مقایسه ارزهای نئو و اتریوم: تفاوت غول‌های قرارداد هوشمند در چیست؟

کاربری را در نظر بگیرید که قصد دارد وارد دنیای پروژه‌های غیرمتمرکز شود؛ او با جستجو در اینترنت با کوهی از اصطلاحات پیچیده مانند مکانیسم اجماع، نودهای اعتبارسنج و هزینه‌های شبکه روبه‌رو می‌شود. سردرگمی در میان این مفاهیم باعث می‌شود سرمایه‌گذاران تازه‌کار نتوانند تفاوت واقعی این دو شبکه را درک کنند و درگیر هزینه‌های غیرمنطقی شبکه یا انتخاب‌های اشتباه برای سرمایه‌گذاری شوند. در این مقاله، تمام این پیچیدگی‌های فنی را کنار می‌گذاریم و تفاوت‌های کلیدی اتریوم و نئو را به زبانی ساده و ساختاریافته بررسی می‌کنیم تا با دیدی باز مسیر خود را در این بخش از بازار پیدا کنید.

آشنایی اولیه با NEO و Ethereum

بازار ارزهای دیجیتال فقط محدود به خرید و فروش پول‌های اینترنتی نیست. در این فضا شبکه‌هایی وجود دارند که شبیه به یک سیستم‌عامل جهانی عمل می‌کنند و به برنامه‌نویس‌ها اجازه می‌دهند نرم‌افزارهای خود را روی آن‌ها بسازند. اتریوم و نئو دو رقیب قدیمی و شناخته‌شده در این زمینه هستند که هر کدام راهکار متفاوتی برای رسیدن به این هدف ارائه داده‌اند. پیش از آنکه وارد جزئیات پیچیده شویم، بهتر است پایه‌های شکل‌گیری این دو شبکه را به زبانی ساده بررسی کنیم.

اتریوم چیست و چه نقشی در تحول بلاک چین دارد؟

اتریوم را می‌توان دومین اتفاق بزرگ در دنیای بلاک چین دانست. اگر شبکه بیت کوین را شبیه به یک ماشین‌حساب دیجیتال و امن برای انتقال پول در نظر بگیریم، اتریوم شبیه به یک کامپیوتر هوشمند جهانی است. اتریوم برای اولین بار مفهوم قرارداد هوشمند (کدهای برنامه‌نویسی که شرایط یک توافق را به صورت خودکار و بدون نیاز به واسطه اجرا می‌کنند) را به صورت گسترده به دنیا معرفی کرد.

این نوآوری جذاب باعث شد تا برنامه‌نویسان بتوانند برنامه‌های غیرمتمرکز یا dApps (نرم‌افزارهایی که روی بلاک چین اجرا می‌شوند و هیچ شرکت یا فرد واحدی قادر به کنترل یا خاموش کردن آن‌ها نیست) را بسازند. به لطف شبکه‌ی اتریوم، امروزه سیستم‌های مالی جدیدی به وجود آمده‌اند که در آن‌ها می‌توانید بدون نیاز به مراجعه به بانک، وام بگیرید یا دارایی‌های خود را معامله کنید. در واقع، اتریوم زیرساختی فراهم کرد که اینترنت به جایگاهی امن‌تر و مستقل‌تر برای تراکنش‌های مالی تبدیل شود.

نئو چیست و چرا به آن اتریوم چینی می‌گویند؟

نئو پروژه‌ای است که با هدفی شبیه به اتریوم، اما با زاویه‌ی دید کاملا متفاوتی پا به میدان گذاشت. ایده اصلی سازندگان نئو ایجاد یک اقتصاد هوشمند است؛ جایی که دارایی‌های فیزیکی دنیای واقعی (مانند املاک یا سهام شرکت‌ها) به دارایی‌های دیجیتال تبدیل شده و مدیریت آن‌ها به قراردادهای هوشمند سپرده می‌شود.

