انتشار نسخه v1.8.1 زنجیره BNB در ۱۶ اکتبر، که با نام Jenner شناخته می‌شود، یک طراحی جدید برای دارایی‌های بومی را پیش می‌برد. بر اساس این طرح، یک مدیر منصوب‌شده توسط حاکمیت شبکه، کنترل زمان ایجاد استیبل‌کوین‌ها و دارایی‌های توکنیزه‌شده جدید را در دست خواهد داشت. این بدان معناست که صادرکنندگان حتی با داشتن کد آماده بر روی شبکه، برای راه‌اندازی یک توکن CAS20 به فعال‌سازی یک سوئیچ مجزا نیاز خواهند داشت.
طبق برنامه‌ریزی، به‌روزرسانی Jenner در تاریخ ۲۹ اکتبر ساعت ۰۲:۳۰ به وقت جهانی (UTC) روی شبکه آزمایشی Chapel زنجیره هوشمند BNB (BSC) اجرا خواهد شد. راهنمایی‌های قبلی به راه‌اندازی شبکه اصلی در اواخر نوامبر اشاره داشتند، اما زمان دقیق آن هنوز اعلام نشده است.
استاندارد پیشنهادی BEP-702 که هنوز در مرحله پیش‌نویس قرار دارد، خانواده جدید توکن‌های CAS20 را پوشش می‌دهد، در حالی که توکن‌های موجود BEP-20 تحت تأثیر قرار نخواهند گرفت. معماری آن سه موضوع را از هم تفکیک می‌کند: اینکه آیا شبکه یک ویژگی را می‌پذیرد، چه کسی می‌تواند از قدرت‌های یک توکن استفاده کند، و این قدرت‌ها بر کدام دارندگان تأثیر می‌گذارند.
تفکیک قدرت: چهار نقش کلیدی
در طراحی CAS20، رفتارهای رایج توکن‌ها به منطق بومی زنجیره تبدیل می‌شوند که به صورت پیش‌کامپایل‌های حالت‌مند (stateful precompiles) پیاده‌سازی شده‌اند. همین طراحی به حاکمیت شبکه نقشی در دسترس قرار دادن زیرساخت می‌دهد، در کنار کنترلی که صادرکننده بر خود دارایی دارد.
بر اساس BEP-702، حاکمیت زنجیره از طریق GovHub (قرارداد راهبری BSC) مدیر فعال‌سازی را منصوب می‌کند. این مدیر سپس به طور جداگانه برای فعال یا غیرفعال کردن ویژگی‌ها اقدام می‌کند. این طراحی، سوئیچ‌های مجزایی برای ایجاد توکن‌های نوع دارایی (Asset-variant)، توکن‌های نوع استیبل‌کوین (Stablecoin-variant) و نوشتن در رجیستری سیاست‌گذاری مشترک فراهم می‌کند.
هنگامی که یک نوع توکن فعال شود، مسیر ایجاد آن شامل لیست تأییدیه برای هر صادرکننده به صورت جداگانه نیست. بستن ویژگی ایجاد توکن، مانع از ساخت توکن‌های CAS20 جدید از آن نوع می‌شود، اما بر توانایی یک توکن موجود برای ضرب واحدهای اضافی، انتقال موجودی یا مدیریت نقش‌های خود تأثیری ندارد.
مجوزهای صادرکننده و مکانیسم توقیف
طراحی CAS20 در زنجیره BNB، اختیارات را بین چهار نقش تقسیم می‌کند و قابلیت توقیف (seizure) به طور پیش‌فرض غیرفعال است. در سطح یک توکن، مدیریت نقش‌ها و انتخاب سیاست‌ها، قدرت‌های متفاوتی را اعطا می‌کند. نقش‌های ضرب (Minting)، سوزاندن توسط خود فرد (self-burning)، توقیف، و توقف/ازسرگیری (pausing/unpausing) همگی مجزا هستند.
می‌توان این قدرت‌ها را به آدرس‌های مختلف اختصاص داد یا همه را در یک آدرس متمرکز کرد. با این حال، اختیارات فعال‌سازی شبکه، عضویت در نقش‌های توکن و مدیریت لیست سیاست‌گذاری، مجوزهایی متمایز باقی می‌مانند.
ویژگی توقیف به یک اپراتور مجاز اجازه می‌دهد تا موجودی‌های واجد شرایط را بدون اجازه دارنده، مجدداً تخصیص دهد. اما پیکربندی پیش‌فرض آن از همه دارندگان محافظت می‌کند: صرفاً اعطای نقش توقیف، موجودی‌ها را واجد شرایط نمی‌کند. برای اجرای توقیف، دارنده باید در بررسی معافیت (SEIZE_EXEMPT_POLICY) رد شود و چندین شرط دیگر نیز باید برقرار باشد.
این مکانیسم با محدودیت‌های انتقال متفاوت است. توانایی یک حساب برای انجام یک انتقال عادی، مشخص نمی‌کند که آیا می‌تواند تحت تخصیص مجدد مدیریتی قرار گیرد یا خیر. همچنین، توقف انتقال‌ها، عملکرد توقیف را متوقف نمی‌کند، زیرا توقیف تنظیمات توقف خاص خود را دارد.
گام‌های بعدی و پیامدها
هارد فورک شبکه آزمایشی در ۲۹ اکتبر، گام برنامه‌ریزی‌شده بعدی در این فرآیند است. راه‌اندازی توکن‌های جدید به پذیرش این ویژگی توسط حاکمیت بستگی خواهد داشت و میزان قرار گرفتن دارندگان در معرض محدودیت یا توقیف، به مجوزها و سیاست‌هایی که صادرکننده پیکربندی می‌کند، وابسته است.
این ترتیب حاکمیتی یک بده‌بستان نیز برای صادرکنندگان ایجاد می‌کند. استفاده از کد مشترک، نیاز به پیاده‌سازی مجزای رفتارهای مشابه توکن را کاهش می‌دهد، اما در عین حال، این پیشنهاد هشدار می‌دهد که یک نقص در کلاینت بومی می‌تواند چندین توکن CAS20 را تحت تأثیر قرار دهد و برای رفع آن به یک هارد فورک دیگر نیاز باشد.
اطلاعات ارائه شده در این مقاله صرفاً برای اهداف اطلاعاتی و آموزشی است و نباید به عنوان مشاوره مالی، سرمایه‌گذاری یا حقوقی تلقی شود. ما توصیه می‌کنیم قبل از انجام هر گونه سرمایه‌گذاری، تحقیقات مستقل انجام دهید و با یک مشاور مالی یا حقوقی مشورت کنید.
