انقضای تاریخچه در اتریوم چیست؟ بررسی تغییرات شبکه در بروزرسانی ساختاری History Expiry

شبکه‌ی اتریوم روزبه‌روز در حال بزرگ‌تر شدن است و حجم بایگانی آن به قدری سنگین شده که یک کاربر عادی برای راه‌اندازی یک نود خانگی، مجبور است هزینه‌های گزافی برای خرید هارد دیسک‌های چند ترابایتی بپردازد. این سنگینی بی‌وقفه، شبکه را به مرور زمان از دست کاربران عادی خارج کرده و به انحصار دیتاسنترهای ثروتمند درمی‌آورد؛ از طرف دیگر، حذف این داده‌ها این دغدغه را ایجاد می‌کند که سوابق تراکنش‌های گذشته به کلی نابود شوند. در این مقاله، بررسی می‌کنیم که این طرح چگونه بار اضافی را از دوش اتریوم برمی‌دارد، داده‌های قدیمی قرار است به کجا منتقل شوند و چرا با اجرای این تغییر، امنیت شبکه و دارایی‌های شما به خطر نمی‌افتد.

انقضای تاریخچه یا History Expiry در اتریوم چیست؟

شبکه‌ی اتریوم از روز اول تولد خود تا به امروز، تمام تراکنش‌ها و فعالیت‌ها را در یک دفتر کل دیجیتال ثبت کرده است. اما با گذشت زمان و افزایش تعداد کاربران، حجم این دفتر کل به شدت افزایش یافته است. انقضای تاریخچه یا History Expiry راهکاری هوشمندانه برای مدیریت این حجم عظیم از اطلاعات است تا شبکه‌ی اتریوم بتواند همچنان سریع، سبک و در دسترس همه باقی بماند.

مفهوم انقضای تاریخچه به زبان ساده و دلیل پیدایش آن

برای درک بهتر این موضوع، یک کتابخانه‌ی بزرگ را تصور کنید. اگر کتابدار بخواهد تمام روزنامه‌های چاپ شده از ۵۰ سال پیش تا به امروز را روی میز اصلی خود نگه دارد، خیلی زود فضای میز تمام می‌شود و دیگر جایی برای روزنامه‌های جدید باقی نمی‌ماند. راه حل منطقی این است که روزنامه‌های جدید و پرکاربرد روی میز بمانند و نسخه‌های قدیمی به یک بایگانی مرکزی منتقل شوند.

انقضای تاریخچه در اتریوم نیز دقیقا همین کار را انجام می‌دهد. در حالت عادی، هر نود (Node) یا کامپیوتری که به شبکه‌ی بلاک چین متصل است و وظیفه‌ی تایید، پردازش و ذخیره‌ی اطلاعات را بر عهده دارد، باید تمام تاریخچه‌ی شبکه‌ی اتریوم را از ابتدا تا انتها دانلود و نگهداری کند. با رشد مداوم شبکه، این کار به فضای ذخیره‌سازی بسیار بزرگی نیاز پیدا کرده است.

دلیل اصلی پیدایش این طرح، جلوگیری از سنگین شدن بیش از حد شبکه است. اگر حجم داده‌ها خیلی زیاد شود، فقط افراد یا شرکت‌های ثروتمند می‌توانند تجهیزات گران‌قیمت بخرند و نود راه‌اندازی کنند. این موضوع تمرکززدایی (Decentralization) یا پخش شدن قدرت و اطلاعات بین افراد مختلف در سراسر جهان را به خطر می‌اندازد. با اجرای انقضای تاریخچه، نودها دیگر مجبور نیستند تمام داده‌های قدیمی را در حافظه‌ی رایانه‌ی خود نگه دارند و می‌توانند داده‌هایی که برای مثال بیش از یک سال از عمر آن‌ها می‌گذرد را پاک کنند.

