اندازه بلاک بیت‌کوین (Block Size) چیست؟ بررسی ارتباط با سرعت و کارمزد تراکنش‌ها

یک فضای محدود در کدهای هسته‌ی بیت‌کوین تعریف شده است که مشخص می‌کند ماینرها در هر ۱۰ دقیقه دقیقا چه حجمی از اطلاعات مالی را می‌توانند در دفتر کل توزیع‌شده ثبت کنند. در این مقاله از ساختار درونی این بلاک‌ها پرده‌برداری می‌کنیم تا به شکل شفاف دریابید که چرا این متغیر فنی، مستقیما سرعت تایید تراکنش‌ها و میزان کارمزدهای پرداختی شما را کنترل می‌کند. با بررسی این معماری، مسیر تاریخی تلاش توسعه‌دهندگان برای حل مشکل مقیاس‌پذیری، تولد آپدیت سگویت (SegWit) و دلیل پیدایش فورک‌هایی مانند بیت‌کوین کش را موشکافی خواهیم کرد تا درک عمیق‌تری از سازوکار امنیت و تمرکززدایی در پادشاه ارزهای دیجیتال به دست آورید.

بلاک و اندازه‌ی بلاک در شبکه‌ی بیت‌کوین چیست؟

برای ورود به دنیای رمزارزها و درک عمیق‌تر نحوه‌ی کارکرد شبکه‌ی بیت‌کوین، ابتدا باید با آجرهای سازنده‌ی این سیستم آشنا شویم. بیت‌کوین بر روی یک فناوری شفاف و قدرتمند به نام بلاک‌چین (Blockchain یا زنجیره‌ی بلوکی) فعالیت می‌کند. برای درک بهتر چالش‌هایی مانند سرعت و هزینه‌های انتقال، باید بدانیم که هر قطعه از این پازل چگونه کار می‌کند.

بلاک چیست و چه اطلاعاتی در آن ذخیره می‌شود؟

تصور کنید شبکه‌ی بیت‌کوین یک دفترچه‌ی یادداشت دیجیتال و بسیار بزرگ است که تاریخچه‌ی تمام تراکنش‌ها در آن ثبت می‌شود. در این استعاره، هر بلاک دقیقا معادل یک صفحه‌ی کامل از این دفترچه‌ی یادداشت است. زمانی که شما مقداری بیت‌کوین از حساب خود در یک صرافی مانند کیف‌پول به یک ولت (کیف پول شخصی دیجیتال) منتقل می‌کنید، داده‌های تراکنش شما باید در یکی از این صفحات نوشته شود تا برای همیشه معتبر و ماندگار باقی بماند.

پس از اینکه یک بلاک با اطلاعات تراکنش‌ها پر شد، توسط ماینرها (Miner یا استخراج‌کنندگانی که با پردازش‌های کامپیوتری امنیت شبکه را تامین می‌کنند) مهر و موم شده و به صفحه‌ی قبلی دفترچه متصل می‌شود. هر بلاک شامل مجموعه‌ی مهمی از اطلاعات است:

• داده‌های تراکنش: مهم‌ترین بخش هر بلاک است که مشخص می‌کند چه مقدار بیت‌کوین، از کدام آدرس برای کدام آدرس ارسال شده است.
• هش بلاک قبلی: هش (Hash) مانند یک اثر انگشت دیجیتالی، یکتا و رمزنگاری‌شده است. قرار گرفتن هش بلاک قبلی در بلاک جدید، باعث می‌شود که صفحات این دفترچه مانند یک زنجیر به هم متصل شوند و هیچکس نتواند اطلاعات گذشته را دستکاری کند.
• تایم‌استمپ: تایم‌استمپ (Timestamp یا مهر زمانی) نشان‌دهنده‌ی زمان دقیق و لحظه‌ی ساخته شدن آن بلاک در شبکه‌ی بلاک‌چین است.

