EOF (قالب شیء اتریوم) چیست و تغییری در ماشین مجازی اتریوم ایجاد کرده است؟

برنامه‌نویسان اتریوم امروز در یک چارچوب محدود ۲۴ کیلوبایتی حبس شده‌اند و برای ساخت برنامه‌های پیشرفته مجبورند کدهای خود را با زحمت فراوان تکه‌تکه کنند تا در این محدودیت جا شوند؛ روندی که علاوه بر افزایش احتمال خطاهای امنیتی، هزینه‌ی ساخت و توسعه را به شدت بالا می‌برد. در ادامه‌ی این مقاله قدم به قدم بررسی می‌کنیم که این فرمت جدید چگونه محدودیت‌های اتریوم را دور می‌زند، چه تغییراتی در نقشه راه شبکه ایجاد می‌کند و آیا کاربران عادی هم این تغییرات را در کیف پول‌های خود حس خواهند کرد یا خیر.

ای او اف (EOF) در شبکه اتریوم چیست و چه هدفی دارد؟

دنیای بلاکچین و رمزارزها همیشه در حال پیشرفت است و شبکه‌ی اتریوم به عنوان یکی از بزرگترین پلتفرم‌های این فضا، مدام خود را به‌روزرسانی می‌کند. یکی از مهم‌ترین و جذاب‌ترین تغییرات فنی که توسعه‌دهندگان اتریوم روی آن کار می‌کنند، ارتقایی به نام ای او اف (EOF) است. این کلمه مخفف عبارت Ethereum Object Format (قالب شیء اتریوم) است. هدف اصلی این ارتقا، منظم کردن و ایمن‌تر کردن فضایی است که برنامه‌های شبکه اتریوم در آن اجرا می‌شوند. برای اینکه این مفهوم به ظاهر پیچیده را به خوبی متوجه شویم، بیایید قدم به قدم پیش برویم و ابتدا با قلب تپنده‌ی شبکه اتریوم آشنا شویم.

پیش‌نیاز درک موضوع: ماشین مجازی اتریوم (EVM) چیست و چه کار می‌کند؟

برای درک ای او اف، ابتدا باید بدانیم ماشین مجازی اتریوم (EVM یا Ethereum Virtual Machine) چیست. ماشین مجازی اتریوم را مانند یک کامپیوتر جهانی و توزیع‌شده در نظر بگیرید که مغز متفکر شبکه‌ی اتریوم است. تمام برنامه‌های غیرمتمرکز (DApps) و قراردادهای هوشمند (Smart Contracts) درون این کامپیوتر جهانی پردازش می‌شوند.

اگر بخواهیم از یک مثال ساده استفاده کنیم، شبکه‌ی اتریوم مانند یک کارخانه‌ی بزرگ است و ماشین مجازی اتریوم در واقع موتور اصلی این کارخانه است. برنامه‌نویسان کدهای خود را به زبانی می‌نویسند که برای انسان قابل فهم است، اما این موتور برای اجرای آن‌ها نیاز دارد که کدها به زبان ماشین یا بایت‌کد (Bytecode - رشته‌ای از اعداد و حروف که فقط برای کامپیوتر قابل خواندن است) تبدیل شوند. ماشین مجازی اتریوم این بایت‌کدها را می‌خواند و دستورات را یکی یکی اجرا می‌کند تا کارخانه‌ی اتریوم به درستی به فعالیت خود ادامه دهد.

مفهوم دقیق EVM Object Format به زبان ساده

حالا که با موتور اتریوم آشنا شدیم، بیایید ببینیم فرمت ای او اف دقیقا چه تغییری ایجاد می‌کند. در حال حاضر، وقتی برنامه‌نویسان یک قرارداد هوشمند را برای اجرا به ماشین مجازی اتریوم می‌فرستند، کدهای آن‌ها شبیه به یک رشته‌ی طولانی، پیوسته و بدون ساختار مشخص است. فرض کنید یک کتاب بسیار طولانی دارید که هیچ فهرست، فصل‌بندی یا پاراگرافی ندارد و تمام کلمات پشت سر هم نوشته شده‌اند. پیدا کردن یک بخش خاص در این کتاب یا بررسی اینکه آیا غلط املایی دارد یا خیر، کار بسیار سختی است.