تفاوت ذخیره‌سازی تاریخچه کامل با تاریخچه جزئی در بلاک چین

برای اینکه متوجه شویم این تغییر چقدر اهمیت دارد و چگونه به کاربران کمک می‌کند، بهتر است دو روش نگهداری اطلاعات را با هم مقایسه کنیم. تفاوت این دو حالت را می‌توان در موارد زیر خلاصه کرد:

• ذخیره‌ی تاریخچه‌ی کامل (Full History): در این روش، دستگاه شما باید تمام اطلاعات را از بلاک پیدایش (Genesis Block) یا اولین مجموعه‌ی تراکنش‌هایی که در یک شبکه‌ی بلاک چین ایجاد و ثبت می‌شود، تا آخرین تراکنش همین یک ثانیه پیش را ذخیره کند. این کار نیازمند خرید هارد دیسک‌های بسیار گران‌قیمت با ظرفیت‌های چند ترابایتی است. علاوه بر هزینه‌ی بالا، زمان همگام‌سازی و اتصال اولیه‌ی دستگاه به شبکه ممکن است روزها یا حتی هفته‌ها طول بکشد.
• ذخیره‌ی تاریخچه‌ی جزئی (Partial History): در این روش که هدف اصلی طرح انقضای تاریخچه است، دستگاه شما فقط به تاریخچه‌ی اخیر (مثلا تراکنش‌های یک سال گذشته) نیاز دارد. این یعنی حجم اطلاعات روی هارد دیسک به شدت کاهش می‌یابد. در نتیجه، کاربران عادی می‌توانند با رایانه‌های خانگی و تجهیزات بسیار ارزان‌تر، به یک نود در شبکه‌ی اتریوم تبدیل شوند و سرعت راه‌اندازی اولیه‌ی دستگاه نیز به چند ساعت کاهش پیدا می‌کند.

در واقع، اتریوم با حرکت به سمت ذخیره‌ی تاریخچه‌ی جزئی، قصد دارد بار اضافی را از دوش سیستم‌ها بردارد و فضایی ایجاد کند که هر فردی با کمترین هزینه بتواند در تامین امنیت شبکه‌ی بلاک چین مشارکت داشته باشد.

چالش رشد بی‌وقفه‌ تاریخچه‌ی شبکه اتریوم و لزوم استفاده از انقضای تاریخچه  

هر چقدر یک شهر بزرگ‌تر و شلوغ‌تر شود، بایگانی شهرداری آن نیز به فضای بیشتری برای نگهداری پرونده‌ها و اسناد نیاز دارد. شبکه‌ی اتریوم نیز دقیقا با چنین چالشی روبرو است. از آنجا که اتریوم میزبان هزاران برنامه‌ی غیرمتمرکز (DApps) یا نرم‌افزارهایی که بدون کنترل یک شخص یا نهاد مرکزی روی بلاک چین اجرا می‌شوند، و میلیون‌ها کاربر فعال است، روزانه صدها هزار تراکنش جدید در آن پردازش و ثبت می‌شود. این رشد بی‌وقفه باعث شده تا حجم تاریخچه‌ی شبکه به صورت تصاعدی بالا برود و نگهداری از آن به یک چالش و دغدغه‌ی جدی تبدیل شود.

نودهای اتریوم و مشکل حجم بالای ذخیره‌سازی داده‌های قدیمی

همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردیم، نودها در واقع کامپیوترهایی هستند که شبکه‌ی اتریوم را سر پا نگه می‌دارند. وظیفه‌ی اصلی این دستگاه‌ها، بررسی، تایید و ذخیره‌ی اطلاعات است. اما وقتی حجم داده‌های قدیمی به چندین ترابایت می‌رسد، اوضاع کمی پیچیده می‌شود.