احتمالا بارها شنیده‌اید که در بازار به نئو لقب اتریوم چینی داده‌اند. این نام‌گذاری دلایل مشخصی دارد که در اینجا به سه‌ مورد اصلی آن اشاره می‌کنیم:

• خاستگاه جغرافیایی: نئو اولین پروژه‌ی بلاک چینی متن‌باز (نرم‌افزاری که کدهای آن برای همه افراد قابل مشاهده و بررسی است) بود که در کشور چین راه‌اندازی شد.
• کاربرد مشابه: درست مانند اتریوم، تمرکز اصلی شبکه‌ی نئو نیز روی میزبانی از قراردادهای هوشمند و ایجاد فضایی برای ساخت نرم‌افزارهای غیرمتمرکز است.
• رویکرد قانون‌مدارانه: برخلاف اتریوم که بر ناشناس بودن کاربران تاکید زیادی دارد، ساختار نئو طوری طراحی شده است که با سیستم‌های احراز هویت دیجیتال و قوانین نهادهای دولتی همخوانی داشته باشد. این ویژگی برای دولت چین که همواره قوانین سخت‌گیرانه‌ای در بخش مالی دارد، یک نکته کلیدی محسوب می‌شود.

مرور سریع تاریخچه پیدایش و تیم سازنده اتریوم و نئو

برای درک بهتر تفاوت‌های بنیادی این دو پلتفرم، مرور کوتاهی بر ریشه‌های شکل‌گیری و خالقان آن‌ها خواهیم داشت:

• داستان اتریوم: ایده‌ی شبکه اتریوم در اواخر سال 2013 توسط ویتالیک بوترین، یک برنامه‌نویس جوان روسی-کانادایی مطرح شد. او متوجه شد که بیت کوین برای تبدیل شدن به چیزی فراتر از پول، نیازمند یک زبان برنامه‌نویسی انعطاف‌پذیرتر است. پس از یک مرحله جذب سرمایه موفق، شبکه‌ی اتریوم در تابستان سال 2015 به صورت رسمی شروع به کار کرد و خیلی زود توانست جامعه‌ی بزرگی از برنامه‌نویسان را به سمت خود جذب کند.
• داستان نئو: پروژه‌ی نئو در سال 2014 توسط دو متخصص فناوری به نام‌های داهانگفی و اریک ژانگ در چین تاسیس شد. این شبکه در روزهای ابتدایی فعالیت خود با نام آنت شیرز شناخته می‌شد. با این حال، در سال 2017 تیم سازنده تصمیم گرفت برای ارتقای برندینگ و همسو شدن با هدف ایجاد اقتصاد هوشمند، نام آن را به نئو تغییر دهد.

با وجود اینکه هر دو تیم سازنده نقش بسیار پر رنگی در رشد پروژه‌ی خود داشته‌اند، اتریوم به دلیل شروع زودهنگام‌تر و ایجاد یک جامعه‌ی کاربری جهانی، توانست به سرعت به استاندارد اصلی بازار برای اجرای قراردادهای هوشمند تبدیل شود.

مفاهیم پایه‌ای که قبل از مقایسه باید بدانید

برای اینکه بتوانیم شبکه‌ی اتریوم و نئو را به درستی با هم مقایسه کنیم، ابتدا باید زبان مشترک این فضا را بشناسیم. در دنیای رمزارزها، مفاهیمی وجود دارند که نقش ستون‌های اصلی این شبکه‌ها را بازی می‌کنند. در این بخش، سه مورد از مهم‌ترین مفاهیم را با زبانی ساده و به دور از پیچیدگی‌های فنی بررسی می‌کنیم تا با دید بازتری به سراغ تفاوت‌های فنی برویم.