فرمت ای او اف دقیقا نقش یک قالب‌بندی و استانداردسازی جدید را برای این کدها بازی می‌کند. با اجرای این ارتقا، کدهای قراردادهای هوشمند درون یک محفظه (Container) قرار می‌گیرند که دارای ساختار منظم و بخش‌بندی شده است.

این ساختار جدید چند کار مهم انجام می‌دهد:

• بخش‌بندی مشخص: کدهای اجرایی از داده‌ها (Data) به طور کامل جدا می‌شوند. این کار مانند چمدانی است که لباس‌ها و کفش‌ها در جیب‌های مجزا و مشخصی قرار گرفته‌اند تا دسترسی به آن‌ها آسان‌تر باشد.
• بررسی پیش از اجرا: در سیستم فعلی، ماشین مجازی اتریوم در حین اجرای کدها ممکن است متوجه یک خطا شود. اما در قالب ای او اف، ماشین مجازی می‌تواند ساختار کدها را قبل از استقرار و اجرا به طور کامل بررسی و اعتبارسنجی (Validation) کند. این کار باعث می‌شود اگر کدها مخرب یا دارای باگ باشند، اصلا وارد چرخه‌ی اجرا نشوند.
• شماره‌گذاری نسخه‌ها (Versioning): این قابلیت به توسعه‌دهندگان شبکه اجازه می‌دهد در آینده راحت‌تر قوانین جدیدی را برای کدهای ماشین مجازی وضع کنند، بدون اینکه کدهای قدیمی‌تر دچار مشکل شوند.

فرمت ای او اف چه جایگاهی در نقشه راه آینده اتریوم دارد؟

شبکه‌ی اتریوم برای اینکه بتواند در آینده میزبان میلیاردها کاربر باشد، باید زیرساخت‌های خود را قوی‌تر کند. فرمت ای او اف یک تغییر ظاهری نیست که شما به عنوان کاربر عادی در کیف پول خود متوجه آن شوید، بلکه یک جراحی عمیق و مهم در سیستم عصبی اتریوم است.

در نقشه‌ی راه اتریوم، این ارتقا یکی از پایه‌های اصلی برای مقیاس‌پذیری (Scalability) و افزایش امنیت شبکه محسوب می‌شود. برنامه‌نویسان در توسعه‌ی قراردادهای هوشمند با محدودیت حجم روبرو هستند و در حال حاضر حداکثر اندازه‌ی مجاز برای یک قرارداد ۲۴ کیلوبایت است. ارتقای ای او اف با بهینه‌سازی نحوه‌ی ذخیره و اجرای کدها، به مدیریت بهتر این محدودیت‌ها کمک می‌کند. در نهایت، این تغییرات راه را برای ساخت برنامه‌های پیچیده‌تر، ایمن‌تر و ارزان‌تر در آینده باز می‌کند و به عنوان یک خانه‌تکانی بزرگ، ماشین مجازی اتریوم را برای چالش‌های سال‌های پیش رو آماده می‌سازد.

چرا بلاکچین اتریوم به این تغییر زیرساختی بزرگ نیاز دارد؟

شبکه‌ی اتریوم را مانند یک کلان‌شهر بسیار بزرگ و پرجمعیت تصور کنید که روزبه‌روز به تعداد ساکنان و ساختمان‌های آن افزوده می‌شود. برای اینکه این شهر بتواند بدون ترافیک و مشکل به کار خود ادامه دهد، نیازمند خیابان‌کشی‌های جدید و اصلاح پایه‌ی زیرساختی خود است. ماشین مجازی اتریوم (EVM) سال‌هاست که به خوبی کار می‌کند، اما با پیشرفت تکنولوژی و پیچیده‌تر شدن نیازهای کاربران، نقاط ضعف و ناکارآمدی‌های سیستم فعلی بیشتر به چشم می‌آید. ارتقای ای او اف (EOF) دقیقا همان نوسازی زیرساختی است که اتریوم برای آینده‌ی خود به آن نیاز مبرم دارد.

