آخرین بیت کوین چه زمانی استخراج می‌شود؟ بررسی آینده ماینرها و امنیت شبکه پس از تولید آخرین BTC

سرمایه‌گذاری را تصور کنید که بخش بزرگی از دارایی خود را به امید حفظ ارزش در بلندمدت، روی بیت‌کوین متمرکز کرده است. با نزدیک شدن به روزی که آخرین سکه تولید شود، این ابهام در ذهن او پررنگ می‌شود که چه کسی قرار است امنیت این سرمایه را تامین کند. بدون پاداش استخراج، خاموش شدن دستگاه‌های ماینر و توقف تایید تراکنش‌ها یک سناریوی محتمل و نگران‌کننده به نظر می‌رسد. در این مقاله، مسیر دقیق استخراج بیت‌کوین تا آخرین واحد آن را بررسی می‌کنیم و نشان می‌دهیم که کدهای این شبکه چگونه برای روزهای پس از پایان ماینینگ برنامه‌ریزی شده‌اند تا امنیت دارایی‌ها برای همیشه حفظ شود.

وضعیت فعلی استخراج: تاکنون چند بیت کوین تولید شده است؟

بیت کوین را مانند یک معدن طلای بزرگ تصور کنید که از همان روز اول مشخص شده است دقیقا چه مقدار طلا در دل آن نهفته است. ساتوشی ناکاموتو (خالق ناشناس شبکه‌ی بیت کوین) در کدهای این سیستم تعیین کرده است که در نهایت فقط و فقط ۲۱ میلیون واحد از این ارز دیجیتال وجود خواهد داشت. این سقف محدود، یکی از مهم‌ترین دلایل ارزشمندی این دارایی است. اما برای درک بهتر وضعیت فعلی شبکه‌ی بیت کوین، باید نگاهی به مسیر طی شده از سال ۲۰۰۹ تا به امروز بیندازیم و ببینیم چقدر از این معدن استخراج شده است.

تعداد بیت کوین های استخراج شده تا به امروز

از زمانی که اولین بلاک شبکه‌ی بیت کوین تولید شد، دستگاه‌های ماینر (ماینر: سخت‌افزارهای قدرتمندی که برای تایید تراکنش‌ها و حفظ امنیت شبکه، محاسبات پیچیده ریاضی را انجام می‌دهند) به صورت شبانه‌روزی در حال کار هستند. پاداش این تلاش، تولید سکه‌های جدید است.

تا اواسط سال ۲۰۲۴ میلادی، بیش از ۱۹.۷ میلیون واحد بیت کوین استخراج شده و در گردش است. این یعنی ماینرها در یک و نیم دهه‌ی گذشته توانسته‌اند حدود ۹۴ درصد از کل ظرفیت این معدن دیجیتال را استخراج کنند. البته این عدد هر ده دقیقه یک بار، همزمان با تایید یک دسته تراکنش جدید در شبکه، مقدار کمی افزایش می‌یابد و ثابت نیست.

چند بیت کوین برای استخراج باقی مانده است؟

با یک تفریق ساده متوجه می‌شویم که از کل ظرفیت ۲۱ میلیون واحدی، تنها حدود ۱.۳ میلیون بیت کوین برای استخراج باقی مانده است. شاید با خود فکر کنید که اگر استخراج ۱۹.۷ میلیون سکه حدود ۱۵ سال طول کشیده است، استخراج این ۱.۳ میلیون سکه‌ی باقی‌مانده باید در عرض چند ماه تمام شود.

اما اینطور نیست! کدهای شبکه‌ی بیت کوین بسیار هوشمندانه طراحی شده‌اند. به دلیل پدیده‌ای به نام هاوینگ (Halving: رویدادی که تقریبا هر چهار سال یک بار اتفاق می‌افتد و پاداش تولید سکه‌های جدید را به طور خودکار نصف می‌کند)، سرعت استخراج روز به روز کندتر می‌شود. همین مکانیزم باعث می‌شود تا استخراج همین مقدار اندک باقی‌مانده، بیش از یک قرن زمان ببرد.