منظور از اندازه‌ی بلاک (Block Size) دقیقا چیست؟

حالا که متوجه شدیم بلاک مانند یک صفحه‌ی دفتر است، درک اندازه‌ی بلاک بسیار ساده‌تر می‌شود. منظور از اندازه‌ی بلاک، گنجایش یا همان حجم فضایی است که در آن صفحه‌ی دیجیتال برای نوشتن اطلاعات تراکنش‌ها در اختیار داریم. در هسته‌ی اولیه‌ی شبکه‌ی بیت‌کوین، این ظرفیت و اندازه به صورت پیش‌فرض روی 1 مگابایت (1 MB) تنظیم شده است. این یعنی در هر بلاک، تنها به اندازه‌ی 1 مگابایت داده جا می‌گیرد.

برای روشن‌تر شدن موضوع، بیایید اندازه‌ی بلاک را به یک اتوبوس مسافربری تشبیه کنیم که هر 10 دقیقه یک بار به ایستگاه می‌رسد. این اتوبوس (بلاک) فقط تعداد محدودی صندلی (اندازه‌ی 1 مگابایتی) دارد. مسافران حاضر در ایستگاه همان تراکنش‌های شما هستند که منتظرند سوار اتوبوس شوند. اگر تعداد مسافران بیشتر از صندلی‌های اتوبوس باشد، عده‌ای باید در ایستگاه منتظر اتوبوس بعدی بمانند و حتی برای زودتر سوار شدن، کرایه‌ی بیشتری (کارمزد بالاتر) به راننده پیشنهاد دهند. به همین دلیل است که حجم محدود بلاک‌ها، نقش بسیار پررنگی در شلوغی شبکه و تعیین هزینه‌ها دارد.

جدول مقایسه ساختار بلاک‌چین با یک دفتر کل حسابداری برای درک بهتر فضایی

برای اینکه تمام مفاهیم گفته شده به صورت یک تصویر ذهنی روشن در حافظه‌ی شما ثبت شود، جدول زیر ساختار دیجیتال شبکه‌ی بیت‌کوین را با اجزای یک سیستم حسابداری سنتی مقایسه می‌کند:

مفهوم در حسابداری سنتی	معادل آن در شبکه‌ی بیت‌کوین	توضیح ساده و آموزشی
دفتر کل کامل	بلاک‌چین (Blockchain)	کل سیستم که تاریخچه‌ی تمامی تراکنش‌های بیت‌کوین از روز اول تا کنون را در خود جای داده است.
یک صفحه‌ی دفتر	بلاک (Block)	یک بخش مجزا که گروهی از تراکنش‌های جدید در آن تایید و ثبت می‌شوند.
ظرفیت خطوط صفحه	اندازه‌ی بلاک (Block Size)	محدودیت 1 مگابایتی که تعیین می‌کند چه تعداد تراکنش در یک صفحه‌ی دیجیتال قرار می‌گیرد.
حسابدار	ماینر (Miner)	کامپیوترهای قدرتمندی که تراکنش‌ها را بررسی، تایید و در صفحه‌ی جدید ثبت می‌کنند.
شماره‌ی صفحه	هش (Hash)	کد ریاضی منحصر‌به‌فردی که به هر بلاک هویت می‌بخشد و تقلب در سیستم را غیرممکن می‌کند.

چرا اندازه‌ی بلاک برای شبکه‌ی بیت‌کوین تا این حد اهمیت دارد؟

شاید در نگاه اول، محدودیت حجم یک فایل دیجیتال موضوع چندان جذابی به نظر نرسد، اما همین عدد به ظاهر ساده، قلب تپنده‌ی تجربه‌ی کاربری شما در دنیای رمزارز است. اندازه‌ی بلاک تنها یک قانون خشک و برنامه‌نویسی‌شده نیست؛ بلکه کلید اصلی درک سه‌گانه‌ی معروف بلاک‌چین، یعنی سرعت، هزینه و امنیت است. در ادامه بررسی می‌کنیم که این ظرفیت محدود، چگونه به صورت دومینووار روی سرمایه‌ی شما و عملکرد کل سیستم تاثیر می‌گذارد.

تاثیر مستقیم اندازه‌ی بلاک بر سرعت تایید تراکنش‌ها

همان‌طور که در بخش قبلی اشاره کردیم، هر ۱۰ دقیقه یک بلاک جدید ساخته می‌شود. زمانی که شما قصد انتقال دارایی خود را دارید، درخواست شما ابتدا وارد فضایی به نام ممپول (Mempool یا استخر تراکنش‌ها: یک اتاق انتظار دیجیتالی که تمام نقل و انتقالات تایید نشده در آنجا جمع می‌شوند تا نوبتشان برسد) می‌شود.

