HTLC، با استفاده از ترکیب دو ابزار قدرتمند قفل هش (به عنوان رمز عبور) و قفل زمانی (به عنوان ضرب‌الاجل تراکنش)، یک سپر امنیتی برای مبادلات بدون واسطه ایجاد می‌کند. مکانیسم HTLC یک قانون قاطعانه را در شبکه اجرا می‌کند: یا تبادل دارایی بین دو طرف به‌طور کامل و دقیق در زمان مقرر انجام می‌شود، یا کل سرمایه با امنیت کامل به کیف پول فرستنده برمی‌گردد. در این مقاله از کیف پول من، قصد داریم از پیچیدگی‌های فنی و کدهای برنامه‌نویسی فاصله بگیریم و بررسی دقیقی از ساختار و فرآیند اجرایی این قراردادها داشته باشیم. در ادامه با هم بررسی می‌کنیم که این سیستم چگونه امنیت تراکنش‌ها را تضمین می‌کند و چه نقش حیاتی و مهمی در توسعه راهکارهای پیشرفته‌ای مانند شبکه لایتنینگ (Lightning Network) و مبادلات اتمی (Atomic Swaps) در بازار رمزارزها ایفا می‌کند.

قرارداد هش با محدودیت زمانی (HTLC) چیست؟

وقتی قدم در دنیای رمزارزها می‌گذاریم، یکی از جذاب‌ترین مفاهیم، حذف واسطه‌ها است. اما وقتی واسطه‌ای مانند صرافی یا بانک وجود نداشته باشد، چگونه می‌توانیم از امنیت سرمایه‌ی خود در یک معامله‌ی دوطرفه مطمئن شویم؟ اینجاست که پای قرارداد هش با محدودیت زمانی یا همان HTLC به میان می‌آید. این قراردادها که نام اصلی آنها Hashed Timelock Contract است، نوعی قرارداد هوشمند (کدهای برنامه‌نویسی که شرایط یک توافق را به صورت خودکار در شبکه‌ی بلاک‌چین اجرا می‌کنند) هستند که امنیت تراکنش‌های پیچیده را تضمین می‌کنند. در ادامه، این مفهوم را به زبانی بسیار ساده‌تر بررسی می‌کنیم.

آشنایی با مفهوم HTLC برای کاربران تازه‌کار

برای درک بهتر نحوه‌ی کار این قراردادها، بیایید یک مثال ساده از زندگی روزمره بزنیم. تصور کنید می‌خواهید یک بسته‌ی ارزشمند را برای دوست خود بفرستید، اما می‌خواهید مطمئن شوید که فقط او بسته را دریافت می‌کند و اگر تا 24 ساعت آینده به سراغ بسته نرفت، بسته به طور خودکار به دست شما برگردد. برای این کار، بسته را درون یک صندوق امانات هوشمند قرار می‌دهید. روی این صندوق دو قفل ویژه وجود دارد:

قفل اول یک رمز عبور ریاضی و پیچیده است که به آن هش (یک تابع رمزنگاری که داده‌ها را به یک رشته حروف و اعداد نامفهوم تبدیل می‌کند) می‌گویند. دوست شما برای باز کردن صندوق باید این رمز را در اختیار داشته باشد.
قفل دوم یک تایمر یا زمان‌سنج است. این تایمر روی 24 ساعت تنظیم شده است.

حالا چه اتفاقی می‌افتد؟ اگر دوست شما قبل از پایان 24 ساعت رمز صحیح را وارد کند، در صندوق باز شده و بسته را دریافت می‌کند. اما اگر زمان به پایان برسد و رمز وارد نشود، صندوق به صورت خودکار قفل شده و بسته را به شما برمی‌گرداند. قراردادهای HTLC در شبکه‌ی رمزارزها دقیقا همین کار را با پول دیجیتال شما انجام می‌دهند. آنها تضمین می‌کنند که دارایی شما یا با موفقیت و امنیت کامل به مقصد می‌رسد، یا بدون کسر هیچ هزینه‌ای به کیف پول شما بازگردانده می‌شود.