قرارداد هوشمند چیست و چه تفاوتی در این دو شبکه دارد؟

برای درک بهتر، یک دستگاه خودکار فروش نوشیدنی را در نظر بگیرید. شما پول را وارد می‌کنید، دکمه‌ی محصول مورد نظر را می‌فشارید و دستگاه به صورت خودکار نوشیدنی را به شما تحویل می‌دهد. در این فرآیند هیچ فروشنده یا واسطه‌ای وجود ندارد؛ بلکه قوانینی در دستگاه برنامه‌ریزی شده‌اند که می‌گویند اگر مبلغ مشخصی وارد شد، کالا را تحویل بده.

قرارداد هوشمند (Smart Contract - کدهای برنامه‌نویسی شده‌ای که شرایط یک توافق را بدون نیاز به واسطه انسانی و به صورت کاملاً خودکار اجرا می‌کنند) دقیقاً همین نقش را در فضای دیجیتال ایفا می‌کند. اما شبکه‌ی اتریوم و نئو در نحوه ایجاد این قراردادها رویکرد متفاوتی دارند:

• زبان انحصاری اتریوم: شبکه‌ی اتریوم برای نوشتن قراردادهای هوشمند، زبان برنامه‌نویسی مخصوص به خود را دارد که سالیدیتی (Solidity) نامیده می‌شود. برنامه‌نویسان برای ساخت محصول در شبکه‌ی اتریوم چاره‌ای جز یادگیری این زبان جدید ندارند.
• زبان‌های آشنا در نئو: شبکه‌ی نئو رویکرد بسیار دوستانه‌تری برای توسعه‌دهندگان دارد. این شبکه از زبان‌های برنامه‌نویسی رایج و شناخته شده در جهان (مانند پایتون، جاوا و سی شارپ) پشتیبانی می‌کند. این ویژگی جذاب باعث می‌شود تا برنامه‌نویسان سیستم‌های سنتی بتوانند بدون صرف زمان برای یادگیری یک زبان جدید، قراردادهای هوشمند خود را در شبکه‌ی نئو راه‌اندازی کنند.

برنامه‌های غیرمتمرکز یا dApp چگونه کار می‌کنند؟

احتمالاً هر روز از اپلیکیشن‌هایی مانند اینستاگرام یا پیام‌رسان‌های مختلف استفاده می‌کنید. اطلاعات شما در این برنامه‌ها روی سرورهای مرکزی یک شرکت خاص ذخیره می‌شود. مشکل اینجاست که اگر آن شرکت تصمیم بگیرد برنامه را خاموش کند یا سرورهایش خراب شوند، شما دیگر به حساب کاربری و داده‌های خود دسترسی نخواهید داشت.

در مقابل، برنامه غیرمتمرکز (dApp - نرم‌افزاری که به جای یک سرور مرکزی، روی شبکه‌ی گسترده‌ای از کامپیوترها در سراسر جهان اجرا می‌شود) این نقطه‌ی ضعف را برطرف کرده است. کدهای اصلی این برنامه‌ها روی قراردادهای هوشمند سوار می‌شوند. از آنجایی که شبکه‌ی اتریوم و نئو توسط هزاران کامپیوتر در نقاط مختلف جهان مدیریت می‌شوند، هیچ شخص، نهاد یا دولتی نمی‌تواند یک برنامه‌ی غیرمتمرکز را متوقف یا سانسور کند. در واقع، شبکه‌ی اتریوم و نئو شبیه به سیستم‌عامل‌هایی قدرتمند عمل می‌کنند که بستر لازم برای ساخت این نرم‌افزارهای مستقل، امن و شفاف را فراهم کرده‌اند.

نقش عرضه اولیه کوین یا ICO در رشد پروژه‌های رمزنگاری

وقتی یک استارتاپ یا شرکت نوپا به پول نیاز دارد، معمولا بخشی از سهام خود را به سرمایه‌گذاران سنتی می‌فروشد. در دنیای رمزارزها، پروژه‌های جدید برای تامین هزینه‌های خود از روشی مشابه به نام عرضه اولیه کوین (ICO - فرآیندی که در آن یک پروژه پیش از راه‌اندازی نهایی، توکن‌های دیجیتال خود را برای جذب سرمایه عمومی به فروش می‌رساند) استفاده می‌کنند.