به دلیل محدودیت ۱ مگابایتی، شبکه‌ی بیت‌کوین تنها می‌تواند حدود ۳ الی ۷ تراکنش در ثانیه را پردازش کند. حالا اگر در زمان نوسانات شدید بازار، هزاران نفر به طور همزمان بخواهند بیت‌کوین‌های خود را جابجا کنند چه اتفاقی می‌افتد؟

• ظرفیت بلاک‌ها سریعا پر می‌شود.
• تعداد افراد حاضر در اتاق انتظار (ممپول) به شدت افزایش می‌یابد.
• تراکنش‌هایی که جا مانده‌اند، باید منتظر بلاک‌های بعدی بمانند که این موضوع گاهی ساعت‌ها یا حتی روزها طول می‌کشد.

بنابراین، اندازه‌ی بلاک به طور مستقیم تعیین‌کننده‌ی سرعت تایید و پردازش درخواست‌های مالی شماست و محدودیت آن باعث ایجاد گلوگاه در ترافیک شبکه می‌شود.

ارتباط اندازه‌ی بلاک با کارمزدهای پرداختی کاربران

اهمیت اندازه‌ی بلاک زمانی برای کاربران کاملا ملموس می‌شود که پای هزینه‌ها به میان می‌آید. ماینرها در انتخاب تراکنش‌هایی که می‌خواهند درون یک بلاک قرار دهند کاملا آزاد هستند. طبیعتا آن‌ها به دنبال کسب بیشترین سودند، بنابراین تراکنش‌هایی را انتخاب می‌کنند که کارمزد (Transaction Fee: پاداشی که فرستنده برای تایید سریع‌تر به شبکه‌ی ماینرها پرداخت می‌کند) بالاتری داشته باشند.

تصور کنید می‌خواهید مقداری بیت‌کوین از حساب خود در صرافی کیف‌پول برداشت کرده و به کیف پول سخت‌افزاری خود منتقل کنید. اگر شبکه شلوغ و فضای بلاک پر باشد، یک رقابت پنهان بین کاربران شکل می‌گیرد:

• کاربران برای اینکه زودتر وارد محدوده‌ی بلاک بعدی شوند، مبلغ کارمزد پیشنهادی خود را بالا می‌برند.
• ماینرها با بررسی ممپول، فقط تراکنش‌های گران‌تر و جذاب‌تر را تایید می‌کنند.
• کاربرانی که کارمزد کمی ثبت کرده‌اند، یا باید روزها منتظر بمانند یا برای انجام سریع کارشان، هزینه‌ی پرداختی را افزایش دهند.

در نتیجه، محدودیت فضای بلاک در زمان‌های اوج مصرف، باعث ایجاد یک جنگ قیمتی بین کاربران و افزایش شدید کارمزدها می‌شود.

بررسی یک محدودیت: چرا بلاک‌ها نمی‌توانند خیلی بزرگ یا خیلی کوچک باشند؟

احتمالا تا اینجای مقاله متوجه شده‌اید که اندازه‌ی بلاک یک شمشیر دو لبه است. برای اینکه شبکه‌ی بیت‌کوین بتواند به عنوان یک سیستم مالی جهانی و مستقل به کار خود ادامه دهد، باید تعادل دقیقی در معماری آن وجود داشته باشد. پیدا کردن این نقطه‌ی تعادل، شبیه به طراحی یک سیستم لوله‌کشی آب است؛ اگر لوله‌ها بیش از حد باریک باشند، آب به درستی جریان پیدا نمی‌کند و اگر خیلی قطور باشند، هزینه‌ی ساخت و نگهداری آن‌ها سر به فلک می‌کشد. در این بخش، دلایل فنی این محدودیت‌ها را با هم بررسی می‌کنیم.