مشکل اصلی این است که برای راه‌اندازی یک نود جدید، رایانه‌ی شما باید تمام این کوه بزرگ اطلاعات را از اینترنت دانلود کند. این فرآیند که به آن همگام‌سازی (Syncing) می‌گویند و در واقع یک عملیات دریافت اطلاعات قبلی شبکه برای یکسان‌سازی اطلاعات با سایر دستگاه‌ها است، در حال حاضر ممکن است روزها یا حتی هفته‌ها طول بکشد. علاوه بر این، خرید تجهیزات ذخیره‌سازی پرسرعت با ظرفیت بسیار بالا، هزینه‌ی سنگینی روی دست علاقه‌مندان می‌گذارد. اگر این روند ادامه پیدا می‌کرد، در آینده‌ای نزدیک فقط دیتاسنترهای بزرگ و شرکت‌های ثروتمند توانایی اجرای نودها را داشتند و کاربران عادی از این چرخه حذف می‌شدند.

اجرای این طرح چه مزایایی برای کاربران و آینده‌ی شبکه‌ی اتریوم دارد؟

پیاده‌سازی انقضای تاریخچه، شبیه به یک نفس راحت برای شبکه‌ی اتریوم است. این تغییر استراتژیک، مزایای متعددی را برای کل اکوسیستم به همراه دارد که در ادامه به مهم‌ترین آن‌ها اشاره می‌کنیم:

• کاهش هزینه‌ی مشارکت: با حذف نیاز به ذخیره‌ی دائم و همیشگی داده‌های قدیمی، کاربران می‌توانند با رایانه‌های معمولی‌تر و هاردهای ارزان‌تر وارد شبکه شوند.
• افزایش تمرکززدایی شبکه: وقتی هزینه‌ی راه‌اندازی و نگهداری نود کاهش یابد، افراد بیشتری از خانه‌های خود به شبکه متصل می‌شوند. این کار باعث می‌شود شبکه‌ی اتریوم در سراسر جهان پخش‌تر شود و در برابر حملات سایبری یا قطعی‌های اینترنت مقاوم‌تر بماند.
• همگام‌سازی بسیار سریع‌تر: نودهای جدید دیگر نیازی به دانلود تاریخچه‌ی سنگین سال‌های گذشته ندارند؛ در نتیجه، دستگاه شما در زمان بسیار کوتاه‌تری آماده‌ی کار و پردازش شبکه می‌شود.
• آمادگی برای رشد آینده: اتریوم برای ارزان‌تر شدن کارمزدها قصد دارد ظرفیت پردازش خود را به شدت افزایش دهد که این موضوع به معنای تولید داده‌های بیشتر در زمان کمتر است. سبک شدن شبکه‌ی اصلی، پیش‌نیاز مهمی برای مدیریت این داده‌های جدید در آینده‌ی شبکه‌ی اتریوم به شمار می‌رود.

مقایسه نیازمندی‌های سخت‌افزاری نودها قبل و بعد از انقضای تاریخچه

برای اینکه تاثیر شگفت‌انگیز این طرح را بهتر لمس کنید، بیایید نگاهی به تغییرات مورد نیاز برای قطعات رایانه‌ای بیندازیم. یکی از حیاتی‌ترین قطعات برای یک نود اتریوم، درایو حالت جامد (SSD) یا نوعی حافظه‌ی ذخیره‌سازی بسیار سریع است که سرعت خواندن و نوشتن اطلاعات در آن ده‌ها برابر هاردهای معمولی است. در جدول زیر، تفاوت نیازمندی‌های سخت‌افزاری را به صورت ساده و شفاف مقایسه کرده‌ایم:

قطعه و ویژگی سخت‌افزاری	وضعیت قبل از انقضای تاریخچه	وضعیت بعد از انقضای تاریخچه
فضای ذخیره‌سازی (SSD)	حداقل ۲ ترابایت با سرعت بسیار بالا	به طور قابل توجهی کمتر (معمولا زیر ۱ ترابایت)
هزینه‌ی تامین تجهیزات	بسیار بالا و نیازمند ارتقای مداوم سخت‌افزار	اقتصادی، پایدار و مقرون‌به‌صرفه برای کاربران خانگی
زمان همگام‌سازی اولیه	چندین روز تا بیش از یک هفته	چند ساعت تا نهایتا یک روز
نوع پردازنده و رم	نیازمند قدرت بالا برای جستجو در داده‌های حجیم	نیازمند منابع کمتر به دلیل سبک شدن حجم اطلاعات

همان‌طور که در این جدول مشاهده می‌کنید، مسیر آینده‌ی اتریوم به سمتی می‌رود که حضور در آن برای همه آسان‌تر و ارزان‌تر باشد و موانع ورود برای کاربران عادی از سر راه برداشته شود.