بررسی پدیده بیت کوین های گمشده و تاثیر آن بر عرضه واقعی در بازار

حالا که می‌دانیم بیش از ۱۹ میلیون بیت کوین استخراج شده است، باید به یک نکته‌ی بسیار مهم و جذاب اشاره کنیم: تمام این سکه‌ها در بازار قابل خرید و فروش نیستند. ما در دنیای رمزارزها با مفهومی به نام سکه‌های گمشده روبرو هستیم.

بیت کوین برخلاف پول کاغذی که ممکن است پاره شود یا بسوزد، به صورت فیزیکی از بین نمی‌رود؛ بلکه دسترسی به آن برای همیشه غیرممکن می‌شود. دارایی‌های دیجیتال شما درون کیف پول‌هایی نگهداری می‌شوند که تنها با داشتن یک کلید خصوصی (Private Key: یک رمز عبور بسیار پیچیده و طولانی که سند مالکیت و تنها راه دسترسی به دارایی شماست) قابل استفاده هستند. اگر این کلید گم شود، آن سکه‌ها برای همیشه در شبکه‌ی بلاک چین قفل می‌شوند.

دلایل اصلی گم شدن بیت کوین‌ها شامل موارد زیر است:

• فراموش کردن رمز عبور: بسیاری از کاربرانی که در سال‌های اولیه (زمانی که بیت کوین قیمت بسیار پایینی داشت) خرید ارز بیت کوین داشتند، رمز کیف پول خود را فراموش کرده‌اند و هیچ راهی برای بازیابی آن وجود ندارد.
• خرابی تجهیزات فیزیکی: دور انداختن یا خراب شدن هارد درایوهای قدیمی که حاوی اطلاعات کیف پول بوده‌اند.
• از دست رفتن صاحبان دارایی: فوت کاربرانی که کلید خصوصی خود را با هیچ‌کس به اشتراک نگذاشته بودند و حالا سرمایه‌ی آن‌ها برای همیشه دست‌نیافتنی شده است.

تاثیر این پدیده‌ی جالب بر بازار چیست؟ کارشناسان تخمین می‌زنند که بین ۳ تا ۴ میلیون واحد از بیت کوین‌های استخراج شده تا به امروز، برای همیشه گم شده‌اند. این یعنی عرضه‌ی واقعی و سکه‌هایی که واقعا در گردش هستند، بسیار کمتر از آن ۱۹.۷ میلیون واحد است. این کاهش عرضه‌ی واقعی، باعث می‌شود بیت کوین‌های در دسترس بسیار کمیاب‌تر و ارزشمندتر از چیزی باشند که در ظاهر به نظر می‌رسد.

آخرین بیت کوین در چه سالی استخراج می شود؟

یکی از رایج‌ترین سوالات کاربران تازه‌کار در دنیای رمزارز این است که پرونده‌ی تولید بیت کوین دقیقا چه زمانی بسته می‌شود. وقتی می‌بینیم که در کمتر از دو دهه، بخش عظیمی از کل ظرفیت این معدن دیجیتال استخراج شده است، ذهن ما به صورت ناخودآگاه تصور می‌کند که این مسیر در همین چند سال آینده به پایان می‌رسد. اما سیستم این ارز دیجیتال بر اساس قوانین ریاضی بسیار دقیقی طراحی شده است که با پیش‌بینی‌های ذهنی ما تفاوت زیادی دارد.

پیش بینی دقیق زمان پایان استخراج بیت کوین (سال 2140 میلادی)

برخلاف پول‌های رایج که دولت‌ها می‌توانند هر زمان که اراده کردند آن‌ها را چاپ کنند، فرآیند تولید بیت کوین کاملا قابل پیش‌بینی و شفاف است. در کدهای شبکه‌ی بیت کوین مشخص شده است که تولید سکه‌های جدید تا ابد ادامه نخواهد داشت.

