چرا شرکت‌های هوش مصنوعی به زیرساخت‌های ماینینگ بیت‌کوین چشم دوخته‌اند؟
افزایش تقاضای انرژی شرکت‌های هوش مصنوعی، مزارع استخراج بیت‌کوین را به زیرساختی ارزشمند تبدیل کرده است؛ اما هزینه‌های بالای تغییر کاربری، بدهی‌های سنگین و قراردادهای پیچیده باعث شده ماینرها ریسک اصلی این همکاری را بر عهده بگیرند.
ماینرهای بیت‌کوین سال‌ها برای تأمین برق ارزان، ساخت پست‌های برق و مذاکره برای اتصال به شبکه تلاش کرده‌اند. اکنون، شرکت‌های هوش مصنوعی آنچنان به این اتصالات نیاز دارند که حاضرند مزارع قدیمی ماینینگ را به املاک ارزشمندی تبدیل کنند. اگرچه دستگاه‌های ASIC برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی بی‌فایده هستند، اما زمین، پست‌های برق و قراردادهای انرژی مرتبط با آنها می‌تواند توسعه‌دهندگان مراکز داده را از سال‌ها انتظار نجات دهد.
این یک معامله وسوسه‌انگیز روی کاغذ به نظر می‌رسد: یک ملک صنعتی که برای مصرف برق عظیم ساخته شده را در اختیار مشتریانی قرار دهید که حاضرند برای آن برق هزینه بسیار بیشتری بپردازند. اما تبدیل تأسیسات استخراج بیت‌کوین به مراکز داده هوش مصنوعی به سادگی تعویض کامپیوترها نیست. این فرآیند نیازمند بازسازی‌های گسترده، سیستم‌های خنک‌کننده پیشرفته، شبکه‌سازی پیچیده، تأمین مالی ساخت‌وساز و مشتریانی است که به محصول نهایی متعهد باشند.
قراردادهایی که نشان می‌دهند چه کسی سود می‌برد
قراردادهای شرکت Core Scientific با ارائه‌دهنده خدمات ابری هوش مصنوعی CoreWeave به خوبی نشان می‌دهد که پول به کجا می‌رود. در این مدل، CoreWeave به تأمین مالی ساخت‌وساز کمک می‌کند اما بخشی از این هزینه را از طریق تخفیف در اجاره‌بها پس می‌گیرد. در همین حال، Core Scientific میلیاردها دلار وام می‌گیرد، تأسیسات را می‌سازد و با جریمه‌های احتمالی برای تأخیر در تحویل مواجه می‌شود. به این ترتیب، یک ملک ماینینگ می‌تواند بسیار ارزشمندتر شود بدون اینکه مالک آن حتی نزدیک به آن ارزش را دریافت کند. برق مشتریان را جذب می‌کند، اما قراردادها تعیین می‌کنند که چه کسی پول را دریافت می‌کند.
کاهش ارزش تجهیزات ماینینگ، افزایش ارزش اتصال به شبکه
کسب‌وکار استخراج بیت‌کوین بسیار بی‌رحم است. اپراتورها با کامپیوترهای تخصصی به نام ASIC کار می‌کنند و برای پاداش بلاک رقابت می‌کنند که ارزش آن به قیمت بیت‌کوین و کارایی ماشین‌ها بستگی دارد. این دستگاه‌ها صرف‌نظر از شرایط بازار، به برق زیادی نیاز دارند. افزایش رقابت و عطش سیری‌ناپذیر هوش مصنوعی، بسیاری از ماینرها را به سمت تبدیل شدن به صاحب‌خانه‌های مراکز داده سوق داده است.
گزارش مالی سه‌ماهه دوم Core Scientific قیمت از دست رفتن جذابیت کسب‌وکار قدیمی را مشخص می‌کند. این شرکت در سه‌ماهه اول، ۲۶۶.۵ میلیون دلار از ارزش تجهیزات و زیرساخت‌های ماینینگ خود را به دلیل کاهش قیمت بیت‌کوین و ارزش تجهیزات دست دوم، کاهش داد. در همین حال، کسب‌وکار جدید میزبانی هوش مصنوعی آن در حال درآمدزایی با حاشیه سود ناخالص مثبت بود، در حالی که عملیات استخراج در سطح سود ناخالص زیان‌ده بود.