این رویدادها نقش بسیار مهمی در موفقیت هر دو شبکه داشته‌اند. در سال 2017، شبکه‌ی اتریوم استانداردی به نام ERC-20 را معرفی کرد که ساخت توکن (Token - یک دارایی دیجیتال که بلاک چین اختصاصی ندارد و برای فعالیت روی شبکه‌های دیگر ساخته می‌شود) را بسیار ساده کرد. این موضوع باعث شد هزاران پروژه‌ی جدید توکن‌های خود را روی بستر اتریوم بسازند و سرمایه جذب کنند که نتیجه‌ی آن، رشد انفجاری اکوسیستم اتریوم بود.

شبکه‌ی نئو نیز با ارائه استانداردهای مشابه، به تیم‌های توسعه‌دهنده اجازه داد تا عرضه‌ی اولیه پروژه‌های خود را روی این پلتفرم انجام دهند. این قابلیت به نئو کمک کرد تا پروژه‌های مختلفی را به سمت خود جذب کرده و قدم‌های بزرگی برای شکل‌دهی به ایده اقتصاد هوشمند بردارد.

مقایسه فنی و ساختاری اتریوم و نئو به زبان ساده

حالا که با مفاهیم پایه‌ای آشنا شدیم، وقت آن است که کاپوت این دو ماشین قدرتمند را بالا بزنیم و نگاهی به موتور آن‌ها بیندازیم. در این بخش، ساختار درونی شبکه‌ی اتریوم و شبکه‌ی نئو را با هم مقایسه می‌کنیم تا ببینیم هر کدام برای حل چالش‌های دنیای دیجیتال چه راهکارهایی ارائه داده‌اند.

مکانیسم اجماع چیست و هر شبکه چگونه امنیت خود را تامین می‌کند؟

تصور کنید در یک کلاس درس، معلم می‌خواهد نمرات را در دفتر ثبت کند. برای جلوگیری از اشتباه، او از چند نماینده می‌خواهد که نمرات را بررسی و تایید کنند. اگر اکثریت نمایندگان روی یک نمره توافق کنند، آن نمره به صورت قطعی ثبت می‌شود. در دنیای بلاک چین، این فرآیند مکانیسم اجماع (روش توافق دسته‌جمعی کامپیوترها برای تایید صحت تراکنش‌ها و جلوگیری از تقلب) نامیده می‌شود.

• روش شبکه‌ی اتریوم: اتریوم در حال حاضر از سیستمی به نام اثبات سهام (سیستمی که در آن کاربران برای تایید تراکنش‌ها، بخشی از ارزهای خود را به عنوان وثیقه در شبکه قفل می‌کنند) استفاده می‌کند. در این روش، هر چه فرد سرمایه‌ی بیشتری قفل کرده باشد، شانس بیشتری برای مشارکت در تایید تراکنش‌ها و دریافت پاداش دارد.
• روش شبکه‌ی نئو: نئو از یک مدل متفاوت به نام تحمل خطای بیزانس نمایندگی شده استفاده می‌کند. برای درک این مدل، یک مجلس شورا را تصور کنید. در شبکه‌ی نئو، دارندگان ارز حق رای دارند و کامپیوترهای خاصی را به عنوان نماینده انتخاب می‌کنند. این نمایندگان وظیفه‌ی بررسی تراکنش‌ها را بر عهده دارند. مزیت بزرگ روش نئو این است که وقتی یک تراکنش تایید شد، دیگر هرگز قابل برگشت یا تغییر نیست.

تفاوت در زبان‌های برنامه‌نویسی و میزان راحتی توسعه‌دهندگان

همان‌طور که در بخش‌های قبلی اشاره کردیم، این دو شبکه رویکرد متفاوتی در جذب برنامه‌نویسان دارند. موفقیت یک پلتفرم قرارداد هوشمند، به شدت وابسته به تعداد توسعه‌دهندگانی است که روی آن نرم‌افزار می‌سازند.