بر اساس ساختار ریاضی و برنامه‌ریزی‌های انجام شده در کدهای اصلی شبکه، پیش‌بینی می‌شود که استخراج آخرین واحد بیت کوین در حدود سال ۲۱۴۰ میلادی به پایان برسد. به عبارت دیگر، با وجود اینکه بیش از ۹۴ درصد از کل بیت کوین‌ها تا به امروز تولید شده‌اند، استخراج آخرین سکه‌ها بیش از یک قرن دیگر زمان خواهد برد. این عدد یک حدس و گمان نیست، بلکه نتیجه‌ی مستقیم قوانینی است که از روز اول برای کنترل سرعت تولید این دارایی نوشته شده است.

چرا استخراج درصد کمی از بیت کوین های باقی مانده بیش از یک قرن طول می کشد؟

برای درک این موضوع، بیایید از یک مثال ملموس استفاده کنیم. فرض کنید یک مخزن بزرگ آب در اختیار دارید و شیری در پایین آن قرار دارد که آب را تخلیه می‌کند. در ابتدا آب با فشار بسیار زیادی خارج می‌شود. اما یک قانون برای این مخزن تعیین شده است، هر چهار ساعت یک بار، شیر آب به صورت خودکار کمی بسته‌تر می‌شود و حجم آب خروجی دقیقا نصف می‌شود. در ابتدا مخزن با سرعت زیادی خالی می‌شود، اما پس از گذشت زمان، خروج قطرات آخر آب ممکن است روزها طول بکشد.

شبکه‌ی بیت کوین دقیقا با همین منطق کار می‌کند. ماینرها برای تایید هر بلاک (بلاک: یک بسته‌ی دیجیتالی شامل اطلاعات تراکنش‌های کاربران که به دفتر کل شبکه اضافه می‌شود) پاداش می‌گیرند. اما کدهای برنامه‌نویسی شده توسط ساتوشی ناکاموتو طوری طراحی شده‌اند که پاداش استخراج همیشه ثابت نماند.

به ازای استخراج هر ۲۱۰ هزار بلاک (که به طور متوسط حدود چهار سال زمان می‌برد)، پاداشی که به ماینرها داده می‌شود به طور خودکار نصف می‌گردد. این رویداد مهم همان هاوینگ است که سرعت تولید سکه‌های جدید را به شدت کاهش می‌دهد.

برای اینکه این ترمز دستی شبکه را بهتر درک کنید، به روند نزولی پاداش‌ها از ابتدا تا امروز نگاهی بیندازید:

• در سال ۲۰۰۹ میلادی، پاداش حل هر بلاک ۵۰ واحد بیت کوین بود و سکه‌ها با سرعت بالایی تولید می‌شدند.
• در سال ۲۰۱۲، اولین هاوینگ رخ داد و این پاداش به ۲۵ واحد کاهش یافت.
• این روند نصف شدن در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ نیز تکرار شد و سرعت تولید را به شکل چشمگیری پایین آورد.
• در سال ۲۰۲۴، پاداش ماینرها دوباره نصف شد و به عدد بسیار کوچک ۳.۱۲۵ بیت کوین در هر بلاک رسید.

این روند کاهش پاداش در دهه‌های آینده آنقدر تکرار خواهد شد تا اینکه پاداش تولید یک بلاک به صفر نزدیک شود. به همین دلیل ساده و هوشمندانه است که استخراج ۱۹.۷ میلیون بیت کوین تنها حدود ۱۵ سال زمان برد، اما برای استخراج ۱.۳ میلیون سکه‌ی باقی‌مانده، باید بیش از ۱۱۶ سال صبر کنیم. این کاهش سرعت تولید، یکی از اصلی‌ترین دلایل حفظ ارزش بیت کوین و جلوگیری از تورم در دنیای اقتصاد دیجیتال است.

چرا تعداد بیت کوین محدود است و مکانیزم کنترل آن چیست؟

یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های بیت کوین این است که هرگز بیش از ۲۱ میلیون واحد از آن در جهان وجود نخواهد داشت. برای درک اهمیت این موضوع، باید به نحوه‌ی کار پول‌های کاغذی در دنیای واقعی نگاه کنیم. در سیستم مالی سنتی، دولت‌ها می‌توانند هر زمان که نیاز داشته باشند، پول جدید چاپ کنند. این چاپ بی‌رویه‌ی پول باعث کاهش ارزش آن و در نتیجه ایجاد تورم (تورم: کاهش قدرت خرید پول به مرور زمان به دلیل افزایش مداوم قیمت کالاها و خدمات) می‌شود. اما سیستم مالی بیت کوین دقیقا برای مقابله با همین مشکل طراحی شده است و مکانیزم‌های هوشمندانه‌ای برای کنترل تعداد سکه‌ها دارد.