چالش‌ها و محدودیت‌های فعلی در اجرای بایت‌کد قراردادهای هوشمند

برای اینکه متوجه ضرورت این به‌روزرسانی شویم، باید بدانیم توسعه‌دهندگان امروز با چه مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. قراردادهای هوشمند با استفاده از کدهایی به نام بایت‌کد (Bytecode) اجرا می‌شوند. اما سیستم فعلی اجرای این کدها دارای چند ضعف اساسی است:

• مخلوط بودن کدهای اجرایی و اطلاعات: در سیستم فعلی، دستورات برنامه‌نویسی و داده‌ها (Data) در هم آمیخته‌اند. این بی‌نظمی باعث می‌شود ماشین مجازی اتریوم نتواند به راحتی تشخیص دهد کدام بخش کد است و کدام بخش اطلاعات خام؛ در نتیجه، پردازش‌ها کندتر و با خطای بیشتری انجام می‌شود.
• محدودیت شدید در اندازه‌ی قراردادها: در حال حاضر، اتریوم یک سقف مجاز ۲۴ کیلوبایتی برای حجم قراردادهای هوشمند دارد. اگر یک برنامه‌نویس بخواهد یک دی‌اپ (DApp) با امکانات پیشرفته بسازد، خیلی زود به این سقف برخورد می‌کند. برای دور زدن این مشکل، برنامه‌نویسان مجبورند کدهای خود را تکه‌تکه کنند که این کار هزینه‌ی ساخت برنامه را به شدت بالا می‌برد.
• کشف دیرهنگام خطاها: در حال حاضر، اگر یک کد دارای ایراد باشد، ماشین مجازی اتریوم فقط در زمان اجرای کد متوجه آن می‌شود. این یعنی تراکنش کاربر شروع می‌شود، گس (Gas - کارمزدی که برای انجام تراکنش‌ها در شبکه‌ی اتریوم پرداخت می‌کنید) مصرف می‌شود و در میانه‌ی راه به دلیل وجود خطا، تراکنش با شکست مواجه می‌شود و پول کاربر هدر می‌رود.

تفاوت مدل پردازش کدهای فعلی اتریوم با مدل جدید EOF

تفاوت اصلی مدل فعلی با فرمت جدید ای او اف در نظم، ساختار و آینده‌نگری است. در مدل پردازش فعلی، همه‌چیز درهم‌تنیده است و ماشین مجازی بدون هیچ نقشه‌ی قبلی، شروع به خواندن و اجرای کدها از بالا به پایین می‌کند. این روش شبیه به آشپزی است که بدون خواندن کامل دستور پخت، شروع به ترکیب مواد می‌کند و تازه در زمان پختن غذا متوجه می‌شود که نمک یا ادویه‌ی کافی ندارد.

اما مدل جدید ای او اف، مفهوم بسیار مهمی به نام اعتبارسنجی پیش از اجرا (Validation - بررسی و تایید سلامت کدها پیش از شروع به کار) را معرفی می‌کند. در این مدل، کدهای قرارداد هوشمند دارای یک فرمت و قالب استاندارد هستند. ماشین مجازی اتریوم قبل از اینکه حتی یک قدم برای اجرای کد بردارد، ابتدا ساختار آن را اسکن می‌کند. اگر بخش‌های مختلف کد، داده‌ها و دستورات سر جای خودشان نباشند، سیستم اصلا اجازه‌ی اجرای آن را نمی‌دهد. این تغییر ساده اما بنیادین، باعث می‌شود بسیاری از باگ‌ها و خطاهای مخرب پیش از رخ دادن خنثی شوند.

جدول مقایسه‌ ماشین مجازی فعلی اتریوم در برابر ماشین مجازی ارتقایافته با EOF

برای درک بهتر و سریع‌تر این تغییرات، در جدول زیر تفاوت‌های کلیدی سیستم فعلی و سیستم آینده‌ی اتریوم را در کنار هم قرار داده‌ایم:

ویژگی	ماشین مجازی فعلی (EVM)	ماشین مجازی پس از ارتقای EOF
ساختار کدها	فاقد ساختار یکپارچه و تفکیک‌شده	دارای فرمت استاندارد و بخش‌بندی شده
بررسی اعتبار کد	در زمان اجرا (احتمال بروز خطای حین کار)	پیش از اجرا (جلوگیری زودهنگام از خطاها)
امنیت	آسیب‌پذیری بیشتر در برابر کدهای مخرب	امنیت بالاتر به دلیل تفکیک کد از داده
سهولت توسعه	پیچیده و زمان‌بر برای برنامه‌نویسان	ساده‌تر، سریع‌تر و بهینه‌تر