تفاوت تراکنش‌های معمولی با قراردادهای دارای محدودیت زمانی

برای اینکه به خوبی متوجه ارزش و اهمیت قراردادهای HTLC شویم، باید تفاوت آنها را با تراکنش‌های عادی در شبکه‌هایی مثل بیت‌کوین بدانیم. تراکنش‌های معمولی بسیار ساده هستند، اما در شرایط خاص محدودیت‌هایی دارند. بیایید این تفاوت‌ها را با هم مرور کنیم:

برگشت‌پذیری تراکنش: در یک تراکنش معمولی رمزارز، وقتی شما مقداری ارز را به آدرس دیگری می‌فرستید، این تراکنش قطعی و غیرقابل بازگشت است. اگر اشتباهی کنید یا طرف مقابل به قول خود عمل نکند، پول شما برای همیشه از دست رفته است. اما در قراردادهای دارای محدودیت زمانی، تراکنش کاملا مشروط است و در صورت عدم انجام تعهدات گیرنده در زمان مشخص، سرمایه‌ی شما به صورت کامل و خودکار برمی‌گردد.
نیاز به اعتماد در معاملات مستقیم: در تراکنش‌های عادی برای تبادل دو ارز مختلف بین دو نفر، شما به اعتماد نیاز دارید. یعنی باید امیدوار باشید که اگر شما پول را فرستادید، طرف مقابل هم ارز مورد نظر را بفرستد. در مقابل، قرارداد HTLC یک سیستم همتا به همتا (ارتباط یا معامله‌ی مستقیم بین دو نفر بدون حضور واسطه یا شرکت ثالث) ایجاد می‌کند که کاملا بی‌نیاز از اعتماد است. در این سیستم، کدهای ریاضی به جای انسان‌ها تضمین‌کننده‌ی اجرای درست معامله هستند.
شرط زمان: تراکنش‌های معمولی به محض تایید در شبکه‌ی بلاک‌چین انجام می‌شوند و هیچ محدودیت زمانی خاصی برای دریافت ندارند. اما همان‌طور که از نام قراردادهای هش با محدودیت زمانی پیداست، عنصر زمان در آنها نقشی حیاتی دارد و به عنوان یک اهرم اطمینان برای پایان دادن به وضعیت بلاتکلیفی معامله عمل می‌کند.

اجزای اصلی قراردادهای HTLC: چه چیزی این سیستم را ایمن می‌کند؟

همان‌طور که متوجه شدیم، قراردادهای هش با محدودیت زمانی برای ایجاد امنیت کامل در تبادلات مالی طراحی شده‌اند. اما این امنیت خارق‌العاده دقیقا چگونه به دست می‌آید؟ ساختار این قراردادها بر دو پایه‌ی اصلی استوار است. ترکیب این دو بخش، سیستمی را می‌سازد که امکان هرگونه تقلب یا مسدود ماندن سرمایه‌ی شما را عملا به صفر می‌رساند. برای درک بهتر مکانیسم این سیستم، بیایید این دو جزء حیاتی را با دقت بیشتری بررسی کنیم.

قفل هش (Hashlock): رمز عبور رمزنگاری‌شده و اختصاصی تراکنش

اولین لایه‌ی دفاعی در این قراردادها، قفل هش نام دارد. این قفل در واقع یک سیستم امنیتی بر پایه‌ی رمزنگاری (دانش مخفی‌سازی و کدگذاری اطلاعات برای جلوگیری از دسترسی افراد غیرمجاز) است. هدف اصلی این بخش، اطمینان از این موضوع است که فقط فرد گیرنده بتواند پول را دریافت کند.

برای درک ساده‌تر این مفهوم، یک گاوصندوق دیجیتال را تصور کنید. فرستنده‌ی پول یک کلمه‌ی عبور کاملا مخفیانه می‌سازد. سپس سیستم یک اثر انگشت دیجیتال یا سایه از این کلمه‌ی عبور تولید می‌کند که به آن هش می‌گویند. فرستنده این اثر انگشت را روی گاوصندوق قرار داده و پول را قفل می‌کند. فرآیند باز شدن این قفل به شکل زیر است:

گیرنده‌ی معامله برای اینکه بتواند در گاوصندوق را باز کند، باید دقیقا همان کلمه‌ی عبور اصلی را در اختیار شبکه قرار دهد.
سیستم به صورت خودکار کلمه‌ی عبور وارد شده را با اثر انگشت موجود روی گاوصندوق مطابقت می‌دهد.
اگر اطلاعات هم‌خوانی داشته باشند، هویت گیرنده تایید شده و پول به کیف پول او واریز می‌شود.

این ویژگی هوشمندانه باعث می‌شود که هیچ فرد دیگری در مسیر انتقال نتواند به دارایی قفل‌شده دسترسی پیدا کند، زیرا کلید اصلی فقط در دست طرفین معامله است.