فلسفه ساتوشی ناکاموتو برای تعیین سقف عرضه 21 میلیون واحدی

ساتوشی ناکاموتو، خالق شبکه‌ی بیت کوین، با الهام از ماهیت فلزات گران‌بها مانند طلا، این سقف ۲۱ میلیون واحدی را تعیین کرد. طلا در کره‌ی زمین یک منبع محدود است و نمی‌توان آن را به سادگی در آزمایشگاه تولید کرد؛ به همین دلیل است که در طول تاریخ همیشه ارزش خود را حفظ کرده است.

فلسفه‌ی اصلی ساتوشی این بود که یک نوع طلای دیجیتال بسازد که از دستکاری دولت‌ها و چاپ بی‌رویه در امان باشد. او می‌دانست که اگر موجودی یک دارایی محدود باشد، ارزش آن به مرور زمان حفظ می‌شود. تصور کنید یک نقاش مشهور فقط ۲۱ تابلوی نقاشی در تمام عمرش بکشد؛ هرچه تعداد این تابلوها محدودتر باشد، ارزش هر کدام از آن‌ها برای خریداران بیشتر خواهد بود. محدودیت عرضه‌ی بیت کوین نیز دقیقا بر اساس همین منطق ساده‌ی اقتصادی و بر پایه‌ی کمیابی بنا شده است.

هاوینگ چیست و چه نقشی در زمان بندی استخراج دارد؟

تعیین سقف ۲۱ میلیون واحدی به تنهایی کافی نبود؛ زیرا اگر تمام این سکه‌ها در همان سال‌های اول تولید می‌شدند، انگیزه‌ای برای ادامه‌ی فعالیت ماینرها و تامین امنیت شبکه باقی نمی‌ماند. برای حل این مشکل، یک ترمز خودکار و بسیار هوشمندانه در کدهای شبکه قرار داده شد که به آن هاوینگ می‌گویند. کلمه‌ی هاوینگ در زبان انگلیسی به معنای نصف شدن است.

این مکانیزم به این صورت کار می‌کند که پس از استخراج هر ۲۱۰ هزار بلاک (که به طور متوسط حدود چهار سال طول می‌کشد)، پاداشی که ماینرها برای تایید تراکنش‌ها و تولید بلاک‌های جدید دریافت می‌کنند، دقیقا نصف می‌شود.

نقش هاوینگ در زمان‌بندی استخراج بسیار حیاتی است. این رویداد مانند یک شیر آب عمل می‌کند که هر چهار سال یک بار، نیم‌دور بسته‌تر می‌شود و جریان ورود بیت کوین‌های جدید به بازار را کندتر می‌کند. همین مکانیزم ساده باعث شده است که با وجود تولید بیش از ۱۹ میلیون سکه در ۱۵ سال گذشته، استخراج آن مقدار اندک باقی‌مانده بیش از یک قرن زمان ببرد.

چه عواملی بر سرعت و فرآیند استخراج بیت کوین تاثیر می گذارند؟

پروسه‌ی استخراج بیت کوین یک مسیر خطی و ثابت نیست، بلکه شبیه به یک مسابقه‌ی پویا و زنده است که شرایط آن دائما تغییر می‌کند. شاید تصور کنید که هرچه تعداد دستگاه‌های استخراج در جهان بیشتر شود، سرعت تولید بیت کوین‌های جدید هم بیشتر خواهد شد؛ اما کدهای هوشمندانه‌ی این شبکه جلوی چنین اتفاقی را می‌گیرند. در واقع، سیستم طوری طراحی شده است که همیشه یک تعادل دقیق برقرار باشد. در ادامه بررسی می‌کنیم که چه عواملی این تعادل و سرعت تولید را کنترل می‌کنند.

