مفهوم PBS در اتریوم چیست؟ بررسی مکانیزم تفکیک سازنده از پیشنهاد دهنده

مفهوم تفکیک پیشنهاددهنده از سازنده یا PBS در اتریوم چیست؟

در دنیای بلاکچین، ایجاد یک بلاک جدید شبیه به آماده کردن یک سفارش بزرگ و پیچیده در یک رستوران است. پیش از این، در شبکه‌ی اتریوم یک شخص به عنوان اعتبارسنج، هم نقش آشپز را داشت و هم نقش گارسون را ایفا می‌کرد؛ یعنی هم تراکنش‌ها را انتخاب و مرتب می‌کرد و هم آن‌ها را به صورت نهایی به شبکه پیشنهاد می‌داد. اما با بزرگ‌تر شدن شبکه‌ی اتریوم، این کار برای یک نفر بسیار سخت و ناعادلانه شد.

تفکیک پیشنهاد دهنده از سازنده (PBS)، یک ایده‌ی هوشمندانه برای حل این مشکل است. در این روش، وظیفه‌ی ساختن بلاک و پیشنهاد دادن آن به شبکه، به دو نقش کاملا مجزا سپرده می‌شود. یکی فقط تراکنش‌ها را می‌سازد و می‌چیند، و دیگری فقط نتیجه‌ی نهایی را تایید و به شبکه معرفی می‌کند.

چرا شبکه اتریوم به ایده جداسازی نقش‌ها در ساخت بلاک نیاز پیدا کرد؟

دلیل اصلی این نیاز، پدیده‌ی مهمی به نام ارزش قابل استخراج ماینر یا اعتبارسنج (MEV) بود؛ یعنی سود اضافه‌ای که افراد با تغییر ترتیب تراکنش‌ها در یک بلاک به دست می‌آورند.

زمانی که اعتبارسنج‌ها هم تراکنش‌ها را می‌چیدند و هم تایید می‌کردند، افراد یا شرکت‌هایی که کامپیوترهای قوی‌تر و اینترنت سریع‌تری داشتند، می‌توانستند بهترین و پرسودترین تراکنش‌ها را برای خودشان سوا کنند. این موضوع باعث می‌شد که کاربران عادی نتوانند با شرکت‌های بزرگ رقابت کنند و کنترل شبکه‌ی اتریوم روز به روز متمرکزتر شود و به دست عده‌ای خاص بیفتد. برای حفظ امنیت و غیرمتمرکز ماندن شبکه، توسعه‌دهندگان تصمیم گرفتند این دو وظیفه‌ی سنگین را از هم جدا کنند تا قدرت در دست یک گروه خاص جمع نشود.

پیشنهاد دهنده بلاک (Block Proposer) کیست و چه وظیفه‌ای دارد؟

پیشنهاددهنده‌ی بلاک را می‌توانید شبیه به مدیر یک رستوران یا یک تاییدکننده‌ی نهایی تصور کنید. او کاری به پخت و پز یا مرتب کردن جزئیات فنی تراکنش‌ها ندارد. وظیفه‌ی اصلی پیشنهاد دهنده این است که از میان بلاک‌های آماده و بسته‌بندی شده‌ای که سازندگان مختلف به او پیشنهاد می‌دهند، سودآورترین بلاک را انتخاب کند و آن را برای تایید نهایی به شبکه‌ ی اتریوم بفرستد. او برای این کار کارمزد دریافت می‌کند، بدون اینکه درگیر محاسبات پیچیده‌ی شبکه‌ای شود.

هر کاربری که مقداری ارز دیجیتال اتریوم داشته باشد می‌تواند به یک پیشنهاددهنده تبدیل شود. در شبکه‌ی امروزی، شما با داشتن ۳۲ اتریوم و قفل کردن آن در شبکه (Staking - فرایند سپرده‌گذاری ارز دیجیتال برای کمک به امنیت شبکه و دریافت پاداش) می‌توانید یک پیشنهاددهنده باشید. نکته‌ی جذاب این سیستم جدید برای کاربران عادی این است که شما برای پیشنهاددهنده بودن:

• به کامپیوترهای فوق‌حرفه‌ای و گران‌قیمت نیاز ندارید.
• یک لپ‌تاپ معمولی یا سیستم خانگی ساده با اینترنت پایدار هم برای این کار کافی است.
• نیازی به داشتن دانش برنامه‌نویسی برای محاسبه‌ی سودها ندارید، زیرا این کار را سازندگان برای شما انجام می‌دهند.