هدف اولیه‌ی ساتوشی ناکاموتو از اعمال محدودیت ۱ مگابایتی

در روزهای نخستین تولد بیت‌کوین، هیچ محدودیت رسمی و سخت‌گیرانه‌ای برای ظرفیت بلاک‌ها وجود نداشت. اما در سال ۲۰۱۰، خالق ناشناس این شبکه یعنی ساتوشی ناکاموتو، یک محدودیت ۱ مگابایتی را به کدهای اصلی اضافه کرد. این تصمیم ناگهانی چه دلیلی داشت؟

هدف اصلی این کار، محافظت از شبکه در برابر حمله‌ی اسپم (Spam Attack: پر کردن عمدی ظرفیت یک سیستم با ارسال هزاران تراکنش ساختگی و بی‌ارزش با هدف از کار انداختن آن) بود. در آن زمان، قیمت بیت کوین تقریبا صفر بود و کارمزد تراکنش‌ها نیز هیچ هزینه‌ای برای کاربران نداشت. در نتیجه، یک فرد خرابکار می‌توانست به راحتی میلیون‌ها تراکنش تقلبی ایجاد کند و بلاک‌هایی با حجم بسیار عظیم بسازد. این کار باعث می‌شد هارد دیسک تمام کامپیوترهای متصل به شبکه با داده‌های زباله پر شود و سیستم از هم بپاشد. محدودیت ۱ مگابایتی به عنوان یک سپر دفاعی محکم در برابر این مزاحمت‌ها عمل کرد.

دردسرهای بلاک‌های بسیار کوچک

اگر محدود کردن فضا تا این حد برای امنیت خوب است، چرا بلاک‌ها را باز هم کوچکتر نکنیم؟ پاسخ این است که محدودیت بیش از حد، سیستم را عملا فلج می‌کند. اگر اندازه‌ی بلاک‌ها برای مثال به جای یک مگابایت، تنها نیم مگابایت بود، مشکلات فعلی شبکه بسیار شدیدتر می‌شد:

• ترافیک همیشگی: تعداد تراکنش‌های پردازش شده در هر ثانیه به شدت افت می‌کرد و اتاق انتظار شبکه‌ی ما همیشه پر از مسافرانی بود که به اتوبوس نرسیده‌اند.
• کارمزدهای نجومی: به دلیل فضای بسیار کم، رقابت کاربران برای ثبت تراکنش به شدت بالا می‌رفت و هزینه‌ی استفاده از شبکه برای مبالغ خرد، کاملا غیرمنطقی و گران تمام می‌شد.

در واقع، بلاک‌های بسیار کوچک باعث می‌شوند بیت‌کوین کاربرد خود را به عنوان یک شبکه‌ی انتقال پول روزمره از دست بدهد و صرفا به یک صندوقچه‌ی گران‌قیمت برای ذخیره‌ی ارزش تبدیل شود.

خطرات بلاک‌های بیش از حد بزرگ

از سوی دیگر، شاید بپرسید چرا با بزرگ‌تر کردن این ظرفیت، ترافیک شبکه را روان‌تر نکنیم تا کارمزدها کاهش یابد؟ مشکل اصلی در اینجا، تهدید شدن ماهیت اصلی بیت‌کوین یعنی غیرمتمرکز بودن آن است. اگر سایز بلاک‌ها به طور مثال به ۵۰ مگابایت افزایش یابد، دومینویی از اتفاقات خطرناک رخ می‌دهد:

• رشد سریع حجم پایگاه داده: اندازه و حجم کلی تاریخچه‌ی شبکه‌ی بلاک‌چین با سرعت سرسام‌آوری بزرگ می‌شود.
• خروج کاربران عادی: در این شرایط، کامپیوترها و لپ‌تاپ‌های معمولی در خانه‌ی ما دیگر توانایی پردازش و فضای کافی برای دانلود این حجم عظیم از اطلاعات را نخواهند داشت.
• قدرت گرفتن سیستم‌های متمرکز: تنها دیتاسنترهای عظیم می‌توانند به عنوان نود در شبکه فعالیت کنند و وظیفه‌ی تایید اطلاعات را بر عهده بگیرند.

این اتفاق به این معنی است که کنترل شبکه‌ی بیت‌کوین از دست مردم عادی خارج شده و به دست چند شرکت بزرگ می‌افتد. به همین دلیل، حفظ این محدودیت منطقی، در واقع هزینه‌ای است که ما برای حفظ امنیت، آزادی و استقلال این سیستم مالی می‌پردازیم.