قفل زمانی (Timelock): مهلت تعیین‌شده برای تضمین امنیت سرمایه

اگر قفل هش را کلید معامله بدانیم، قفل زمانی دومین جزء مهمی است که این سیستم را بی‌نقص و کامل می‌کند. در دنیای شبکه‌های غیرمتمرکز، گیر کردن سرمایه در یک تراکنش ناتمام (مثلا زمانی که طرف مقابل آفلاین می‌شود یا قصد کلاهبرداری دارد) یکی از بزرگترین نگرانی‌های کاربران است. قفل زمانی دقیقا برای حل همین مشکل طراحی شده است.

قفل زمانی مانند یک ساعت شنی عمل می‌کند که از لحظه‌ی شروع تراکنش به کار می‌افتد. این قفل به قرارداد می‌گوید که گیرنده فقط تا یک زمان محدود و مشخص فرصت دارد کلمه‌ی عبور را وارد کند. محدودیت‌های زمانی در شبکه‌ی رمزارزها معمولا به دو شکل تعیین می‌شوند:

محدودیت بر اساس زمان واقعی: در این روش، یک بازه‌ی زمانی مشخص می‌شود؛ مثلا گیرنده دقیقا 24 ساعت یا 48 ساعت فرصت دارد تا رمز را ارائه کند.
محدودیت بر اساس ارتفاع بلاک (Block Height): بلاک به دسته‌هایی از اطلاعات تایید شده گفته می‌شود که در شبکه‌ی بلاک‌چین به هم متصل می‌شوند. در این روش، شرط می‌شود که تراکنش باید تا قبل از ساخته شدن تعداد مشخصی بلاک جدید در شبکه تکمیل شود (مثلا تا 10 بلاک آینده).

حال سوال اینجاست که اگر گیرنده نتواند در این بازه‌ی زمانی، رمز صحیح را ارائه کند چه می‌شود؟ پاسخ بسیار ساده و اطمینان‌بخش است. به محض پایان یافتن مهلت زمانی، قرارداد هوشمند به صورت خودکار باطل شده و تمام سرمایه‌ی مسدود شده، بی‌وقفه و به طور کامل به کیف پول فرستنده بازمی‌گردد. ترکیب این ساعت شنی با آن کلمه‌ی عبور اختصاصی، همان راز موفقیت قراردادهای HTLC است که آرامش خاطر را برای کاربران به ارمغان می‌آورد.

اجزای اصلی قراردادهای HTLC: چه چیزی این سیستم را ایمن می‌کند؟ | کیف پول من

قراردادهای HTLC چگونه کار می‌کنند؟

در بخش‌های قبلی با دو قفل مهم یعنی قفل هش و قفل زمانی آشنا شدیم. اکنون زمان آن رسیده است که ببینیم این دو ابزار چگونه در کنار هم کار می‌کنند تا یک تراکنش صددرصد امن را رقم بزنند. برای اینکه این فرآیند پیچیده‌ی فنی را به سادگی درک کنیم، از یک مثال فرضی استفاده می‌کنیم.

تصور کنید دو نفر قصد دارند بدون حضور هیچ واسطه‌ای، ارزهای خود را با هم عوض کنند. مثلا علی می‌خواهد بعد از خرید بیت کوین مقداری از این ارز را بدهد و در ازای آن از سارا لایت‌کوین بگیرد. این فرآیند جذاب که در دنیای رمزارزها به آن مبادله‌ی اتمی (Atomic Swap: تبادل مستقیم دو ارز متفاوت در دو شبکه‌ی مجزا بدون نیاز به صرافی) می‌گویند، به کمک قراردادهای هش با محدودیت زمانی طی چند مرحله‌ی مشخص انجام می‌شود.