مکانیزم اعتبارسنجی بلاک‌ها در سیستم اثبات سهام اتریوم

شاید این سوال مهم برای شما پیش بیاید که اگر قرار است دستگاه‌ها اطلاعات گذشته را از حافظه‌ی خود پاک کنند، پس شبکه‌ی اتریوم چگونه می‌فهمد چه کسی چقدر پول دارد و امنیت شبکه چطور تامین می‌شود؟ پاسخ این سوال در روش فعالیت اتریوم یعنی سیستم اثبات سهام نهفته است. در این بخش با زبانی ساده بررسی می‌کنیم که اتریوم بدون نیاز به تاریخچه‌ی قدیمی خود، چگونه امنیت تراکنش‌ها را تضمین می‌کند.

فرآیند تایید تراکنش‌ها در اثبات سهام چگونه کار می‌کند؟

در گذشته، اتریوم با دستگاه‌های استخراج یا ماینر کار می‌کرد، اما امروزه از مکانیزم اثبات سهام (Proof of Stake) استفاده می‌کند؛ روشی که در آن افراد به جای استفاده از دستگاه‌های پرمصرف، مقداری از ارز دیجیتال خود را به عنوان وثیقه در شبکه قفل می‌کنند تا حق تایید تراکنش‌ها را به دست آورند.

در این سیستم، افرادی به نام اعتبارسنج (Validator) یا فردی که اتریوم‌های خود را گرو گذاشته و وظیفه‌ی بررسی صحت تراکنش‌های جدید را بر عهده دارد، جایگزین ماینرها شده‌اند. این فرآیند بسیار ساده و منظم است:

• ابتدا شبکه‌ی اتریوم به صورت کاملا تصادفی یک اعتبارسنج را انتخاب می‌کند تا دسته‌ای از تراکنش‌های جدید را در قالب یک بلاک پیشنهاد دهد.
• سپس سایر اعتبارسنج‌ها این بلاک پیشنهادی را بررسی می‌کنند تا مطمئن شوند هیچ پولی دو بار خرج نشده و موجودی حساب‌ها درست است.
• اگر همه چیز درست باشد و تقلبی صورت نگرفته باشد، آن‌ها به این بلاک رای مثبت می‌دهند و اطلاعات جدید به شبکه‌ی بلاک چین اضافه می‌شود.

آیا حذف تاریخچه‌ی قدیمی، امنیت و تمرکززدایی شبکه را به خطر می‌اندازد؟

نگرانی در مورد پاک شدن اطلاعات کاملا طبیعی است، اما باید بدانید که پاک کردن تاریخچه‌ی قدیمی هیچ خطری برای امنیت اتریوم ندارد. برای درک این موضوع، یک متصدی بانک را تصور کنید. زمانی که شما می‌خواهید پولی را به حساب شخص دیگری واریز کنید، متصدی بانک فقط به دانستن موجودی فعلی حساب شما نیاز دارد تا تراکنش را تایید کند. او هیچ نیازی ندارد بداند شما ده سال پیش چه تراکنش‌هایی انجام داده‌اید.

شبکه‌ی اتریوم هم دقیقا به همین شکل کار می‌کند. برای تایید یک تراکنش جدید در زمان حال، نودها فقط باید وضعیت فعلی حساب‌ها (اینکه هر کیف پول در این لحظه دقیقا چقدر موجودی دارد) را بدانند. بنابراین، حذف تاریخچه‌ی مربوط به سال‌های گذشته، توانایی نودها را برای بررسی و تایید تراکنش‌های جدید از بین نمی‌برد.