فرمت قالب شیء اتریوم چیست چگونه کار می‌کند؟

اکنون که متوجه شدیم چرا شبکه‌ی اتریوم به این تغییر بزرگ نیاز دارد، وقت آن است که ببینیم این به‌روزرسانی دقیقا چه کار می‌کند. اگر بخواهیم خیلی ساده بگوییم، فرمت ای او اف مانند یک سیستم بایگانی هوشمند و جدید برای ماشین مجازی اتریوم است. این سیستم به جای اینکه همه‌چیز را در هم بریزد، برای هر چیزی جای مشخصی تعریف می‌کند. در این بخش، به سه تغییر فنی مهم که این ارتقا در دل شبکه‌ی اتریوم ایجاد می‌کند، می‌پردازیم تا درک بهتری از سازوکار آن داشته باشیم.

تفکیک بخش کد از بخش داده در قراردادهای هوشمند (Code and Data Separation)

یکی از بزرگ‌ترین مشکلات در سیستم فعلی اتریوم این است که دستورات اجرایی و اطلاعات خام در کنار هم و بدون هیچ مرزبندی مشخصی قرار دارند. اجازه دهید این موضوع را با یک مثال ساده بررسی کنیم. فرض کنید یک دستور پخت کیک دارید که در آن لیست مواد اولیه (آرد، شکر، تخم‌مرغ) و مراحل پخت (هم زدن، در فر گذاشتن) در یک پاراگراف طولانی و بدون هیچ نقطه‌گذاری نوشته شده است. خواندن و اجرای چنین دستوری چقدر گیج‌کننده خواهد بود؟ در دنیای برنامه‌نویسی اتریوم نیز دقیقا همین اتفاق می‌افتد. ما دو بخش اصلی داریم:

• کد (Code - دستورالعمل‌های اجرایی و قوانینی که برنامه باید انجام دهد)
• داده (Data - اطلاعات و متغیرهای خامی که برنامه برای کار کردن به آن‌ها نیاز دارد)

ارتقای ای او اف این دو بخش را به طور کامل از هم جدا می‌کند. با این تغییر، کدهای برنامه‌نویسی در یک بخش مشخص و داده‌ها در بخش دیگری از ساختار قرارداد هوشمند قرار می‌گیرند. این جداسازی باعث می‌شود ماشین مجازی اتریوم با سرعت و دقت بسیار بیشتری دستورات را بخواند و پردازش کند، زیرا دیگر نیازی ندارد در میان انبوهی از اطلاعات نامنظم، به دنبال دستور بعدی بگردد.

معرفی سیستم اعتبارسنجی پیش از اجرا و تاثیر آن بر کاهش باگ‌ها

دومین تغییر بسیار مهم، اضافه‌شدن قابلیتی به نام اعتبارسنجی پیش از اجرا است. در سیستم سنتی اتریوم، وقتی یک قرارداد هوشمند روی شبکه قرار می‌گیرد، هیچ بررسی عمیقی روی سلامت کدهای آن انجام نمی‌شود. ماشین مجازی فقط زمانی متوجه خطای برنامه می‌شود که در حال اجرای آن است. این موضوع مانند این است که سوار هواپیمایی شوید و خلبان در میانه‌ی آسمان متوجه شود که موتور هواپیما مشکل دارد!

نتیجه‌ی این اتفاق در شبکه‌ی اتریوم، هدر رفتن پول کاربران است؛ زیرا تراکنش در میانه‌ی راه متوقف می‌شود اما کارمزد شبکه از حساب کاربر کسر می‌گردد. با سیستم جدید ای او اف، اتریوم کدهای قرارداد هوشمند را پیش از اینکه به طور رسمی روی شبکه مستقر شوند، اسکن و بررسی می‌کند. اگر کدها دارای باگ (Bug - خطا یا اشکال در برنامه‌نویسی که باعث عملکرد نادرست می‌شود) باشند یا از استانداردهای شبکه پیروی نکنند، اتریوم اصلا اجازه‌ی ثبت و اجرای آن‌ها را نمی‌دهد. این سیستم پیشگیرانه، امنیت سرمایه‌ی کاربران را به شدت افزایش می‌دهد و از ثبت قراردادهای مخرب یا ناقص جلوگیری می‌کند.