سختی شبکه و ارتباط آن با قدرت پردازش ماینرها (هش ریت)

برای درک این بخش، باید با دو مفهوم ساده آشنا شویم. اولی هش ریت (Hash Rate: واحد اندازه‌گیری قدرت پردازش تمام کامپیوترهای فعال در شبکه‌ی بیت کوین) است و دومی سختی شبکه (Network Difficulty: مکانیزمی خودکار که میزان پیچیدگی معماهای ریاضی را برای دستگاه‌ها تنظیم می‌کند) نام دارد.

یک کلاس درس را تصور کنید. اگر معلم یک معمای ریاضی طرح کند و دانش‌آموزان به مرور زمان باهوش‌تر شوند و سریع‌تر معما را حل کنند، معلم چه کار می‌کند؟ او برای اینکه حل معما همچنان زمان مشخصی طول بکشد، سوالات را سخت‌تر می‌کند.

در شبکه‌ی بیت کوین، قانون طلایی این است که استخراج هر دسته از تراکنش‌ها (یا همان بلاک) باید به طور متوسط ۱۰ دقیقه طول بکشد. اگر دستگاه‌های زیادی به شبکه بپیوندند و قدرت پردازش (هش ریت) بالا برود، شبکه به صورت خودکار معمای ریاضی را سخت‌تر می‌کند تا سرعت تولید سکه‌ها ثابت بماند. برعکس، اگر ماینرها دستگاه‌های خود را خاموش کنند، سختی شبکه کاهش می‌یابد تا استخراج برای ماینرهای باقی‌مانده آسان‌تر شود و قانون ده دقیقه به هم نخورد.

تاثیر پیشرفت تکنولوژی و دستگاه های ماینینگ جدید

در سال‌های اولیه‌ی پیدایش بیت کوین، شما می‌توانستید با یک کامپیوتر خانگی ساده یا لپ‌تاپ شخصی خود به راحتی این ارز را استخراج کنید. اما با گذشت زمان و ارزشمندتر شدن این دارایی دیجیتال، رقابت به شدت بالا رفت.

این رقابت باعث پیشرفت چشمگیر تکنولوژی شد؛ تا جایی که امروزه استخراج دیگر با کامپیوترهای معمولی ممکن نیست و به دستگاه‌های فوق‌پیشرفته‌ای به نام ایسیک (ASIC: سخت‌افزارهای تخصصی و بسیار قدرتمند که منحصرا برای استخراج یک رمزارز خاص طراحی و ساخته شده‌اند) نیاز است. ورود این دستگاه‌های قدرتمند به بازار، قدرت پردازش کل شبکه را به شدت افزایش داد و به دنبال آن، سختی شبکه نیز به بالاترین حد خود رسید تا تعادل تولید به هم نریزد و فاصله‌ی زمانی ده دقیقه‌ای حفظ شود.

نقش نوسانات قیمت بیت کوین در ایجاد انگیزه برای استخراج

استخراج رمزارزها در نهایت یک تجارت است و مانند هر تجارت دیگری، هزینه‌هایی (مثل پول برق، خرید دستگاه و هزینه‌ی نگهداری از آن‌ها) به همراه دارد. به همین دلیل، قیمت بیت کوین در بازار، بزرگ‌ترین عامل ایجاد انگیزه برای ماینرهاست.

ارتباط قیمت و فرآیند ماینینگ را می‌توان در یک چرخه‌ی اقتصادی بسیار زیبا و منطقی خلاصه کرد:

• افزایش قیمت: وقتی قیمت بیت کوین بالا می‌رود، استخراج آن سودآورتر می‌شود. این موضوع افراد بیشتری را ترغیب می‌کند تا دستگاه بخرند و وارد این تجارت شوند. در نتیجه هش ریت و سپس سختی شبکه بالا می‌رود.
• کاهش قیمت: زمانی که بازار با افت شدید قیمت مواجه می‌شود، درآمد حاصل از استخراج برای برخی از ماینرها (مخصوصا آن‌هایی که دستگاه‌های قدیمی‌تر یا برق گران‌تری دارند) کفاف هزینه‌هایشان را نمی‌دهد. آن‌ها مجبور می‌شوند دستگاه‌های خود را خاموش کنند. با خروج آن‌ها، هش ریت افت می‌کند و شبکه بلافاصله معماها را آسان‌تر می‌کند تا ماینرهایی که در شبکه مانده‌اند، بتوانند با هزینه‌ی کمتری به کار خود ادامه دهند.