سخت‌افزار استخراج با گذشت زمان ارزش خود را از دست می‌دهد، اما یک اتصال فعال به شبکه برق اینطور نیست. در واقع، این اتصالات حتی مطلوب‌تر هم می‌شوند زیرا توسعه‌دهندگان نمی‌توانند به سادگی یکی از آنها را بخرند. دسترسی به برق به جایزه واقعی ماینرها تبدیل شده است، اما ارزش‌گذاری دقیق آن به دلیل صف طولانی پروژه‌های پیشنهادی و فرآیندهای نظارتی، بسیار دشوار است.
تبدیل معدن بیت‌کوین به مرکز داده هوش مصنوعی: یک فرآیند پرهزینه
اگرچه تأسیسات استخراج بیت‌کوین و مراکز داده ممکن است برای یک چشم غیرمسلح شبیه به هم به نظر برسند، اما دو کسب‌وکار بسیار متفاوت هستند. مزارع بیت‌کوین برای اجرای هزاران ماشین مستقل ساخته شده‌اند که می‌توانند در مواقع لزوم خاموش شوند، در حالی که مراکز داده هوش مصنوعی به خنک‌کننده‌های پیچیده، شبکه‌های پرسرعت، سیستم‌های برق پشتیبان و تضمین‌های آپ‌تایم بسیار سخت‌گیرانه‌تر برای کارکرد مطمئن خوشه‌های پردازنده گرافیکی (GPU) نیاز دارند.
طبق برآورد CoinShares در گزارش ماه سپتامبر، هزینه تبدیل زیرساخت‌های ماینینگ به تأسیسات مناسب هوش مصنوعی حدود ۸ تا ۱۵ میلیون دلار به ازای هر مگاوات است، در حالی که هزینه ساخت زیرساخت ماینینگ معمولی بین ۷۰۰ هزار تا ۱ میلیون دلار به ازای هر مگاوات است. این تفاوت فاحش توضیح می‌دهد که چرا مالکیت یک سایت ماینینگ متصل به برق و مالکیت یک مرکز داده هوش مصنوعی تکمیل‌شده، ارزش‌گذاری‌های متفاوتی دارند.
تقسیم درآمد هوش مصنوعی در قراردادهای Core Scientific
با بررسی قراردادهای Core Scientific می‌توانیم به درک خوبی از محاسبات پشت این معاملات برسیم. این شرکت در سه‌ماهه دوم ۱۳۶.۷ میلیون دلار درآمد از میزبانی مشترک (colocation) گزارش کرد. از این مبلغ، ۹۸.۸ میلیون دلار مربوط به هزینه‌های مجوز و ۳۵.۱ میلیون دلار مربوط به هزینه‌های برقی بود که به مشتریان منتقل شده بود. این یعنی بیش از یک چهارم درآمد گزارش‌شده، صرفاً قبض برقی است که به مشتری منتقل شده و سودی برای Core Scientific ایجاد نمی‌کند.
طبق شرایط قرارداد، CoreWeave هزینه‌های ساخت‌وساز را تأمین مالی می‌کند و در ازای آن، اعتباراتی دریافت می‌کند که می‌تواند تا سقف ۱.۵ میلیون دلار به ازای هر مگاوات، اجاره‌بهای ماهانه را تا نصف کاهش دهد. این اعتبارها به CoreWeave اجازه می‌دهد تا سرمایه‌گذاری اولیه خود را به تدریج از طریق پرداخت‌های کمتر به مالک مرکز داده، بازپس گیرد.
این مدل تأمین مالی به Core Scientific کمک می‌کند تا از تأمین تمام هزینه‌های ساخت‌وساز به تنهایی اجتناب کند. اما این شرکت با ریسک‌های بزرگی نیز روبرو است. قراردادها شامل جریمه‌های روزانه ۲۰ تا ۳۰ هزار دلاری برای تأخیر در تحویل و یک ضمانت تکمیل نامحدود برای پروژه‌ها است. علاوه بر این، این شرکت برای تأمین مالی این پروژه‌ها، ۳.۳ میلیارد دلار اوراق قرضه تضمین‌شده با نرخ بهره ۷.۷۵ درصد منتشر کرده است که سالانه حدود ۲۵۵.۸ میلیون دلار هزینه بهره به همراه دارد.
در نهایت، CoreWeave بدون درگیر شدن در توسعه املاک و مستغلات، به تأسیسات محاسباتی دست می‌یابد و سرمایه خود را از طریق اجاره کمتر پس می‌گیرد. وام‌دهندگان سود خود را دریافت می‌کنند و Core Scientific با بدهی‌های عظیم، ریسک‌های عملیاتی و درآمدی که در سال‌های اولیه به طور کامل محقق نمی‌شود، باقی می‌ماند.