پروپوزال‌های کلیدی مرتبط با ارتقای ای او اف (مانند EIP-3540 و EIP-3670)

توسعه‌ی شبکه‌ی اتریوم توسط یک شخص یا شرکت خاص انجام نمی‌شود، بلکه مجموعه‌ای از متخصصان از سراسر جهان آن را مدیریت می‌کنند. هر زمان که قرار باشد تغییر مهمی در شبکه ایجاد شود، متخصصان پیشنهادهای خود را در قالب سندهایی رسمی ارائه می‌دهند. به این پیشنهادها پروپوزال بهبود اتریوم (EIP یا Ethereum Improvement Proposal - طرح‌های پیشنهادی برای ارتقا و حل مشکلات شبکه‌ی اتریوم) گفته می‌شود. ارتقای بزرگ ای او اف، خودش از چند پروپوزال مهم تشکیل شده است که مانند قطعات یک پازل در کنار هم کار می‌کنند. دو مورد از مهم‌ترین این پروپوزال‌ها عبارتند از:

• پروپوزال EIP-3540: این طرح در واقع اسکلت و فرمت اصلی ای او اف را تعریف می‌کند. این پروپوزال همان قانونی است که می‌گوید از این پس قراردادهای هوشمند باید دارای یک ساختار منظم (شامل بخش معرفی، بخش کد و بخش داده) باشند تا ماشین مجازی اتریوم بتواند آن‌ها را راحت‌تر پردازش کند.
• پروپوزال EIP-3670: این طرح دقیقا مکمل طرح قبلی است و وظیفه‌ی همان اعتبارسنجی پیش از اجرا را بر عهده دارد. بر اساس این قانون، هر قرارداد هوشمندی که در قالب جدید (EIP-3540) نوشته شده باشد، باید پیش از استقرار در شبکه از یک فیلتر امنیتی عبور کند. اگر دستورات نامعتبر یا کدهای مخرب در آن وجود داشته باشد، این پروپوزال جلوی ثبت آن را می‌گیرد.

در کنار هم، این پروپوزال‌ها ماشین مجازی اتریوم را به یک محیط بسیار امن‌تر، سریع‌تر و هوشمندتر برای نسل بعدی برنامه‌های غیرمتمرکز تبدیل می‌کنند.

مهم‌ترین مزایای اجرای فرمت EOF برای اکوسیستم اتریوم

حالا که با سازوکار زیرساخت جدید اتریوم آشنا شدیم، ممکن است بپرسید این تغییرات پیچیده در نهایت چه سودی برای شبکه‌ی اتریوم و کاربران آن دارد؟ ارتقای ای او اف مانند تعویض موتور یک خودروی قدیمی با یک موتور مدرن و هوشمند است؛ شاید ظاهر خودرو برای مسافران تغییر نکند، اما مسلما سفری امن‌تر، سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر را تجربه خواهند کرد. در ادامه، چهار مزیت اصلی و حیاتی این ارتقا را با زبانی ساده بررسی می‌کنیم.

افزایش چشمگیر امنیت و جلوگیری از اجرای قراردادهای ناقص

امنیت همیشه حرف اول را در دنیای رمزارزها می‌زند. همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردیم، فرمت جدید ای او اف کدهای برنامه‌نویسی را قبل از اجرا به دقت اعتبارسنجی می‌کند. این کار شبیه به حضور یک مهندس ناظر ساختمان است که قبل از سکونت شما، تمام ستون‌ها و سیم‌کشی‌های خانه‌ی جدید را چک می‌کند تا از بروز هرگونه حادثه جلوگیری کند. با این سیستم، ماشین مجازی اتریوم جلوی اجرای کدهای مخرب یا ناقص را می‌گیرد. این یعنی احتمال هک شدن قراردادهای هوشمند (Smart Contracts) به شدت کاهش می‌یابد و سرمایه‌ی کاربران در فضای امن‌تری مدیریت می‌شود.