سازنده بلاک (Block Builder) کیست و چه نقشی در شبکه ایفا می‌کند؟

سازنده‌ی بلاک همان آشپز ماهر و متخصص رستوران است! سازندگان، افراد یا تیم‌های بسیار حرفه‌ای هستند که تراکنش‌های کاربران را از استخر تراکنش‌ها (Mempool) یا فضای انتظار موقتی برای تراکنش‌هایی که هنوز تایید نشده‌اند، جمع‌آوری می‌کنند.

نقش اصلی آن‌ها این است که این تراکنش‌ها را مانند قطعات پازل طوری کنار هم بچینند که بیشترین کارمزد و سود ممکن را ایجاد کنند. سپس این بلاک آماده شده را همراه با پیشنهاد پرداخت مقداری پول، به پیشنهاددهنده می‌دهند تا او ترغیب شود بلاک آن‌ها را انتخاب و تایید کند.

برخلاف پیشنهاددهنده‌ها، تبدیل شدن به یک سازنده‌ی بلاک اصلا کار ساده‌ای نیست و به سرمایه‌ی زیاد و تخصص بالایی نیاز دارد. سازندگان برای رقابت با یکدیگر و ساختن پرسودترین بلاک‌ها به موارد زیر نیاز دارند:

• سخت‌افزارهای بسیار قدرتمند: سرورهای محاسباتی قوی برای پردازش اطلاعات در کسری از ثانیه.
• اینترنت فوق‌سریع: برای دریافت بی‌درنگ اطلاعات بازار و ارسال سریع‌تر بلاک‌ها.
• نرم‌افزارها و الگوریتم‌های پیچیده‌ی ریاضی: برای تحلیل لحظه‌ای بازار و پیدا کردن بهترین ترتیب برای چیدن تراکنش‌ها جهت کسب حداکثر سود.

جدول مقایسه سریع وظایف، پیش‌نیازها و ویژگی‌های پیشنهاد دهنده و سازنده بلاک

برای درک بهتر و مرور سریع تفاوت‌های این دو نقش مهم در شبکه‌ی اتریوم، جدول مقایسه‌ی زیر را مطالعه کنید:

ویژگی مورد بررسی	پیشنهاددهنده‌ی بلاک (Proposer)	سازنده‌ی بلاک (Builder)
وظیفه‌ی اصلی	انتخاب سودآورترین بلاک ساخته شده و ارسال آن به شبکه	انتخاب و چینش تراکنش‌ها برای ساخت سودآورترین بلاک ممکن
تخصص مورد نیاز	بسیار کم (فقط نیاز به اجرای یک نرم‌افزار ساده دارد)	بسیار بالا (نیاز به الگوریتم‌های مالی و فنی پیچیده دارد)
نیاز سخت‌افزاری	یک سیستم کامپیوتری معمولی با اینترنت پایدار	سرورهای محاسباتی بسیار قدرتمند و شبکه‌ی پرسرعت
هدف نهایی	دریافت بالاترین پیشنهاد پولی از طرف سازندگان	استخراج بیشترین سود ممکن از طریق چیدن هوشمندانه‌ی تراکنش‌ها
میزان تمرکز در شبکه	کاملا غیرمتمرکز (هزاران کاربر عادی در سراسر جهان)	تا حدودی متمرکز (چندین شرکت یا تیم تخصصی بزرگ)

مکانیزم عملکرد Proposer-Builder Separation چگونه است؟

حالا که با دو نقش اصلی در این سیستم آشنا شدیم، بیایید ببینیم این مکانیزم دقیقا چگونه کار می‌کند. فرض کنید یک مزایده‌ی بزرگ در حال برگزاری است. سازندگان بلاک مثل پیمانکارانی هستند که پاکت‌های پیشنهادی خود را آماده می‌کنند. در داخل این پاکت‌ها، لیست تراکنش‌ها به همراه مبلغی به عنوان دستمزد برای پیشنهاددهنده قرار دارد.