نگاهی به تاریخچه‌ی تلاش‌ها برای تغییر اندازه‌ی بلاک

با افزایش محبوبیت بیت‌کوین در سراسر جهان، تعداد کاربرانی که قصد ارسال پول داشتند روزبه‌روز بیشتر شد و ترافیک شبکه به شدت بالا رفت. در این دوران، محدودیت ۱ مگابایتی به یک دردسر بزرگ تبدیل شد. این موضوع باعث شکل‌گیری بحثی طولانی و جدی میان برنامه‌نویسان و استخراج‌کنندگان شد که به جنگ مقیاس‌پذیری (Scalability War: تلاش برای ارتقای ظرفیت شبکه جهت پردازش تراکنش‌های بیشتر بدون افت کیفیت) معروف است. هدف همه یک چیز بود: شبکه‌ی ما باید سریع‌تر شود! اما بر سر نحوه‌ی انجام این کار، اختلاف نظرهای عمیقی وجود داشت.

آشنایی با طرح‌های پیشنهادی اولیه برای افزایش سایز بلاک

برای ایجاد هر تغییر یا آپدیتی در کدهای شبکه‌ی بیت‌کوین، توسعه‌دهندگان باید یک طرح پیشنهادی به نام بی آی پی (BIP یا Bitcoin Improvement Proposal: یک سند رسمی و فنی که ایده‌های جدید را برای ارتقای سیستم معرفی می‌کند) ارائه دهند تا بقیه‌ی اعضا درباره‌ی آن رای‌گیری کنند.

در اوج شلوغی شبکه، یکی از معروف‌ترین این طرح‌ها با نام BIP101 مطرح شد. ایده‌ی این طرح بسیار ساده و مستقیم بود: چرا اندازه‌ی بلاک را به سادگی بزرگ‌تر نکنیم؟ این طرح پیشنهاد می‌داد که ظرفیت بلاک‌ها در قدم اول به ۸ مگابایت افزایش یابد و پس از آن، هر دو سال یک‌بار این ظرفیت مجددا دو برابر شود. با این حال، این ایده با مخالفت‌های شدیدی روبرو شد؛ زیرا بسیاری از متخصصان معتقد بودند که بزرگ شدن مداوم فایل‌ها، به مرور زمان باعث می‌شود تنها کامپیوترهای فوق‌العاده قدرتمند توانایی ذخیره‌ی اطلاعات را داشته باشند و این یعنی از بین رفتن امنیت شبکه‌ی بیت‌کوین و تمرکز قدرت در دست چند دیتاسنتر بزرگ.

طرح سگویت (SegWit): هوشمندی در بهینه‌سازی فضا به جای افزایش مستقیم اندازه‌ی بلاک

وقتی جامعه‌ی بیت‌کوین با ایده بزرگ کردن مستقیم بلاک‌ها مخالفت کرد، برنامه‌نویسان به دنبال یک راهکار جایگزین و هوشمندانه رفتند. نتیجه‌ی این تلاش‌ها، تولد یک آپدیت بسیار مهم به نام سگویت (SegWit مخفف Segregated Witness: یک به‌روزرسانی نرم‌افزاری که با جدا کردن اطلاعات غیر ضروری، فضای بیشتری را در یک بلاک باز می‌کند) بود.

برای درک بهتر عملکرد سگویت، تصور کنید قصد سفر دارید و چمدان شما (همان بلاک ۱ مگابایتی) کاملا پر شده است. راهکار اول این است که یک چمدان بزرگ‌تر بخرید (مثل طرح BIP101)، اما راهکار دوم این است که یاد بگیرید لباس‌های خود را طوری هوشمندانه تا کنید و بسته‌بندی کنید که فضای کمتری بگیرند. سگویت دقیقا همین کار را با اطلاعات تراکنش‌ها انجام داد!

در هر انتقال مالی، بخش بزرگی از حجم تراکنش مربوط به اطلاعات امضای دیجیتال (Digital Signature: کدهای رمزنگاری شده‌ای که ثابت می‌کنند شما صاحب واقعی دارایی هستید و اجازه‌ی انتقال آن را دارید) است. آپدیت سگویت این بخش پرحجم از اطلاعات را از داده‌های اصلی تراکنش جدا کرد و در یک بخش جانبی قرار داد. با این کار هوشمندانه، بدون اینکه قانون ۱ مگابایتی شکسته شود، فضای خالی بسیار بیشتری برای جای دادن تراکنش‌های جدید ایجاد شد و ظرفیت پردازش شبکه به طرز چشمگیری بهبود یافت.