• اتریوم و زبان اختصاصی: شبکه‌ی اتریوم برای اجرای دستورات خود به زبان برنامه‌نویسی سالیدیتی تکیه دارد. اگرچه این زبان بسیار قدرتمند است، اما برنامه‌نویسان سنتی برای ورود به دنیای اتریوم باید زمان زیادی را صرف یادگیری آن کنند.
• نئو و زبان‌های جهانی: یکی از بزرگترین مزیت‌های شبکه‌ی نئو، پشتیبانی آن از زبان‌های برنامه‌نویسی محبوبی مانند پایتون، جاوا و سی‌شارپ است. این ویژگی باعث می‌شود تا برنامه‌نویسان بتوانند با همان ابزارها و دانش قبلی خود، به راحتی وارد دنیای بلاک چین شوند و برنامه‌های خود را توسعه دهند.

مقایسه سرعت پردازش تراکنش‌ها و میزان کارمزدها

وقتی صحبت از شبکه‌های مالی به میان می‌آید، سرعت و هزینه دو عامل بسیار حیاتی هستند. سرعت در اینجا با مفهومی به نام تراکنش بر ثانیه (تعداد انتقال‌هایی که یک شبکه می‌تواند در یک ثانیه با موفقیت پردازش کند) اندازه‌گیری می‌شود.

• ترافیک در شبکه‌ی اتریوم: اتریوم در لایه‌ی اصلی خود می‌تواند به طور میانگین حدود 15 الی 30 تراکنش را در ثانیه پردازش کند. زمانی که تعداد کاربران شبکه زیاد می‌شود، ترافیک سنگینی به وجود می‌آید. در این حالت، کاربران برای اینکه تراکنش آن‌ها زودتر انجام شود، مجبورند گس فی (کارمزدی که برای انجام انتقال یا اجرای قرارداد هوشمند در شبکه پرداخت می‌شود) بسیار بالایی بپردازند.
• بزرگراه خلوت شبکه‌ی نئو: معماری نئو طوری طراحی شده است که می‌تواند هزاران تراکنش را در ثانیه پردازش کند. این سرعت بالا نه تنها باعث می‌شود تراکنش‌ها در چشم‌به‌هم‌زدنی تایید شوند، بلکه هزینه‌ی استفاده از شبکه را نیز به شدت کاهش می‌دهد. در واقع، انجام تراکنش‌ها در شبکه‌ی نئو بسیار ارزان تمام می‌شود.

بررسی نقش اعتبارسنج‌ها و میزان تمرکزگرایی در شبکه اتریوم و نئو

برای اینکه یک بلاک چین به درستی کار کند، نیاز به اعتبارسنج‌ (کامپیوترهای قدرتمندی که در سراسر جهان پراکنده‌اند و وظیفه‌ی ثبت و نگهداری اطلاعات شبکه را بر عهده دارند) دارد. نحوه انتخاب و تعداد این کامپیوترها، میزان تمرکزگرایی شبکه را مشخص می‌کند.

• گستردگی شبکه‌ی اتریوم: اتریوم صدها هزار اعتبارسنج در سراسر جهان دارد. این پراکندگی بی‌نظیر باعث می‌شود که شبکه‌ی اتریوم بسیار غیرمتمرکز و در برابر حملات خرابکارانه فوق‌العاده مقاوم باشد. هیچ قدرت واحدی نمی‌تواند این شبکه‌ی عظیم را متوقف کند.
• کارایی در شبکه‌ی نئو: نئو رویکرد متفاوتی را انتخاب کرده است. این شبکه از تعداد بسیار کمتری از کامپیوترهای تاییدکننده استفاده می‌کند که توسط رای‌گیری انتخاب شده‌اند و باید استانداردهای سخت‌گیرانه‌ای را رعایت کنند. این کاهش تعداد، باعث افزایش سرعت و هماهنگی بیشتر با قوانین دولتی می‌شود، اما از طرفی نئو را به یک شبکه‌ی متمرکزتر (وضعیتی که در آن قدرت تصمیم‌گیری و کنترل شبکه در دست گروه کوچک‌تری قرار دارد) تبدیل کرده است.