بررسی مراحل ایجاد قرارداد تا آزادسازی وجه

بیایید این معامله‌ی امن را قدم به قدم پیش ببریم:

تولید کلمه‌ی عبور مخفی: ابتدا علی یک رمز کاملا تصادفی و مخفی تولید می‌کند. سپس با استفاده از توابع ریاضی شبکه، هش آن رمز را می‌سازد.
ایجاد قرارداد و قفل کردن سرمایه: علی بیت‌کوین‌های خود را درون یک قرارداد در شبکه‌ی بیت‌کوین قرار می‌دهد. او این قرارداد را با همان هش قفل می‌کند و یک محدودیت زمانی، مثلا 24 ساعت، برای آن در نظر می‌گیرد.
ارسال مشخصات به گیرنده: علی، هش تولید شده را به سارا می‌دهد. توجه کنید که علی فقط هش را می‌دهد، نه رمز اصلی را؛ بنابراین سارا هنوز نمی‌تواند قفل را باز کند.
اقدام متقابل گیرنده: سارا با دریافت هش مطمئن می‌شود که علی پول را با شرایط توافق‌شده قفل کرده است. حالا سارا نیز لایت‌ کوین‌ های خود را در شبکه‌ی لایت‌کوین با استفاده از همان هش قفل می‌کند. او نیز یک محدودیت زمانی تعیین می‌کند که معمولا کمتر از زمان علی است (مثلا 12 ساعت) تا فرصت کافی برای نهایی کردن معامله وجود داشته باشد.
آزادسازی وجه اول و افشای رمز: حالا علی برای برداشت لایت‌کوین‌های سارا، باید رمز اصلی خود را وارد قرارداد سارا کند. به محض اینکه علی این کار را انجام می‌دهد و لایت‌کوین‌ها را برمی‌دارد، رمز اصلی او به طور خودکار در شبکه ثبت و آشکار می‌شود.
آزادسازی وجه دوم: سارا که منتظر این لحظه بود، به سرعت رمز آشکار شده را برمی‌دارد و از آن برای باز کردن قرارداد علی استفاده می‌کند. بدین ترتیب سارا نیز بیت‌کوین‌های خود را با موفقیت دریافت می‌کند.

زیبایی این سیستم در این است که اگر در هر یک از این مراحل، یکی از طرفین پشیمان شود، آفلاین شود یا بخواهد تقلب کند، با پایان یافتن زمان تعیین‌شده، قراردادها به صورت خودکار باطل می‌شوند و سرمایه‌ی هر شخص با امنیت کامل به کیف پول خودش برمی‌گردد.

کاربردهای واقعی قرارداد هش با محدودیت زمانی در بازار رمزارزها

تا اینجا با نحوه‌ی کار و ساختار امنیتی قراردادهای هش با محدودیت زمانی آشنا شدیم. اما این کدهای هوشمند در دنیای واقعی رمزارزها چه استفاده‌ای دارند؟ تئوری و نحوه‌ی کار این سیستم بسیار جذاب است، اما کاربردهای واقعی و عملی این فناوری است که باعث شده تحولی بزرگ در شبکه‌ی بلاک‌چین ایجاد شود و بسیاری از مشکلات قدیمی کاربران حل شود. در این بخش، دو مورد از مهم‌ترین و شناخته‌شده‌ترین کاربردهای قراردادهای HTLC را با هم بررسی می‌کنیم تا ببینیم این سیستم چگونه به کمک سرمایه‌گذاران و کاربران عادی می‌آید.

مبادلات اتمی (Atomic Swaps): تبادل مستقیم و بدون واسطه دو ارز متفاوت

مبادلات اتمی (فناوری تبادل مستقیم و همزمان دو رمزارز مختلف بین دو شخص بدون نیاز به صرافی یا واسطه) یکی از هیجان‌انگیزترین دستاوردهای فناوری HTLC است. در حالت عادی، اگر بخواهید بیت‌کوین خود را به لایت‌کوین یا هر ارز دیگری تبدیل کنید، باید به یک صرافی ارز دیجیتال مراجعه کنید. صرافی‌ها برای این کار کارمزد می‌گیرند و با نگهداری سرمایه‌ی شما، همیشه خطر هک شدن یا مسدود شدن دارایی شما وجود دارد.

اما به کمک مبادلات اتمی و با استفاده از مکانیسم قراردادهای دارای محدودیت زمانی، شما می‌توانید مستقیما با شخص دیگری معامله کنید. دلیل استفاده از کلمه‌ی اتمی این است که در علم فیزیک، اتم‌ها غیر قابل تجزیه هستند؛ در اینجا هم این کلمه به این معنی است که معامله یا به طور کامل انجام می‌شود و هر دو طرف ارز خود را دریافت می‌کنند، یا اصلا انجام نمی‌شود و هیچ‌کس ضرر نمی‌کند.