نمودار تایم‌لاین: مسیر زمانی تغییرات و آپدیت‌های کلیدی مرتبط با حجم بلاک‌ها

برای اینکه مسیر پر پیچ و خم توسعه‌ی این شبکه را بهتر در ذهن بسپارید، روند تکامل اندازه‌ی بلاک‌ها را در قالب یک خط زمانی ساده مرور می‌کنیم:

• سال ۲۰۱۰: ساتوشی ناکاموتو در روزهای اولیه‌ی راه‌اندازی شبکه، برای جلوگیری از حملات خرابکارانه و اسپم شدن سیستم، قانون محدودیت ۱ مگابایتی را به صورت پنهان به کدهای بیت‌کوین اضافه کرد.
• سال ۲۰۱۵: با افزایش شدید کاربران و کند شدن سیستم، طرح‌هایی مانند BIP101 برای بزرگ کردن اندازه‌ی بلاک معرفی شدند، اما به دلیل نگرانی‌های جدی درباره‌ی آینده‌ی شبکه‌ی بیت‌کوین، به تایید نهایی نرسیدند و رد شدند.
• سال ۲۰۱۷: به‌روزرسانی تاریخی سگویت با موفقیت در شبکه فعال شد و با بهینه‌سازی فضای داخلی بلاک‌ها، توانست ظرفیت پردازش تراکنش‌ها را بدون نیاز به تغییر پایه‌ی قانون ساتوشی افزایش دهد.

تولد بیت‌کوین کش: انشعابی تاریخی بر سر ابعاد یک بلاک

با وجود معرفی راهکارهای هوشمندانه‌ای مثل آپدیت سگویت، تمام افراد فعال در دنیای رمزارزها با این روش موافق نبودند. گروهی از افراد معتقد بودند که شبکه‌ی بیت‌کوین در حال دور شدن از هدف اولیه‌ی خود، یعنی تبدیل شدن به یک پول نقد الکترونیکی سریع و ارزان برای استفاده‌ی روزمره است. این اختلاف نظر فنی، به تدریج به یک درگیری ایدئولوژیک بزرگ تبدیل شد و در نهایت یکی از مهم‌ترین اتفاقات تاریخ ارزهای دیجیتال را رقم زد: دو تکه شدن شبکه‌ی بیت‌کوین.

هارد فورک چیست و چرا جامعه‌ی ماینرها و توسعه‌دهندگان به دو دسته تقسیم شدند؟

برای درک اتفاقی که در سال 2017 افتاد، ابتدا باید با یک مفهوم کلیدی آشنا شویم. در دنیای بلاک‌چین، زمانی که اعضای شبکه بر سر تغییر قوانین اساسی با هم به توافق نرسند، اتفاقی به نام هارد فورک (Hard Fork: یک به‌روزرسانی اساسی و بدون بازگشت در کدهای شبکه که باعث می‌شود مسیر نسخه‌ی جدید از مسیر قبلی برای همیشه جدا شود) رخ می‌دهد.

این اتفاق را می‌توانید شبیه به یک قطار در حال حرکت روی یک ریل تصور کنید که به یک دوراهی می‌رسد؛ بخشی از واگن‌ها روی همان ریل قدیمی به مسیر خود ادامه می‌دهند و بخش دیگری وارد یک ریل کاملاً جدید می‌شوند. در ماجرای اندازه‌ی بلاک، جامعه‌ی بیت‌کوین به دو گروه اصلی تقسیم شد:

• گروه اول (توسعه‌دهندگان هسته‌ی اصلی): این گروه معتقد بودند که افزایش سایز بلاک‌ها باعث سنگین شدن شبکه و به خطر افتادن امنیت و تمرکززدایی می‌شود. راه حل آن‌ها حفظ محدودیت 1 مگابایتی و استفاده از راهکارهای جانبی مانند سگویت بود.
• گروه دوم (بخشی از ماینرهای بزرگ و سرمایه‌گذاران): این افراد تاکید داشتند که راهکارهای جانبی کافی نیستند و شبکه‌ی بیت‌کوین برای اینکه بتواند با شرکت‌هایی مثل ویزا و مسترکارت رقابت کند، باید اندازه‌ی بلاک‌های خود را مستقیماً به 8 مگابایت افزایش دهد تا ظرفیت مسافران اتوبوس بیشتر شود و کارمزدها پایین بیاید.