از سوی دیگر، این کار تمرکززدایی شبکه را به خطر نمی‌اندازد، بلکه به آن کمک هم می‌کند! با ارزان‌تر شدن هزینه‌ی راه‌اندازی نودها به دلیل نیاز به هارد دیسک‌های کوچکتر، افراد بیشتری می‌توانند به شبکه بپیوندند. در دنیای رمزارزها، هرچه تعداد مشارکت‌کنندگان بیشتر باشد، شبکه‌ی غیرمتمرکزتر و امن‌تری خواهیم داشت.

نقش نقاط بازرسی یا Checkpoint در حفظ یکپارچگی اطلاعات شبکه

حالا فرض کنید یک کاربر جدید می‌خواهد همین امروز یک نود راه‌اندازی کند. اگر تاریخچه‌ی روزهای اولیه‌ی شبکه روی دستگاه‌های دیگر در دسترس نباشد، دستگاه او از کجا باید کار را شروع کند تا فریب هکرها را نخورد؟ اینجاست که پای نقاط بازرسی (Checkpoint) یا یک نقطه‌ی ذخیره شده و کاملا تایید شده از وضعیت شبکه‌ی بلاک چین در زمان گذشته که همه روی صحت آن توافق دارند، به میان می‌آید.

نقطه‌ی بازرسی دقیقا شبیه به قابلیت ذخیره‌ی بازی (Save Game) در بازی‌های ویدیویی است. اگر در مرحله‌ی دهم یک بازی کشته شوید، نیازی نیست بازی را از مرحله‌ی اول و از صفر شروع کنید؛ بلکه فقط آخرین نقطه‌ای که بازی را ذخیره کرده‌اید بارگذاری می‌کنید و ادامه می‌دهید.

در شبکه‌ی اتریوم نیز توسعه‌دهندگان، نقاط بازرسی امنی را در کدهای شبکه مشخص می‌کنند. نودهای جدید به جای اینکه تمام اطلاعات را از روز اول پیدایش اتریوم دانلود و محاسبه کنند، کار خود را از این نقاط بازرسی مطمئن آغاز می‌کنند. استفاده از این روش مزایای زیر را دارد:

• دستگاه جدید به سرعت و در عرض چند ساعت با وضعیت فعلی شبکه هماهنگ می‌شود.
• اطمینان حاصل می‌شود که هیچ مهاجمی نمی‌تواند یک تاریخچه‌ی ساختگی و جعلی را به نودهای جدید قالب کند.
• یکپارچگی اطلاعات به بهترین شکل ممکن و با بالاترین سطح امنیت حفظ می‌شود، بدون اینکه نیازی به نگهداری دائمی کوهی از اطلاعات قدیمی باشد.

تضمین دسترسی به اطلاعات: داده‌های قدیمی کجا می‌روند؟

اکنون که متوجه شدیم نودهای اتریوم قرار است برای سبک‌تر شدن و افزایش سرعت، داده‌های قدیمی را از روی سیستم خود پاک کنند، یک سوال بسیار مهم و منطقی در ذهن شکل می‌گیرد: آیا این اطلاعات برای همیشه نابود می‌شوند؟ پاسخ یک نه قاطع است.

برای درک این موضوع، بایگانی یک روزنامه‌ی بزرگ را در نظر بگیرید. وقتی روزنامه‌های مربوط به ده سال پیش از روی پیشخوان فروشگاه‌ها جمع‌آوری می‌شوند، به این معنی نیست که از صفحه‌ی روزگار محو شده‌اند؛ بلکه به کتابخانه‌های ملی، آرشیوهای دیجیتال و موزه‌ها منتقل می‌شوند تا هر زمان که یک محقق یا کاربر عادی به آن‌ها نیاز داشت، بتواند به سادگی به آن‌ها دسترسی پیدا کند. در شبکه‌ی اتریوم نیز دقیقا همین اتفاق می‌افتد و داده‌های قدیمی به مسیرهای امن و جایگزین منتقل می‌شوند.