مدیریت بهتر محدودیت حجم قراردادهای هوشمند

یکی از بزرگترین دردسرهای برنامه‌نویسان اتریوم، محدودیت حجم در نوشتن برنامه‌ها است. در حال حاضر، هر قرارداد هوشمند در شبکه‌ی اتریوم نمی‌تواند بیشتر از ۲۴ کیلوبایت حجم داشته باشد. اگر برنامه‌نویسی بخواهد یک برنامه‌ی پیشرفته بسازد، خیلی زود با خطای پر شدن ظرفیت مواجه می‌شود.

ارتقای ای او اف با مرتب کردن کدها و جداسازی بخش دستورات از اطلاعات خام، به توسعه‌دهندگان کمک می‌کند تا از این فضای محدود به شکل بسیار بهینه‌تری استفاده کنند. در نتیجه، برنامه‌نویسان می‌توانند پروژه‌های پیچیده‌تری را درون همین محدوده‌ی مجاز طراحی کنند، بدون اینکه مجبور شوند کدهای خود را به بخش‌های کوچک‌تر و پرهزینه‌تر تقسیم کنند.

بهبود تجربه توسعه‌دهندگان و ساده‌سازی ساخت برنامه‌های غیرمتمرکز

وقتی ابزارهای کار یک نجار منظم و دقیق باشند، او می‌تواند مبلمان زیباتر و محکم‌تری بسازد و کمتر خسته شود. در دنیای بلاکچین هم دقیقا همین قانون صدق می‌کند. فرمت ای او اف قواعدی مشخص و استانداردهایی یکپارچه در اختیار برنامه‌نویسان قرار می‌دهد. این نظم باعث می‌شود مراحل ساخت و رفع خطای برنامه‌های غیرمتمرکز (DApps) بسیار ساده‌تر و سریع‌تر شود. وقتی توسعه‌دهندگان زمان کمتری را صرف پیدا کردن خطاهای گیج‌کننده در یک ساختار نامنظم کنند، زمان بیشتری برای نوآوری و خلق امکانات جذاب برای کاربران خواهند داشت.

تاثیر غیرمستقیم بر بهینه‌سازی مصرف گس در طولانی‌مدت

کلمه‌ی گس (Gas) برای همه‌ی کاربران اتریوم آشناست و همه به دنبال راهی برای کاهش آن هستند. اگرچه هدف اصلی ارتقای ای او اف ارزان کردن ناگهانی تراکنش‌ها نیست، اما در طولانی‌مدت تاثیر بسیار مثبتی روی این موضوع می‌گذارد.

دلیل این اتفاق بسیار ساده است: وقتی کدهای برنامه‌نویسی مرتب و بدون اطلاعات اضافی باشند، ماشین مجازی اتریوم برای خواندن و پردازش آن‌ها به انرژی و محاسبات کمتری نیاز دارد. این پردازش روان‌تر و بهینه‌تر به معنای مصرف کمتر منابع شبکه است که در نهایت می‌تواند به شکل غیرمستقیم، هزینه‌ی گس پرداختی توسط کاربران را کاهش دهد و استفاده از شبکه‌ی اتریوم را مقرون‌به‌صرفه‌تر کند.

تاثیر ارتقای ای او اف روی کاربران عادی و آینده شبکه

حالا که با جنبه‌های فنی این به‌روزرسانی آشنا شدیم، زمان آن رسیده است که ببینیم این تغییرات چه اثری روی تجربه‌ی روزمره‌ی ما در دنیای رمزارزها می‌گذارند. آیا فردا که از خواب بیدار می‌شویم همه‌چیز تغییر کرده است؟ در این بخش، تاثیر این ارتقا را هم از نگاه یک کاربر ساده و هم از دید برنامه‌نویسان بررسی می‌کنیم.

تغییرات زیرساختی در برابر امکانات کاربری؛ آیا تغییری در کیف پول‌ها حس می‌کنیم؟

پاسخ کوتاه به این سوال خیر است. ارتقای ای او اف یک تغییر کاملا زیرساختی است و روی رابط کاربری (User Interface - ظاهر نرم‌افزارها، منوها و دکمه‌هایی که کاربران مستقیما با آن‌ها کار می‌کنند) هیچ تاثیری نمی‌گذارد.