از آنجا که هیچ‌کدام از این دو گروه حاضر به کوتاه آمدن نبودند، شبکه در تاریخ 1 آگوست 2017 هارد فورک شد و از دل شبکه‌ی اصلی، یک ارز دیجیتال کاملا جدید به نام بیت‌کوین کش (Bitcoin Cash) متولد گردید.

تفاوت رویکرد شبکه‌ی اصلی بیت‌کوین و شبکه بیت‌کوین کش در حل مشکل مقیاس‌پذیری

پس از این جدایی تاریخی، هر کدام از این دو شبکه مسیر متفاوتی را برای توسعه در پیش گرفتند. تفاوت رویکرد آن‌ها در حل مشکل مقیاس‌پذیری (Scalability: توانایی سیستم برای مدیریت و پردازش حجم بالایی از تراکنش‌ها بدون افت سرعت) به شکل زیر است:

• رویکرد شبکه‌ی اصلی بیت‌کوین: تمرکز اصلی این شبکه روی امنیت بی‌نقص و غیرمتمرکز بودن است. در این مسیر، محدودیت پایه‌ی اندازه‌ی بلاک حفظ شد تا هر کسی با یک کامپیوتر ساده بتواند بخشی از شبکه باشد. برای حل مشکل سرعت و هزینه‌ها، بیت‌کوین به سراغ راهکارهای لایه‌ی دوم مانند شبکه‌ی لایتنینگ (Lightning Network: یک شبکه‌ی فرعی که روی بلاک‌چین اصلی سوار می‌شود و امکان پرداخت‌های فوری و تقریباً رایگان را فراهم می‌کند) رفت.
• رویکرد شبکه‌ی بیت‌کوین کش: این شبکه با هدف تبدیل شدن به پول نقد دیجیتال، کار خود را با بلاک‌های 8 مگابایتی شروع کرد و مدتی بعد این ظرفیت را به 32 مگابایت نیز ارتقا داد. این رویکرد باعث شد تا در شبکه‌ی بیت‌کوین کش، هزینه‌ی انتقال پول بسیار ناچیز و سرعت آن به شدت بالا باشد؛ اما در عوض، حجم اطلاعات در این شبکه بسیار سریع‌تر رشد می‌کند و نگهداری کل اطلاعات تاریخچه‌ی تراکنش‌ها برای کاربران عادی دشوارتر است.

جدول مقایسه اندازه بلاک و کارمزد در بیت‌کوین و بیت‌کوین کش

برای اینکه تفاوت‌های این دو مسیر را بهتر درک کنید، در جدول زیر ویژگی‌های کلیدی آن‌ها را با زبانی ساده مقایسه کرده‌ایم:

ویژگی مورد بررسی	شبکه‌ی بیت‌کوین (Bitcoin)	شبکه‌ی بیت‌کوین کش (Bitcoin Cash)
اندازه‌ی پایه‌ی بلاک	1 مگابایت (با سگویت تا 4 مگابایت)	32 مگابایت
ظرفیت پردازش تراکنش‌ها	محدود (تقریباً 3 تا 7 تراکنش در ثانیه در لایه‌ی اصلی)	بسیار بالا (بیش از 100 تراکنش در ثانیه)
هزینه‌ی کارمزد انتقال	متغیر و در زمان شلوغی شبکه بالا	همواره بسیار پایین (معمولاً کمتر از یک سنت)
نگهداری تاریخچه‌ی شبکه	آسان برای سیستم‌های خانگی متوسط	نیازمند حافظه و توان پردازشی بالا
هدف و کاربرد اصلی	ذخیره‌ی ارزش امن (مانند طلای دیجیتال)	پرداخت‌های روزمره و خرد (مانند پول نقد دیجیتال)

منابع:

Coinbase

Bitcoinmagazine

Bitstack