قرارداد HTLC در این فرآیند همان پلی است که دو شبکه‌ی بلاک‌چینی کاملا متفاوت (مثلا شبکه‌ی بیت‌کوین و شبکه‌ی لایت‌کوین) را به هم وصل می‌کند. این قراردادها امنیت تراکنش را به گونه‌ای تضمین می‌کنند که هیچ‌کدام از طرفین نتوانند دارایی شخص مقابل را بردارند و از ارسال ارز خود امتناع کنند.

کاربردهای واقعی قرارداد هش با محدودیت زمانی در بازار رمزارزها | کیف پول من

شبکه لایتنینگ (Lightning Network): راهکاری برای پرداخت‌های خرد، ارزان و سریع

شبکه‌ی لایتنینگ (یک سیستم پرداختی ساخته شده به عنوان لایه‌ی دوم روی شبکه‌ی اصلی بیت‌کوین که مشکل کندی و کارمزدهای بالای تراکنش‌ها را حل می‌کند) شاید معروف‌ترین کاربرد عملی برای قراردادهای HTLC باشد. حتما شنیده‌اید که خرید یک فنجان قهوه یا پرداخت‌های روزمره با بیت‌کوین منطقی نیست، زیرا هم تایید تراکنش در شبکه‌ی اصلی بیت‌کوین زمان زیادی می‌برد و هم کارمزد آن ممکن است از پول خود قهوه بیشتر شود!

شبکه‌ی لایتنینگ این مشکل را با ایجاد کانال‌های پرداخت مستقیم بین کاربران حل کرده است. اما این شبکه‌ی عظیم و سریع، تمام امنیت خود را مدیون قراردادهای هش با محدودیت زمانی است. در شبکه‌ی لایتنینگ، پرداخت شما برای رسیدن به مقصد ممکن است از مسیر چندین فرد ناشناس عبور کند. قرارداد HTLC مانند یک مامور امنیتی هوشمند عمل می‌کند و مطمئن می‌شود که در این مسیر زنجیره‌ای، هیچ‌کس نتواند پول شما را بدزدد. به طور خلاصه، استفاده از قراردادهای HTLC در شبکه‌ی لایتنینگ دستاوردهای زیر را به همراه داشته است:

انجام تراکنش‌های فوری و آنی: پرداخت‌های شما بدون نیاز به انتظار برای تایید شبکه‌ی اصلی، در کسری از ثانیه انجام می‌شوند.
کارمزدهای بسیار ناچیز: امکان پرداخت مبالغ بسیار خرد با هزینه‌ای نزدیک به صفر فراهم می‌شود، که برای خریدهای روزمره عالی است.
امنیت بالا در مسیرهای غیرمستقیم: سرمایه‌ی شما حتی اگر از طریق ده‌ها فرد ناشناس در شبکه عبور کند، به لطف قفل‌های زمانی و هش کاملا امن می‌ماند و در صورت نرسیدن به مقصد، فورا به کیف پول شما بازگردانده می‌شود.

چرا از قراردادهای HTLC استفاده می‌کنیم؟ بررسی مزایا

تا به اینجا با نحوه‌ی کار و کاربردهای عملی قراردادهای دارای محدودیت زمانی آشنا شدیم. اما شاید بپرسید چرا توسعه‌دهندگان شبکه‌ی بلاک‌چین و کاربران تا این حد به این فناوری علاقه‌مند هستند؟ پاسخ به این سوال در مزایای بی‌نظیری نهفته است که این سیستم برای دنیای مبادلات مالی به ارمغان می‌آورد. در واقع این قراردادها طراحی شده‌اند تا بزرگترین ترس‌ها و دغدغه‌های معامله‌گران را از بین ببرند. در این بخش، دو مورد از مهم‌ترین مزایای استفاده از این فناوری را با هم بررسی می‌کنیم.

حذف کامل واسطه‌ها و کاهش خطرات ناشی از اعتماد به شخص ثالث

در سیستم‌های مالی سنتی و حتی بسیاری از پلتفرم‌های ارز دیجیتال، ما برای انجام معاملات خود به یک شخص ثالث (Third-party: نهاد یا واسطه‌ای مانند بانک یا صرافی که مدیریت و نظارت بر معامله‌ی دو نفر را بر عهده می‌گیرد) نیاز داریم. مثلا وقتی می‌خواهید ارزی را بخرید یا بفروشید، باید به یک صرافی اعتماد کنید، سرمایه‌ی خود را به کیف پول آن‌ها بسپارید و منتظر بمانید تا معامله را برای شما انجام دهند.