جایگاه NEO و Ethereum در بازار و میزان مقبولیت عمومی

بازار ارزهای دیجیتال شباهت زیادی به بازار بورس دارد؛ پروژه‌هایی که کاربرد واقعی و حمایت بیشتری داشته باشند، اعتماد عمومی را جلب کرده و در نتیجه ارزش بالاتری پیدا می‌کنند. در این بخش، جایگاه اتریوم و نئو را در بازار جهانی بررسی می‌کنیم تا ببینیم سرمایه‌گذاران و شرکت‌ها به کدام یک روی خوش‌تری نشان داده‌اند.

حجم بازار و تفاوت ارزش شبکه اتریوم در برابر نئو

در دنیای اقتصاد دیجیتال، برای درک بزرگی یک شرکت یا پروژه از مفهومی به نام حجم بازار (Market Cap - ارزش کل تمام سکه‌های در گردش یک ارز دیجیتال که از ضرب قیمت فعلی در تعداد کل سکه‌ها به دست می‌آید) استفاده می‌شود. مقایسه‌ی این دو شبکه از نظر حجم بازار، تفاوت‌های جالبی را نشان می‌دهد:

• یکه‌تازی شبکه‌ی اتریوم: اتریوم با اختلاف بسیار زیادی جلوتر از نئو و سایر رقبا حرکت می‌کند. این شبکه دومین ارز دیجیتال بزرگ دنیا بعد از بیتکوین است و روزانه میلیاردها دلار سرمایه صرف خرید و فروش اتریوم و برنامه‌های غیرمتمرکز آن می‌شود. این حجم از سرمایه نشان‌دهنده‌ی اعتماد عمیق بازار به زیرساخت اتریوم است.
• ظرفیت رشد شبکه‌ی نئو: در نقطه‌ی مقابل، شبکه‌ی نئو با اینکه پروژه‌ی بسیار ارزشمندی از نظر فنی است، اما حجم بازار بسیار کوچک‌تری دارد. این کوچکی به معنای ضعف نیست، بلکه نشان می‌دهد نئو بازار هدف خاص‌تری (به ویژه در قاره‌ی آسیا) را نشانه گرفته است. بسیاری از سرمایه‌گذاران به نئو به چشم پروژه‌ای نگاه می‌کنند که فضای زیادی برای رشد در آینده دارد.

حمایت دولت‌ها و سازمان‌های بزرگ از کدام پروژه بیشتر است؟

یکی از مهم‌ترین دلایل موفقیت شبکه‌های بلاک چینی، میزان حمایت سازمان‌های بزرگ از آن‌ها است. هر شبکه با توجه به ویژگی‌هایش، نوع متفاوتی از حامیان را جذب کرده است:

• اتریوم و غول‌های فناوری جهانی: شبکه‌ی اتریوم به دلیل ماهیت آزاد و بدون مرز خود، توانسته است نظر شرکت‌های بین‌المللی را جلب کند. شرکت‌های بزرگی مانند مایکروسافت، اینتل و بانک‌های جهانی، اتحادیه‌ای برای استفاده از شبکه‌ی اتریوم تشکیل داده‌اند تا در سیستم‌های مالی و تجاری خود از این تکنولوژی شگفت‌انگیز بهره ببرند.
• نئو و سازگاری با قوانین دولتی: داستان شبکه‌ی نئو کاملاً متفاوت است. سازندگان نئو ساختار این شبکه را طوری طراحی کرده‌اند که با قوانین سخت‌گیرانه‌ی دولتی همخوانی داشته باشد. این شبکه روی مفهوم هویت دیجیتال (Digital Identity - سیستمی که در آن هویت واقعی افراد و کسب‌وکارها در دنیای دیجیتال به صورت امن تایید و ثبت می‌شود) تاکید زیادی دارد. به همین دلیل، نئو همواره از حمایت‌های غیرمستقیم دولت چین و سازمان‌های بزرگ آسیایی برخوردار بوده است. این قابلیت سازگاری با قانون، یکی از برگ‌های برنده‌ی نئو برای ورود به سیستم‌های مالی سنتی محسوب می‌شود.