معرفی Portal Network و نقش آن در نگهداری تاریخچه

یکی از مهم‌ترین و جذاب‌ترین راهکارها برای حفظ اطلاعات قدیمی در دنیای بلاکچین، شبکه‌ی پورتال (Portal Network) نام دارد؛ شبکه‌ی توزیع‌شده و بسیار سبکی که برای اشتراک‌گذاری داده‌های اتریوم ساخته شده است.

در شبکه‌ی پورتال به جای اینکه یک نود مجبور باشد ۱۰۰ درصد تاریخچه‌ی اتریوم را به تنهایی ذخیره کند، هزاران نود هر کدام تنها بخش بسیار کوچکی (مثلا ۱ درصد) از تاریخچه را نگهداری می‌کنند. وقتی این رایانه‌ها به هم متصل می‌شوند، کل پازل تاریخچه‌ی اتریوم تکمیل می‌شود. در نتیجه، هم اطلاعات به صورت کاملا غیرمتمرکز حفظ می‌شود و هم هیچ فشار مضاعفی به یک دستگاه خاص وارد نمی‌گردد.

استفاده از مرورگرهای بلاک چین و سرویس‌های ذخیره‌سازی غیرمتمرکز

علاوه بر شبکه‌ی پورتال، مسیرهای بسیار قدرتمند دیگری نیز برای نگهداری تاریخچه‌ی شبکه‌ی اتریوم وجود دارند که خیال کاربران را از بابت گم شدن اطلاعات راحت می‌کنند:

• مرورگرهای بلاک چین: پلتفرم‌هایی مانند اتراسکن (Etherscan) کسب‌وکارشان بر پایه‌ی ارائه‌ی اطلاعات به کاربران بنا شده است. این شرکت‌ها دارای سرورهای بسیار قدرتمند و عظیمی هستند و وظیفه‌ی خود می‌دانند که تاریخچه‌ی کامل اتریوم را از اولین ثانیه‌ی پیدایش تا به امروز، در دل خود ذخیره کنند.
• سرویس‌های ذخیره‌سازی غیرمتمرکز: پروژه‌هایی در دنیای رمزارزها وجود دارند که کارشان دقیقا شبیه به فضاهای ابری است. در این فضاها اطلاعات روی سرورهای متعلق به یک شرکت خاص ذخیره نمی‌شوند، بلکه در میان شبکه‌ای از رایانه‌ها در کل دنیا پخش می‌شوند. این شبکه‌ها محل بسیار امنی برای بایگانی کردن تاریخچه‌ی قدیمی اتریوم هستند و تضمین می‌کنند که اطلاعات هیچ‌گاه سانسور یا پاک نمی‌شوند.

راهنمای فنی و دستورات اختصاصی برای هماهنگی با History Expiry اتریوم

اگر شما هم جزو آن دسته از افراد علاقه‌مند هستید که تصمیم گرفته‌اید با رایانه‌ی خود به شبکه‌ی اتریوم متصل شوید، در واقع یک اپراتور نود (Node Operator) هستید؛ یعنی شخصی که یک سیستم کامپیوتری را برای پردازش، تایید و نگهداری اطلاعات شبکه‌ی بلاک چین تنظیم و مدیریت می‌کند. با اجرایی شدن طرح انقضای تاریخچه، کار شما بسیار راحت‌تر شده است. در این بخش، به صورت ساده و گام‌به‌گام بررسی می‌کنیم که چگونه می‌توانید سیستم خود را با این تغییرات جدید هماهنگ کنید.

نحوه‌ی همگام‌سازی نودها پس از فعال‌سازی انقضای تاریخچه

در گذشته، وقتی می‌خواستید دستگاه خود را با شبکه‌ی اتریوم هماهنگ کنید، سیستم شما مجبور بود تمام اطلاعات را از روز اول پیدایش شبکه مرور و دانلود کند. این کار دقیقا شبیه به این بود که بخواهید یک سریال طولانی را از قسمت اول فصل اول تماشا کنید تا متوجه داستان فعلی بشوید.