اما این اعتماد همیشه بی‌خطر نیست. صرافی‌ها ممکن است هک شوند، ورشکست شوند یا به دلایل مختلف حساب کاربران را مسدود کنند. یکی از بزرگترین دستاوردهای قراردادهای HTLC، ایجاد یک محیط کاملا بی‌نیاز از اعتماد است. این قراردادها مزایای زیر را در زمینه‌ی حذف واسطه‌ها به همراه دارند:

کاهش هزینه‌ها: با حذف شدن صرافی‌ها و واسطه‌ها، دیگر نیازی به پرداخت کارمزدهای سنگین برای انجام معاملات نیست.
حفظ حریم خصوصی: شما مستقیما با فرد مقابل معامله می‌کنید و نیازی به ارائه‌ی مدارک هویتی به یک شرکت واسطه ندارید.
امنیت در برابر هک سیستم‌های مرکزی: چون سرمایه‌ی شما در یک نهاد متمرکز ذخیره نمی‌شود، خطر به سرقت رفتن دسته‌جمعی دارایی‌ها توسط هکرها به شدت کاهش می‌یابد.

در این سیستم، شما به جای اعتماد به انسان‌ها یا شرکت‌ها، به کدهای برنامه‌نویسی و قوانین تغییرناپذیر شبکه‌ی بلاک‌چین اعتماد می‌کنید که بدون هیچ‌گونه خطا یا جانبداری، معامله را مدیریت می‌کنند.

تضمین بازگشت وجه

یکی از استرس‌زاترین بخش‌های انتقال رمزارز در حالت عادی، احتمال از دست رفتن پول است. اگر در یک تراکنش معمولی، طرف مقابل به هر دلیلی آفلاین شود، سیستم او دچار مشکل شود یا حتی قصد کلاه‌برداری داشته باشد، سرمایه‌ی شما ممکن است برای همیشه از دست برود. در شبکه‌های غیرمتمرکز، هیچ پشتیبانی وجود ندارد که با او تماس بگیرید و بخواهید تراکنش را لغو کند.

سیستم HTLC این نگرانی را به طور کامل برطرف کرده است. این قراردادها را می‌توانید مانند یک دستگاه فروش خودکار هوشمند در نظر بگیرید؛ اگر پول را وارد دستگاه کنید اما کالای مورد نظر شما در دستگاه گیر کند و بیرون نیاید، دستگاه به طور خودکار پول شما را پس می‌دهد و نیازی به پیگیری‌های طولانی نیست. به لطف ویژگی قفل زمانی که پیش‌تر با آن آشنا شدیم، معامله همیشه یک برنده‌ی قطعی دارد یا بدون ضرر لغو می‌شود. این ویژگی بازگشت خودکار وجه، مزایای مهمی دارد:

آرامش خاطر معامله‌گر: فرستنده‌ی پول می‌داند که تحت هیچ شرایطی سرمایه‌ی او مسدود نمی‌ماند یا به سرقت نمی‌رود.
جلوگیری از کلاه‌برداری: گیرنده نمی‌تواند پول را برداشت کند مگر اینکه به تعهد خود عمل کرده و رمز صحیح را در زمان مقرر ارائه دهد.
مدیریت بهتر زمان: با تعیین مهلت‌های دقیق، هیچ تراکنشی بیش از حد طول نمی‌کشد و وضعیت دارایی‌ها خیلی سریع و شفاف مشخص می‌شود.

چالش‌ها و محدودیت‌های احتمالی در قراردادهای HTLC

فناوری قرارداد هش با محدودیت زمانی با وجود تمام مزایای بسیار خوبی که برای امنیت معاملات ایجاد کرده است، هنوز یک فناوری کامل و بی‌نقص نیست. مانند هر ابزار جدیدی در دنیای رمزارزها، این قراردادها نیز با چالش‌ها و محدودیت‌های خاصی روبرو هستند. به عنوان یک کاربر آگاه، بسیار مهم است که پیش از استفاده از این سیستم‌ها، با نقاط ضعف آن‌ها نیز آشنا باشیم. در این بخش دو مورد از مهم‌ترین چالش‌های پیش روی این قراردادها را با زبانی ساده بررسی می‌کنیم.