جدول خلاصه مقایسه ویژگی‌های کلیدی اتریوم و نئو

برای اینکه تمام اطلاعات و تفاوت‌های فنی در ذهن شما به خوبی طبقه‌بندی شود، ویژگی‌های کلیدی این دو غول بلاک چینی را در یک جدول ساده خلاصه کرده‌ایم تا بتوانید در یک نگاه آن‌ها را با هم مقایسه کنید:

ویژگی مورد بررسی	شبکه‌ی اتریوم	شبکه‌ی نئو
سال راه‌اندازی	۲۰۱۵	۲۰۱۴
زبان برنامه‌نویسی	سالیدیتی (زبان اختصاصی اتریوم)	زبان‌های رایج (پایتون، جاوا، سی‌شارپ)
سرعت تراکنش‌ها	متوسط (احتمال شلوغی شبکه)	بسیار سریع (بدون ترافیک)
کارمزد شبکه	متغیر و در زمان شلوغی بالا	بسیار پایین و مقرون‌به‌صرفه
ساختار شبکه	کاملاً غیرمتمرکز (توسط هزاران کامپیوتر)	تا حدودی متمرکز (توسط نمایندگان منتخب)
تمرکز اصلی	برنامه‌های مالی غیر متمرکز جهانی	اقتصاد هوشمند و سازگاری با نهادهای قانونی

سخن پایانی برای یک نتیجه‌گیری آگاهانه

انتخاب میان شبکه‌ی اتریوم و شبکه‌ی نئو، درست مانند انتخاب بین خرید یک خانه‌ی بااصالت در شلوغ‌ترین و محبوب‌ترین منطقه‌ی شهر، یا خرید یک آپارتمان مدرن و سریع در یک منطقه‌ی در حال توسعه با قوانین مشخص است. شبکه‌ی اتریوم با جامعه‌ی کاربری عظیم و ساختار غیرمتمرکز بی‌نظیر خود، پادشاه بلامنازع قراردادهای هوشمند محسوب می‌شود، اما همواره با چالش‌هایی مانند ترافیک بالا و کارمزدهای سنگین دست‌وپنجه نرم می‌کند. از سوی دیگر، شبکه‌ی نئو با سرعت پردازش فوق‌العاده، کارمزدهای بسیار ارزان و قابلیت سازگاری با سیستم‌های قانونی دولتی، بستر جذابی برای برنامه‌نویسان فراهم کرده است؛ هرچند که به دلیل محدود بودن تعداد تاییدکننده‌ها، ساختار آن متمرکزتر از رقیب غربی خود به حساب می‌آید.

در نهایت، هیچ برنده‌ی مطلقی در این رقابت وجود ندارد و بهترین انتخاب برای شما، کاملاً به اهداف مالی و سطح تحمل ریسک (Risk Tolerance - میزان آمادگی روانی و مالی شما برای پذیرش نوسانات و افت احتمالی ارزش سرمایه در بازار) بستگی دارد، بنابراین توصیه می‌کنیم همیشه با مطالعه کافی و آگاهی کامل قدم در مسیر سرمایه‌گذاری بگذارید.

لازم به ذکر است که اگر پس از مطالعه‌ی این مقایسه و بررسی شرایط بازار، تصمیم گرفتید بخشی از سرمایه‌ی خود را به این دو پروژه اختصاص دهید، می‌توانید برای خرید نئو و اتریوم با پرداخت ریالی، از پلتفرم امن و تخصصی صرافی کیف پول من به سادگی استفاده کنید.

منابع:

Binance

Bitget

Crypto Runner