این چرخه‌ی خودتنظیم‌گر، همان چیزی است که باعث شده شبکه‌ی بیت کوین تحت هر شرایط اقتصادی، بدون نیاز به هیچ مدیر یا شرکت مرکزی، به فعالیت پایدار خود ادامه دهد.

پس از استخراج آخرین بیت کوین چه اتفاقی برای شبکه می افتد؟

یکی از بزرگ‌ترین نگرانی‌های کاربران تازه‌وارد این است که وقتی ظرفیت استخراج تمام شود، چه بر سر سرمایه‌ی آن‌ها خواهد آمد. تصور کنید موتور یک ماشین برای حرکت به بنزین نیاز دارد؛ اگر پاداش استخراج همان بنزین باشد، آیا با تمام شدن آن، ماشین شبکه‌ی بیت کوین از حرکت می‌ایستد؟ خوشبختانه سازنده‌ی این سیستم، از همان روز اول فکر این مرحله را هم کرده است و برنامه‌ی مشخصی برای آینده‌ی شبکه دارد.

آینده شبکه بیت کوین بدون سیستم پاداش دهی بلاک

ماینرها برای روشن نگه داشتن دستگاه‌های خود به انگیزه‌ی مالی نیاز دارند. در حال حاضر این انگیزه از طریق پاداش تولید بلاک (Block Reward: تعداد مشخصی سکه جدید که شبکه بابت حل معماهای ریاضی به ماینرها هدیه می‌دهد) تامین می‌شود. اما وقتی به سال ۲۱۴۰ میلادی برسیم و آخرین سکه تولید شود، این پاداش به طور کامل به صفر می‌رسد.

آیا این موضوع به معنی قطع شدن درآمد ماینرها است؟ خیر. در شبکه‌ی بیت کوین، هر فردی که می‌خواهد پولی برای شخص دیگری بفرستد، باید مبلغ بسیار کمی را به عنوان کارمزد تراکنش (Transaction Fee: هزینه‌ای جزئی که کاربر برای تایید و ثبت انتقال مالی خود در شبکه پرداخت می‌کند) بپردازد. با پایان یافتن استخراج سکه‌های جدید، این کارمزدها به تنهایی تمام درآمد ماینرها را تشکیل خواهند داد و به طور کامل جایگزین پاداش بلاک خواهند شد تا چرخه‌ی اقتصاد ماینینگ همچنان بچرخد.

آیا بلاک چین بیت کوین متوقف یا نابود می شود؟

پاسخ کوتاه و قطعی به این سوال خیر است. بلاک چین (Blockchain: یک دفتر کل دیجیتال و عمومی که تمام اطلاعات و تراکنش‌های شبکه به صورت زنجیره‌ای از بلاک‌ها در آن ثبت و برای همیشه نگهداری می‌شود) هرگز متوقف نخواهد شد.

دلیل این تداوم فعالیت بسیار ساده و منطقی است:

• تغییر منبع درآمد: همان‌طور که اشاره کردیم، ماینرها به جای دریافت سکه‌ی جدید، کارمزدهای پرداختی کاربران را جمع‌آوری می‌کنند و همین درآمد، دلیل کافی برای روشن ماندن دستگاه‌ها و تامین امنیت شبکه را به آن‌ها می‌دهد.
• ارزش بالای شبکه: تا زمانی که بیت کوین در سراسر جهان به عنوان یک دارایی با ارزش شناخته شود، تایید تراکنش‌های آن برای شرکت‌های بزرگ استخراج سودآور خواهد بود.