پیشنهاددهنده‌ی بلاک مثل مدیر پروژه‌ای است که فقط به مبلغ پیشنهادی روی پاکت نگاه می‌کند. او بدون اینکه بداند دقیقا چه تراکنش‌هایی در داخل پاکت است، پرسودترین پاکت را انتخاب می‌کند و به شبکه‌ی اتریوم می‌فرستد. این روند باعث می‌شود همه چیز عادلانه پیش برود و هیچ‌کس نتواند با تقلب، سود بیشتری به جیب بزند.

بررسی مفهوم PBS درون‌پروتکلی (In-Protocol PBS) و نحوه اجرای آن

در حال حاضر، جداسازی این دو نقش در اتریوم توسط برنامه‌های جانبی انجام می‌شود و هنوز به یک قانون رسمی و غیرقابل تغییر در خود کدهای اصلی شبکه تبدیل نشده است. وقتی از PBS درون‌پروتکلی صحبت می‌کنیم، منظورمان این است که این جداسازی مستقیما در هسته‌ی اصلی کدهای اتریوم نوشته شود. اگر این ایده‌ی مهم اجرایی شود، مزایای زیر را برای کاربران و شبکه‌ی اتریوم به همراه خواهد داشت:

• پایداری بیشتر: نیازی به اعتماد به برنامه‌های واسطه نیست و همه چیز توسط قوانین سفت و سخت خود شبکه کنترل می‌شود.
• امنیت بالاتر: هکرها یا افراد سودجو نمی‌توانند به راحتی سیستم را دور بزنند.
• شفافیت کامل: قوانین بازی برای همه‌ی کاربران در سراسر دنیای رمزارز یکسان و کاملا روشن خواهد بود.

آشنایی با روش PBS ترکیبی (Hybrid PBS) به عنوان یک راهکار میانی

یکی از نگرانی‌های مهم در شبکه‌ی اتریوم این است که اگر سازندگان بلاک خیلی قدرتمند شوند، شاید تصمیم بگیرند تراکنش‌های خاصی را عمدا نادیده بگیرند و به نوعی آن‌ها را سانسور کنند. برای حل این مشکل، ایده‌ی PBS ترکیبی مطرح شده است.

در این روش، پیشنهاددهنده‌ی بلاک فقط یک تماشاگر ساده نیست. او می‌تواند یک لیست انتظار از تراکنش‌ها (Inclusion List) تهیه کند؛ فهرستی از تراکنش‌های مهم که پیشنهاددهنده می‌خواهد حتما انجام شوند. وقتی سازنده می‌خواهد بلاک را بسازد، مجبور است تراکنش‌های این لیست را نیز در آن جای دهد. این کار شبیه به یک نقطه‌ی تعادل است؛ یعنی هم سازندگان کار تخصصی خود را برای رسیدن به بیشترین سود انجام می‌دهند و هم پیشنهاددهنده مطمئن می‌شود که هیچ کاربری به صورت ناعادلانه از شبکه حذف نمی‌شود.

مدل دو اسلاتی (Two-Slot PBS) چیست و چگونه امنیت فرایند را تضمین می‌کند؟

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها در این سیستم، مسئله‌ی اعتماد است. پیشنهاددهنده ممکن است داخل پاکت سازنده را نگاه کند، استراتژی سودآور او را کپی کند و خودش آن بلاک را بسازد و سودش را بردارد! برای جلوگیری از این سرقت اطلاعات، روشی به نام مدل دو اسلاتی طراحی شده است. اسلات (Slot) واحد زمان در این سیستم است (یک بازه‌ی زمانی بسیار کوتاه، معمولا ۱۲ ثانیه، در اتریوم که طی آن یک بلاک جدید باید پیشنهاد شود). در مدل دو اسلاتی، کار در دو مرحله انجام می‌شود تا امنیت فرایند کاملا تضمین شود:

• مرحله‌ی تعهد (اسلات اول): پیشنهاددهنده فقط عنوان و مبلغ پیشنهادی سازنده را می‌بیند. او این پیشنهاد را انتخاب می‌کند و به شبکه تعهد می‌دهد که همین بلاک را تایید خواهد کرد، در حالی که هنوز محتویات داخل آن را ندیده است.
• مرحله‌ی افشا (اسلات دوم): پس از اینکه تعهد نهایی شد، سازنده با خیال راحت محتویات دقیق بلاک و لیست تراکنش‌ها را به شبکه نشان می‌دهد.

این طراحی هوشمندانه شبیه به امضا کردن یک قرارداد قبل از دیدن فرمول‌های محرمانه است و باعث می‌شود هیچ‌کدام از طرفین نتوانند به دیگری کلک بزنند یا اطلاعات را سرقت کنند.

نقش حیاتی PBS در مدیریت ارزش قابل استخراج (MEV)

در بخش‌های قبلی اشاره‌ی کوتاهی به مفهوم ارزش قابل استخراج یا همان MEV داشتیم. برای درک اهمیت واقعی سیستم جدید اتریوم، باید بدانیم که MEV دقیقا چه خطری برای کاربران عادی دارد و چگونه تفکیک پیشنهاددهنده از سازنده به عنوان یک سپر دفاعی محکم در برابر این آسیب عمل می‌کند. این بخش به شما نشان می‌دهد که چگونه یک تغییر ساختاری می‌تواند عدالت را به دنیای رمزارز برگرداند.

ارتباط مستقیم جداسازی پیشنهاد دهنده و سازنده با کنترل آسیب‌های MEV

پدیده‌ی MEV زمانی مخرب می‌شود که افراد دارای قدرت در شبکه، از دسترسی خود سوءاستفاده کنند. یکی از رایج‌ترین روش‌های این سوءاستفاده، پیش‌دستی کردن (Front-running) یا ثبت سریع‌تر یک تراکنش دقیقا قبل از تراکنش کاربر عادی برای کسب سود از تغییر قیمت است.

تصور کنید شما قصد دارید یک توکن را بخرید و این خرید شما قیمت را کمی بالا می‌برد. یک اعتبارسنج که خودش مسئول تایید تراکنش‌هاست، این موضوع را می‌بیند. او بلافاصله قبل از شما همان توکن را می‌خرد و بعد از اینکه خرید شما قیمت را بالا برد، آن را با قیمت جدید به خودتان می‌فروشد!

با اجرایی شدن ایده‌ی PBS، دست پیشنهاددهنده از این تقلب کوتاه می‌شود. از آنجا که پیشنهاددهنده دیگر خودش تراکنش‌ها را نمی‌چیند و فقط یک بسته‌ی آماده را تایید می‌کند، نمی‌تواند به ضرر کاربران عادی پیش‌دستی کند. این جداسازی باعث می‌شود که قدرت استخراج سود، از دست کسانی که وظیفه‌ی تامین امنیت شبکه را دارند خارج شود و همه چیز بسیار عادلانه‌تر پیش برود.

راهکارهای جایگزین و مکمل اتریوم برای حل معضل استخراج ارزش توسط ماینرها

تا زمانی که ایده‌ی PBS به طور کامل و مستقیم در هسته‌ی اصلی اتریوم پیاده‌سازی شود، توسعه‌دهندگان بیکار ننشسته‌اند و راه‌حل‌های موقتی و مکملی را ارائه داده‌اند. این راهکارها تلاش می‌کنند تا آسیب‌های MEV را تا حد ممکن مهار کنند:

• استفاده از نرم‌افزارهای واسطه: یکی از معروف‌ترین این نرم‌افزارها، ام‌ای‌وی بوست (MEV-Boost) است؛ یک برنامه‌ی جانبی و متن‌باز که به اعتبارسنج‌ها اجازه می‌دهد به بازاری از سازندگان بلاک متصل شوند. این نرم‌افزار در حال حاضر نقش همان سیستم PBS را به صورت غیررسمی ایفا می‌کند.
• مخفی کردن محتوای تراکنش‌ها: یکی دیگر از ایده‌های مکمل، رمزنگاری کردن تراکنش‌های کاربران در استخر تراکنش‌ها است. با این کار، تا زمانی که تراکنش در یک بلاک قرار نگیرد و تایید نشود، کسی نمی‌تواند جزئیات آن (مثل مبلغ و نوع توکن) را ببیند و از آن سوء استفاده کند.
• سیستم‌های ترتیب‌دهی عادلانه: در این روش، قوانین شبکه‌ی اتریوم طوری تنظیم می‌شود که تراکنش‌ها دقیقا به همان ترتیبی که به شبکه ارسال شده‌اند پردازش شوند و هیچ‌کس نتواند با پرداخت رشوه یا کارمزد بیشتر، در صف انتظار جلو بزند.

بررسی مراحل و مسیر یک تراکنش: از کیف پول کاربر تا ثبت نهایی در سیستم مبتنی بر PBS

برای اینکه تمام این مفاهیم به صورت یک تصویر شفاف در ذهن شما شکل بگیرد، بیایید مسیر یک تراکنش ساده را از لحظه‌ی ثبت تا تایید نهایی در یک شبکه‌ی مبتنی بر سیستم PBS مرور کنیم:

• ثبت درخواست توسط کاربر: شما در برنامه‌ی کیف‌پول خود، درخواست انتقال مقداری اتریوم یا خرید یک توکن را تایید می‌کنید.
• ورود به اتاق انتظار: تراکنش شما وارد استخر تراکنش‌ها می‌شود و در کنار هزاران درخواست دیگر منتظر می‌ماند.
• ورود سازندگان به صحنه: سازندگان بلاک، تراکنش شما و دیگران را بررسی می‌کنند. آن‌ها با استفاده از کامپیوترهای قدرتمند خود، این تراکنش‌ها را طوری کنار هم می‌چینند که یک بلاک بسیار سودآور ساخته شود.
• ارسال به واسطه‌ی امن: سازندگان، اطلاعات کلی بلاک خود و مبلغ پیشنهادی را به یک واسطه (Relay) می‌فرستند؛ یک سرور امن که ارتباط بین سازندگان و پیشنهاددهنده‌ها را مدیریت می‌کند تا هیچ‌کدام نتوانند در این مرحله تقلب کنند.
• انتخاب توسط پیشنهاددهنده: پیشنهاددهنده‌ی بلاک که نوبت او فرا رسیده است، به واسطه‌ی امن متصل می‌شود و پرسودترین پیشنهاد را انتخاب می‌کند. او متعهد می‌شود که این بلاک را تایید کند.
• افشای اطلاعات و ثبت نهایی: پس از تعهد پیشنهاد دهنده، واسطه‌ی امن تمام جزئیات بلاک را به شبکه ارسال می‌کند. حالا تراکنش شما به طور رسمی در دفتر کل شبکه‌ی اتریوم ثبت شده است و قابل بازگشت نیست.

تاثیر جداسازی نقش‌ها بر آینده، مقیاس‌پذیری و امنیت شبکه

تا اینجا متوجه شدیم که مکانیزم جداسازی پیشنهاددهنده از سازنده، چقدر در ایجاد عدالت و جلوگیری از تقلب موثر است. اما داستان به همین جا ختم نمی‌شود! این تغییر بزرگ، در واقع زیربنای اصلی برای آینده‌ی شبکه‌ی اتریوم است. توسعه‌دهندگان اتریوم برای اینکه این شبکه بتواند در آینده میزبان میلیاردها کاربر باشد، به این جداسازی نیاز حیاتی دارند. در این بخش بررسی می‌کنیم که چگونه این ایده، مسیر را برای سریع‌تر شدن و امن‌تر شدن شبکه‌ی اتریوم باز می‌کند.