پیچیدگی‌های فنی و نیاز به دانش اولیه برای کاربران عادی

اولین و شاید بزرگترین مانع برای استفاده‌ی عمومی از قراردادهای HTLC، پیچیدگی فنی آن‌هاست. تراکنش‌های معمولی در شبکه‌ی رمزارزها معمولا بسیار ساده هستند؛ شما آدرس گیرنده را وارد می‌کنید، مبلغ را می‌نویسید و دکمه‌ی ارسال را می‌زنید. اما استفاده از قراردادهای هش با محدودیت زمانی، شبیه به تنظیم کردن یک سیستم خانه‌ی هوشمند در مقایسه با زدن یک کلید برق ساده است.

در حال حاضر، رابط کاربری (User Interface: ظاهر و منوهای یک نرم‌افزار یا کیف پول که کاربر با آن‌ها کار می‌کند) در بسیاری از پلتفرم‌هایی که از این قراردادها پشتیبانی می‌کنند، هنوز برای کاربران مبتدی بهینه‌سازی نشده است. این پیچیدگی‌ها شامل موارد زیر می‌شود:

درگیری با مفاهیم فنی: هر دو طرف معامله باید دقیقا بدانند که هش چیست، چگونه باید آن را تولید کنند و فرآیند تایید و آشکارسازی رمز چگونه انجام می‌شود.
مراحل چندگانه: برخلاف یک تراکنش ساده که در یک مرحله انجام می‌شود، اجرای این قراردادها نیازمند هماهنگی و انجام چندین مرحله‌ی متوالی توسط هر دو طرف است.
خطر اشتباهات کوچک: در این سیستم، کپی نکردن درست یک رشته از حروف به عنوان هش یا فراموش کردن یک مرحله‌ی کوچک، می‌تواند کل فرآیند معامله را متوقف کند.

بنابراین، تا زمانی که کیف پول‌ها و برنامه‌های کاربردی نتوانند این فرآیندها را در پس‌زمینه و به صورت خودکار برای کاربر انجام دهند، استفاده از آن‌ها برای افراد تازه‌کار کمی دشوار خواهد بود.

چالش‌های مرتبط با تنظیم دقیق زمان و خطاهای انسانی

همان‌طور که از نام این قراردادها پیداست، زمان نقش حیاتی و تعیین‌کننده‌ای در آن‌ها دارد. قفل‌های زمانی برای محافظت از سرمایه‌ی ما طراحی شده‌اند، اما اگر به درستی تنظیم نشوند، می‌توانند به یک دردسر بزرگ تبدیل شوند. این چالش‌ها معمولا از دو عامل اصلی سرچشمه می‌گیرند:

خطاهای محاسباتی کاربر: فرض کنید شما یک ساعت زنگ‌دار را برای بیدار شدن و رسیدن به پروازی مهم تنظیم می‌کنید. اگر ساعت را به جای 6 صبح، روی 6 عصر تنظیم کنید، پرواز را از دست می‌دهید. در قراردادهای HTLC نیز طرفین باید زمان‌ها را به گونه‌ای تنظیم کنند که گیرنده فرصت کافی برای وارد کردن رمز را داشته باشد. اگر زمان بسیار کوتاهی انتخاب شود، گیرنده ممکن است نتواند رمز را به موقع وارد کند و تراکنش باطل شود.
شلوغی و نوسانات شبکه: گاهی اوقات کاربران زمان مناسبی را تعیین می‌کنند، اما شبکه‌ی رمزارز به قدری شلوغ است که تایید رمز وارد شده توسط ماینرها بیشتر از حد معمول طول می‌کشد. در این حالت، ممکن است مهلت زمانی قرارداد به پایان برسد در حالی که گیرنده کار خود را درست انجام داده است، اما به دلیل کندی شبکه، معامله لغو شده و پول برمی‌گردد.

این حساسیت بالا به زمان نشان می‌دهد که برای استفاده‌ی موفقیت‌آمیز از این قراردادها، نه تنها به دقت بالای انسانی نیاز داریم، بلکه پایداری و سرعت شبکه‌ی بلاک‌چینی مورد استفاده نیز شرط بسیار مهمی است.

چالش‌ها و محدودیت‌های احتمالی در قراردادهای HTLC | صرافی کیف پول من

نگاهی به آینده: ارتباط HTLC با بیت‌کوین و قراردادهای هوشمند

وقتی درباره‌ی آینده‌ی تراکنش‌های مالی در دنیای دیجیتال صحبت می‌کنیم، نمی‌توانیم از نقش حیاتی کدهای برنامه‌نویسی چشم‌پوشی کنیم. قراردادهای هش با محدودیت زمانی یا همان HTLC، تنها یک راهکار موقت برای حل مشکلات امنیتی نیستند؛ بلکه پایه‌ی اصلی توسعه‌ی سیستم‌های مالی غیرمتمرکز در آینده محسوب می‌شوند. برای درک بهتر این موضوع، باید نگاهی به ارتباط این قراردادها با پادشاه رمزارزها، یعنی بیت‌ کوین، و نحوه‌ی شکل‌گیری آینده‌ی پرداخت‌ها بیندازیم.