بنابراین، توقف تولید سکه‌های جدید به هیچ وجه به معنای پایان کار شبکه نیست، بلکه صرفا تغییری در شیوه‌ی پرداخت دستمزد به نگهبانان این سیستم مالی است.

بررسی تکامل اقتصادی و نقش بیت کوین به عنوان ذخیره ارزش بلندمدت

با پایان یافتن دوران استخراج، بیت کوین از یک دارایی در حال تولید، به یک دارایی کاملا کمیاب و نایاب تبدیل می‌شود. در علم اقتصاد یک اصل بسیار مهم و همیشگی وجود دارد: زمانی که عرضه‌ی یک کالا متوقف شود اما تقاضا برای خرید آن همچنان باقی بماند یا بیشتر شود، ارزش آن کالا به شدت رشد می‌کند.

در این مرحله از تاریخ، بیت کوین نقش تکامل‌یافته‌ی خود را به عنوان یک ذخیره ارزش (Store of Value: دارایی ارزشمندی مانند طلا یا زمین که ارزش آن در طول زمان نه تنها کم نمی‌شود، بلکه قدرت خرید صاحب خود را در برابر تورم حفظ می‌کند) ایفا خواهد کرد. کاربران به جای استفاده از بیت کوین برای خریدهای روزمره و کوچک، از آن مانند یک گاوصندوق دیجیتال و بسیار امن برای حفظ سرمایه‌ی بلندمدت خود استفاده خواهند کرد. در نتیجه، این شبکه به جای نابودی، وارد پخته‌ترین و باارزش‌ترین دوران حیات اقتصادی خود خواهد شد.

درآمد و انگیزه ماینرها پس از پایان استخراج چگونه تامین می شود؟

یکی از مهم‌ترین سوالاتی که ذهن هر علاقه‌مندی به دنیای رمزارز را درگیر می‌کند، سرنوشت ماینرهاست. اگر قرار باشد در حوالی سال ۲۱۴۰ میلادی تولید سکه‌های جدید متوقف شود، چه دلیلی دارد که ماینرها همچنان دستگاه‌های پرمصرف خود را روشن نگه دارند؟ موتور محرک شبکه‌ی بیت کوین بر پایه‌ی انگیزه‌های اقتصادی بنا شده است و طراح این سیستم فکر روزهای پایانی استخراج را هم کرده است.

جایگزینی کارمزد تراکنش ها به جای پاداش استخراج

در حال حاضر، درآمد ماینرها از دو بخش مجزا تشکیل می‌شود: بخش اول پاداش تولید بلاک است (که سیستم بابت حل معماهای ریاضی به صورت سکه‌های جدید پرداخت می‌کند) و بخش دوم کارمزد تراکنش (Transaction Fee: هزینه‌ی اندکی که هر کاربر برای تایید سریع‌تر انتقال پول خود در شبکه پرداخت می‌کند) است.

هر زمان که شما مقداری بیت کوین برای شخصی می‌فرستید، سیستم از شما می‌خواهد که مبلغی را به عنوان کارمزد بپردازید. این پول مستقیما به جیب ماینری می‌رود که تراکنش شما را تایید و ثبت کرده است. با گذشت زمان و رخ دادن رویدادهای هاوینگ، سهم پاداش بلاک کمتر و کمتر می‌شود و در مقابل، نقش کارمزدها در درآمد ماینرها پررنگ‌تر می‌گردد. در نهایت، زمانی که ظرفیت استخراج آخرین بیت کوین تکمیل شود، درآمد ماینرها به صورت صد در صد از همین کارمزدهای پرداختی کاربران تامین خواهد شد. در واقع ماینرها از تولیدکننده‌ی پول، به شرکت‌های تاییدکننده‌ی تراکنش تبدیل می‌شوند.

آیا کارمزد تراکنش ها برای پوشش هزینه های ماینینگ و تامین امنیت شبکه کافی خواهد بود؟

شاید با خود فکر کنید که کارمزد ناچیز تراکنش‌ها چطور می‌تواند هزینه‌ی سنگین برق و نگهداری از دستگاه‌های پیشرفته را جبران کند. برای رسیدن به پاسخ این نگرانی باید به قانون ساده‌ی عرضه و تقاضا در اقتصاد نگاه کنیم.