اهمیت شبکه PBS در اجرای موفقیت‌آمیز آپدیت دانک‌شاردینگ (Danksharding)

شبکه‌ی اتریوم برای ارزان‌تر شدن تراکنش‌ها، برنامه‌ی بزرگی به نام دانک‌شاردینگ (Danksharding) دارد؛ یک به‌روزرسانی مهم در اتریوم که فضای ذخیره‌سازی شبکه را به شدت افزایش می‌دهد تا کارمزدها ارزان‌تر شوند. می‌توانید این آپدیت را شبیه به اضافه کردن چندین اتوبان عریض و چند طبقه به یک شهر شلوغ تصور کنید.

در این آپدیت، حجم اطلاعاتی که باید در هر بلاک پردازش شود بسیار زیاد خواهد شد.

اگر قرار بود سیستم قدیمی پابرجا بماند، پیشنهاددهنده‌ها باید کامپیوترهای فوق‌سریع می‌خریدند تا بتوانند این حجم عظیم از اطلاعات را مدیریت کنند. اما با ورود سیستم جدید، این وظیفه‌ی سنگین فقط بر دوش سازندگان بلاک قرار می‌گیرد که از قبل سخت‌افزارهای قدرتمندی دارند. در نتیجه، بدون اجرای کامل تفکیک نقش‌ها، آپدیت دانک‌شاردینگ عملا غیر ممکن خواهد بود.

تفکیک سازنده و پیشنهاد دهنده چگونه مسیر را برای مقیاس‌پذیری اتریوم هموار می‌کند؟

یکی از بزرگترین چالش‌های دنیای رمزارز، مسئله‌ی مقیاس‌ پذیری (Scalability) یا توانایی شبکه برای پردازش همزمان تعداد بسیار زیادی تراکنش بدون افت سرعت است. برای اینکه اتریوم مقیاس‌پذیر شود، باید بلاک‌های بزرگتری بسازد و آن‌ها را سریع‌تر پردازش کند. تفکیک نقش‌ها دقیقا مثل تقسیم کار در یک کارخانه‌ی بزرگ خودروسازی عمل می‌کند:

• بخش ساخت قطعات (سازندگان): ماشین‌آلات سنگین و پر مصرف هستند که قطعات را با سرعت بالا تولید می‌کنند و به قدرت پردازشی و محاسباتی فوق‌العاده‌ای نیاز دارند.
• بخش کنترل کیفیت (پیشنهاددهنده‌ها): فقط نیاز به یک دفترچه یادداشت ساده دارند تا تایید کنند قطعات به درستی مونتاژ شده‌اند و نیازی به بلند کردن ابزارهای سنگین ندارند.

این تقسیم کار هوشمندانه باعث می‌شود که شبکه‌ی اتریوم بتواند ظرفیت و سرعت خود را به شکل چشمگیری افزایش دهد، بدون اینکه نگران محدودیت‌های سخت‌افزاری کاربران عادی برای تایید تراکنش‌ها باشد.

نقش این مکانیزم در حفظ امنیت شبکه و جلوگیری از حذف نودهای کوچک

قلب تپنده‌ی امنیت در دنیای بلاکچین، مفهوم تمرکززدایی (Decentralization) یا توزیع قدرت کنترل و تصمیم‌گیری بین هزاران کاربر در سراسر جهان به جای یک شخص یا شرکت خاص است. هرچه تعداد افراد بیشتری در تامین امنیت شبکه مشارکت کنند، هک کردن یا متوقف کردن آن برای خرابکاران سخت‌تر می‌شود. اگر مکانیزم جداسازی سازنده از پیشنهاد دهنده وجود نداشت، چه اتفاقی می‌افتاد؟

• با بزرگتر شدن شبکه و سنگین‌تر شدن بلاک‌ها، کاربران عادی با کامپیوترهای خانگی دیگر توانایی مشارکت نداشتند.
• این کاربران که به آن‌ها نود (Node) گفته می‌شود، مجبور به خروج از بازی می‌شدند.
• در نهایت، کل شبکه‌ی اتریوم به دست چند شرکت ثروتمند که توانایی خرید سرورهای میلیاردی را داشتند، می‌افتاد.