آیا شبکه‌ی بیت‌کوین از قراردادهای هوشمند پشتیبانی می‌کند؟

بسیاری از کاربران تازه‌کار تصور می‌کنند که قراردادهای هوشمند (کدهای خودکاری که در صورت تحقق شرایط مشخص، عملیاتی را بدون نیاز به انسان اجرا می‌کنند) فقط مختص به شبکه‌هایی مانند اتریوم هستند و بیت‌کوین صرفا یک پول دیجیتال ساده است. اما این یک باور اشتباه است.

اگرچه شبکه‌ی اتریوم برای اجرای برنامه‌های بسیار پیچیده طراحی شده است، اما شبکه‌ی بیت‌کوین نیز از همان ابتدا توانایی پشتیبانی از قراردادهای هوشمند را داشته است. تفاوت در این است که بیت‌کوین از یک زبان اسکریپت‌نویسی (زبان برنامه‌نویسی ساده و هدفمندی که برای اجرای دستورات خاص در سیستم طراحی شده است) استفاده می‌کند که بسیار محدودتر، اما در عوض بسیار امن‌تر است.

در واقع، فناوری HTLC یکی از بهترین و کاربردی‌ترین نمونه‌های قرارداد هوشمند در شبکه‌ی بیت‌کوین است. توسعه‌دهندگان بیت‌کوین به جای ایجاد یک سیستم پیچیده که ممکن است راه‌های نفوذ زیادی برای هکرها داشته باشد، از کدهای ساده اما قدرتمندی مانند قفل زمانی و قفل هش استفاده کرده‌اند تا امنیت سرمایه‌ی کاربران را در بالاترین سطح ممکن حفظ کنند.

نقش قراردادهای قفل زمانی در ایجاد یک محیط پرداخت کاملا جدید

قراردادهای هش با محدودیت زمانی در حال هموار کردن مسیر برای ساخت یک اکوسیستم مالی کاملا جدید هستند. این فناوری به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد تا راهکارهای لایه دوم (سیستم‌ها و شبکه‌های جانبی که روی شبکه‌ی اصلی ساخته می‌شوند تا سرعت تراکنش‌ها را به شدت افزایش و هزینه‌ها را کاهش دهند) را با خیالی آسوده توسعه دهند. تاثیرات این قراردادها در شکل‌گیری آینده‌ی سیستم‌های پرداخت شامل موارد زیر است:

ارتباط یکپارچه‌ی شبکه‌ها: در آینده‌ی نه چندان دور، دیگر نیازی نخواهد بود که برای تبدیل ارزهای مختلف به صرافی‌ها مراجعه کنید. به کمک این قراردادها، شبکه‌ی بیت‌کوین، شبکه‌ی لایت‌کوین و سایر بلاک‌چین‌ها می‌توانند به صورت مستقیم و با امنیت کامل با یکدیگر صحبت کنند و تبادل دارایی داشته باشند.
پرداخت‌های جریانی و خرد: تصور کنید در حال تماشای یک ویدیو در اینترنت هستید و هزینه‌ی آن را ثانیه به ثانیه و به صورت قطره‌ای پرداخت می‌کنید. این نوع پرداخت‌های بسیار خرد که کارمزد آن‌ها تقریبا صفر است، تنها در محیط‌های مبتنی بر HTLC مانند شبکه‌ی لایتنینگ امکان‌پذیر هستند.
سیستم‌های مالی بدون مرز و بدون مجوز: این قراردادها پایه‌گذار دنیایی هستند که در آن، هر شخصی در هر کجای دنیا می‌تواند بدون نیاز به کسب اجازه از بانک‌ها یا نگرانی بابت مسدود شدن حساب، به معامله‌ی امن بپردازد. زمان و ریاضیات، تنها تضمین‌کننده‌ی قراردادهای آینده خواهند بود.

منابع:

Investopedia

Binance

Corporate Finance Institute

نمودار لحظه‌ای قیمت اِستارتُوس