فضای هر بلاک در شبکه‌ی بیت کوین محدود است و کاربرانی که تمایل دارند تراکنش آن‌ها سریع‌تر انجام شود، باید با پرداخت کارمزد بالاتر با یکدیگر رقابت کنند. دلایل زیر نشان می‌دهند که چرا این کارمزدها برای تداوم کار ماینرها جذاب و کافی خواهند بود:

• افزایش ارزش شبکه در گذر زمان: با کمیاب‌تر شدن بیت کوین و پذیرش گسترده‌ی آن در جهان، انتظار می‌رود قیمت هر واحد از آن افزایش یابد. بنابراین، حتی اگر مقدار کارمزد به صورت یک عدد کسری و کوچک باشد، ارزش دلاری آن برای پوشش هزینه‌ی ماینرها کاملا منطقی خواهد بود.
• تسویه‌حساب‌های کلان مالی: پیش‌بینی می‌شود در آینده، شبکه‌ی اصلی بیت کوین بیشتر به یک بستر امن برای جابجایی پول‌های بسیار بزرگ بین شرکت‌ها، بانک‌ها و دولت‌ها تبدیل شود. این نهادها حاضرند برای تامین امنیت تراکنش‌های میلیاردی خود، کارمزدهای بالایی پرداخت کنند.
• ظهور شبکه‌های لایه دو: (Layer 2: سیستم‌های کمکی و جانبی که روی شبکه‌ی اصلی ساخته می‌شوند تا تراکنش‌های روزمره و کوچک را با سرعت بسیار بالا و هزینه‌ی نزدیک به صفر انجام دهند). این فناوری‌ها بار انتقال پول خرد (مثل خرید یک فنجان قهوه) را از دوش شبکه‌ی اصلی برمی‌دارند و فضای بلاک چین اصلی را به یک محیط گران‌قیمت و ارزشمند مختص به تراکنش‌های حیاتی تبدیل می‌کنند.

انگیزه های غیرمالی: حمایت از تمرکززدایی و حفظ ارزش سرمایه گذاری های کلان

چرخ اقتصاد شبکه‌ی بیت کوین در آینده تنها بر پایه‌ی دریافت کارمزدها نمی‌چرخد؛ بلکه یک انگیزه‌ی بسیار قدرتمندتر نیز در میان است: حفظ امنیت ثروت.

سیستم بیت کوین بر اساس اصل تمرکززدایی (Decentralization: ساختاری که در آن هیچ نهاد، دولت یا شرکت مرکزی قدرت کنترل شبکه را ندارد و تصمیمات توسط تمام اعضا به صورت جمعی گرفته می‌شود) کار می‌کند. در آینده‌ای که استخراج تمام می‌شود، بازیگران اصلی شبکه شامل نهنگ‌ها (Whales: سرمایه‌گذاران بسیار بزرگی که ده‌ها هزار بیت کوین در اختیار دارند)، صرافی‌های بین‌المللی و موسسات مالی بزرگ خواهند بود.

این نهادها میلیاردها دلار از دارایی خود را در شبکه‌ی بیت کوین ذخیره کرده‌اند. اگر امنیت شبکه به خطر بیفتد یا متوقف شود، تمام سرمایه‌ی آن‌ها در یک لحظه بی‌ارزش خواهد شد. بنابراین، حتی در بدبینانه‌ترین حالت که درآمد حاصل از کارمزدها هم پاسخگوی هزینه‌ها نباشد، این سرمایه‌گذاران کلان حاضرند با هزینه‌ی شخصی خود دستگاه‌های ماینر را روشن نگه دارند تا از امنیت گاوصندوق دیجیتال خود محافظت کنند. این رفتار دقیقا شبیه به فردی است که برای محافظت از خزانه‌ی طلای خود، با کمال میل حقوق ماهیانه نگهبانان را پرداخت می‌کند تا از امنیت سرمایه‌ی ارزشمندش مطمئن باشد.