مکانیزم جدید با برداشتن بار محاسباتی سنگین از دوش کاربران عادی، به نودهای کوچک اجازه می‌دهد که همچنان با یک لپ‌تاپ معمولی در شبکه‌ی اتریوم باقی بمانند. حضور این هزاران کاربر عادی در نقش پیشنهاددهنده، ضامن اصلی امنیت و غیرمتمرکز ماندن شبکه‌ی اتریوم در سال‌های آینده است.

چالش‌ها و خطرات پیش‌روی پیاده‌سازی مکانیزم PBS

هر راه‌حل جدیدی در دنیای تکنولوژی، در کنار مزایای فوق‌العاده‌اش، چالش‌های تازه‌ای هم به همراه می‌آورد. مکانیزم تفکیک پیشنهاددهنده از سازنده نیز با وجود تمام ویژگی‌های مثبتی که برای شبکه‌ی اتریوم دارد، هنوز یک داروی بی‌نقص نیست و عوارض جانبی خاص خودش را دارد. در این بخش، می‌خواهیم با نگاهی واقع‌بینانه، خطرات و مشکلاتی که ممکن است در مسیر اجرای این سیستم پیش بیاید را با زبانی ساده بررسی کنیم.

چرا خطر متمرکز شدن در لایه سازندگان بلاک اتریوم همچنان وجود دارد؟

همان‌طور که در بخش‌های قبلی اشاره کردیم، برای اینکه تیمی به یک سازنده‌ی موفق در شبکه‌ی اتریوم تبدیل شود، به سرمایه‌ی عظیم، سرورهای محاسباتی فوق‌سریع و الگوریتم‌های بسیار پیچیده نیاز دارد. این پیش‌نیازهای سنگین باعث می‌شود که کاربران عادی و شرکت‌های کوچک نتوانند وارد این میدان رقابت شوند.

در نتیجه، ساختن بلاک‌ها تنها به انحصار چند شرکت بزرگ و ثروتمند در می‌آید. این پدیده باعث ایجاد یک بازار انحصاری (Monopoly) می‌شود؛ وضعیتی که در آن کنترل یک بخش کامل از بازار تنها در دست چند شرکت محدود قرار می‌گیرد. اگرچه مکانیزم جدید توانست لایه‌ی پیشنهاددهنده‌ها را کاملا غیرمتمرکز و مردمی نگه دارد، اما در عوض، قدرت را در لایه‌ی سازندگان متمرکز کرد. سازندگانی که به جریان اختصاصی سفارشات (Order Flow) یا مسیر و حجم عظیمی از تراکنش‌های کاربران که برای استخراج سود تحلیل می‌شوند، دسترسی دارند، روز به روز قوی‌تر و ثروتمندتر می‌شوند و رقابت را برای بقیه سخت‌تر می‌کنند.

بررسی چالش سانسور تراکنش‌ها توسط سازندگان قدرتمند و راهکارهای مقابله با آن

وقتی قدرت اصلی چینش تراکنش‌ها در دست چند سازنده‌ی بزرگ متمرکز شود، خطر بسیار بزرگی به نام سانسور تراکنش‌ها (Censorship) یا نادیده گرفتن و جلوگیری عمدی از ثبت تراکنش‌های یک کاربر یا آدرس خاص در بلاک‌چین به وجود می‌آید.

تصور کنید تنها سه یا چهار آشپزخانه‌ی بزرگ در کل شهر وجود داشته باشد و آن‌ها با هم تبانی کنند یا تحت فشار نهادهای قانونی قرار بگیرند تا به گروه خاصی از مردم خدمات ندهند. در شبکه‌ی اتریوم نیز اگر سازندگان بزرگ تصمیم بگیرند تراکنش‌های مربوط به یک کیف‌پول خاص را نادیده بگیرند، آن تراکنش‌ها ممکن است هرگز انجام نشوند و پول کاربر مسدود شود. برای مقابله با این خطر نگران‌کننده، توسعه‌دهندگان اتریوم در حال کار روی راهکارهای دفاعی زیر هستند:

• لیست اجباری تراکنش‌ها: همان‌طور که پیش‌تر در روش ترکیبی توضیح دادیم، پیشنهاددهنده‌ها می‌توانند فهرستی از تراکنش‌های نادیده گرفته شده تهیه کنند و سازنده را مجبور کنند تا پیش از تایید نهایی، حتما این تراکنش‌ها را در بلاک خود بگنجاند.
• رمزنگاری و پنهان‌سازی: در این روش، تراکنش‌های کاربران قبل از ورود به بلاک رمزنگاری می‌شوند. وقتی سازنده‌ی بلاک نتواند ببیند فرستنده‌ی یا گیرنده‌ی تراکنش چه کسی است، طبیعتا نمی‌تواند شخص خاصی را هدف سانسور قرار دهد.
• تجهیز سازندگان کوچک: تلاش برای ساخت ابزارها و نرم‌افزارهای ارزان‌تر و در دسترس‌تر، تا شرکت‌های کوچک‌تر هم بتوانند به راحتی بلاک بسازند. هرچه تعداد سازندگان بیشتر شود، احتمال تبانی و سانسور به شدت کاهش می‌یابد.

جمع‌بندی مهم‌ترین نکات درباره PBS در بلاکچین اتریوم

به پایان این مسیر آموزشی رسیدیم. حالا دیگر به خوبی می‌دانید که شبکه‌ی اتریوم برای بزرگ‌تر شدن و میزبانی از میلیاردها کاربر، نیاز به تغییرات ساختاری عمیقی دارد. تفکیک پیشنهاددهنده از سازنده، صرفا یک آپدیت فنی و خسته‌کننده نیست، بلکه یک گام بلند برای برقراری عدالت، شفافیت و امنیت در دنیای رمزارز است. برای اینکه تمام مطالب این مقاله به خوبی در ذهن شما تثبیت شود، خلاصه‌ی جذاب‌ترین و مهم‌ترین نکات را در ادامه با هم مرور می‌کنیم:

• تقسیم کار هوشمندانه: اتریوم با جدا کردن نقش سازنده (متخصصان فنی با سیستم‌های قدرتمند) و پیشنهاددهنده (کاربران عادی با سیستم‌های خانگی)، بار پردازشی شبکه را به شکلی عالی بهینه‌سازی کرده است.
• سپر دفاعی در برابر تقلب: با این مکانیزم، جلوی دستکاری تراکنش‌ها و پیش‌دستی کردن افراد سودجو گرفته می‌شود. در نتیجه، سرمایه‌ی کاربران عادی از آسیب‌های ناشی از استخراج ناعادلانه‌ی سود در امان می‌ماند.
• کلید ورود به عصر مقیاس‌پذیری: اجرای موفقیت‌آمیز برنامه‌های آینده‌ی اتریوم (مانند آپدیت‌های کاهش کارمزد)، بدون پیاده‌سازی سیستم تفکیک نقش‌ها عملا غیر ممکن است. این ساختار جدید، راه را برای پردازش سریع‌تر و ارزان‌تر تراکنش‌ها باز می‌کند.
• حفظ ماهیت غیرمتمرکز شبکه: این جداسازی تضمین می‌کند که کاربران کوچک همچنان بتوانند در تامین امنیت شبکه‌ی اتریوم نقش مهمی داشته باشند و کل قدرت تایید تراکنش‌ها به دست چند شرکت ثروتمند نیفتد.

در نهایت، به عنوان یک کاربر عادی و علاقه‌مند به دنیای ارزهای دیجیتال، نیازی نیست به صورت روزمره درگیر پیچیدگی‌های نرم‌افزاری و کدهای این سیستم شوید. اما درک این مفاهیم پایه‌ای به شما کمک می‌کند تا با دیدی بازتر و اطمینان بیشتر روی آینده‌ی شبکه‌ی اتریوم حساب باز کنید و بدانید که توسعه‌دهندگان، همواره در تلاش برای ساختن بستری امن‌تر، سریع‌تر و عادلانه‌تر برای شما هستند.