برای درک بهتر، سیستم لوله‌کشی یک شهر را در نظر بگیرید. اگر شهرداری لوله‌های قدیمی و فرسوده‌ی زیر زمین را با لوله‌های مدرن و جدید تعویض کند، شما در ظاهر شیر آب خانه‌ی خود هیچ تغییری نمی‌بینید، اما متوجه می‌شوید که فشار آب بهتر شده و دیگر قطعی آب ندارید. در شبکه‌ی اتریوم هم دقیقا همین اتفاق می‌افتد. شما در کیف پول‌های خود هیچ دکمه یا امکان جدیدی که مستقیما مربوط به ای او اف باشد نخواهید دید، اما در بلندمدت متوجه می‌شوید که برنامه‌ها سریع‌تر کار می‌کنند، تراکنش‌ها روان‌تر انجام می‌شوند و خطاهای کمتری رخ می‌دهد.

تکلیف قراردادهای هوشمند قدیمی پس از اجرای کامل فرمت جدید چه می‌شود؟

یکی از نگرانی‌های رایج در زمان هر به‌روزرسانی بزرگ این است که آیا برنامه‌های قبلی از کار می‌افتند؟ خوشبختانه توسعه‌دهندگان شبکه‌ی اتریوم به این موضوع فکر کرده‌اند. ماشین مجازی اتریوم پس از این ارتقا دارای ویژگی سازگاری رو به عقب (Backwards Compatibility - توانایی یک سیستم جدید برای پشتیبانی از کدهای قدیمی‌تر بدون ایجاد اختلال) خواهد بود.

این یعنی تمام قراردادهای هوشمندی که تا پیش از ارتقای ای او اف نوشته و ثبت شده‌اند، همچنان بدون هیچ مشکلی به کار خود ادامه می‌دهند. سیستم اتریوم به قدری هوشمند است که وقتی به یک برنامه می‌رسد، ابتدا بررسی می‌کند که آیا این کد با فرمت قدیمی نوشته شده یا فرمت جدید؛ سپس بر اساس نوع آن، کد را با موفقیت اجرا می‌کند. بنابراین پروژه‌ها و توکن‌هایی که در گذشته ساخته شده‌اند، هیچ نیازی به بازنویسی ندارند و خطری سرمایه‌ی کاربران آن‌ها را تهدید نمی‌کند.

چرا توسعه‌دهندگان وب 3 باید از امروز برای این ارتقا آماده شوند؟

در حالی که کاربران عادی نیازی به انجام هیچ کار خاصی ندارند، داستان برای سازندگان و برنامه‌نویسان وب 3 کاملا متفاوت است. آن‌ها باید از همین امروز خود را برای این تغییرات آماده کنند. اما چرا؟

• یادگیری ابزارهای جدید: برنامه‌نویسان باید با قوانین جدید ساختاربندی کدها آشنا شوند و کامپایلرها (Compiler - نرم‌افزاری که کدهای نوشته شده توسط انسان را به زبان ماشین ترجمه می‌کند) و ابزارهای کاری خود را به‌روزرسانی کنند.
• استفاده از مزایای امنیتی: اگر یک توسعه‌دهنده بخواهد برنامه‌ی امن‌تر و بهینه‌تری بسازد، باید پروژه‌های آینده‌ی خود را بر اساس استاندارد ای او اف طراحی کند تا از مزیت بررسی و اعتبارسنجی پیش از اجرا بهره‌مند شود.
• کاهش هزینه‌های ساخت: آشنایی زودتر با این فرمت جدید به برنامه‌نویسان کمک می‌کند تا از فضای مجاز کدنویسی بهتر استفاده کنند و در نهایت هزینه‌ی راه‌اندازی پروژه‌های خود را کاهش دهند.

در واقع، ارتقای ای او اف مانند یک قانون جدید در ساختمان‌سازی است؛ ساکنان خانه‌ها نیازی به تغییر سبک زندگی خود ندارند، اما معماران و مهندسان باید خانه‌های بعدی را با استانداردهای جدید، مدرن‌تر و ایمن‌تر بنا کنند.