اما حالا با فعال‌سازی انقضای تاریخچه، روش جدیدی به نام همگام‌سازی از نقطه‌ی بازرسی (Checkpoint Sync) به استاندارد اصلی شبکه تبدیل شده است. در این روش، شما به جای تماشای تمام قسمت‌های سریال، فقط خلاصه‌ی قسمت‌های قبل را دریافت می‌کنید و مستقیما به سراغ قسمت‌های جدید می‌روید. این کار باعث می‌شود رایانه‌ی شما در عرض چند دقیقه یا نهایتا چند ساعت، کاملا آماده‌ی کار شود و فضای هارد دیسک شما با اطلاعات قدیمی و غیرضروری پر نشود.

معرفی دستورات کاربردی در کلاینت‌های محبوب مانند Geth و Nethermind

برای اینکه رایانه‌ی شما زبان شبکه‌ی اتریوم را بفهمد، باید از یک نرم‌افزار واسط استفاده کنید. به این نرم‌افزارها کلاینت (Client) می‌گویند؛ یعنی برنامه‌ای که قوانین شبکه‌ی اتریوم را روی سیستم شما اجرا می‌کند تا بتوانید به شبکه متصل شوید. برنامه‌های Geth و Nethermind دو مورد از معروف‌ترین و پرکاربردترین کلاینت‌های شبکه‌ی اتریوم هستند. توسعه‌دهندگان این برنامه‌ها، دستورات جدیدی را برای اعمال تاریخچه‌ی جزئی به نرم‌افزارهای خود اضافه کرده‌اند تا اپراتورها بتوانند به راحتی سیستم خود را مدیریت کنند:

• دستورات تعیین محدودیت: شما می‌توانید با استفاده از کدهای خاصی در محیط خط فرمان برنامه‌ی خود، به کلاینت بگویید که فقط اطلاعات یک سال گذشته را روی هارد دیسک نگه دارد و بقیه‌ی داده‌های قدیمی‌تر را به صورت خودکار نادیده بگیرد.
• دستورات هرس کردن داده‌ها: قابلیتی به نام هرس کردن (Pruning) یا فرآیندی که در آن کلاینت شما فایل‌های اضافی و بدون استفاده را از روی هارد دیسک پاک می‌کند تا فضا باز شود، وجود دارد که با اجرای طرح انقضای تاریخچه، بهینه‌تر از قبل کار می‌کند و بدون آسیب زدن به عملکرد سیستم، حجم داده‌ها را به شدت کاهش می‌دهد.

نکته‌ی مهم و دلگرم‌کننده این است که با هر به‌روزرسانی بزرگ در اتریوم، این کلاینت‌ها نیز نسخه‌های جدیدی منتشر می‌کنند که این تنظیمات به صورت پیش‌فرض روی آن‌ها اعمال شده است و در بیشتر مواقع، کاربران مبتدی نیازی به وارد کردن کدهای پیچیده ندارند.

چالش‌های احتمالی اپراتورها در فرآیند انتقال و راه‌حل آن‌ها

هر تغییر بزرگی در دنیای تکنولوژی، ممکن است با چالش‌های کوچکی همراه باشد. هنگام مهاجرت و به‌روزرسانی سیستم شما از حالت تاریخچه‌ی کامل به تاریخچه‌ی جزئی، ممکن است با چند مسئله‌ی ساده روبرو شوید که در اینجا راهکار حل آن‌ها را مرور می‌کنیم:

• مشکل کمبود فضا در حین انتقال: گاهی اوقات سیستم برای پاک کردن داده‌های قدیمی و مرتب‌سازی مجدد آن‌ها، به کمی فضای خالی موقت روی هارد دیسک نیاز دارد. راهکار این است که قبل از شروع به‌روزرسانی، همیشه سعی کنید حداقل ۱۰ تا ۱۵ درصد از فضای هارد دیسک خود را کاملا خالی نگه دارید.
• خطای اتصال در همگام‌سازی جدید: اگر در دریافت اطلاعات از نقطه‌ی بازرسی دچار خطا شدید، به احتمال زیاد آدرس اینترنتی نقطه‌ی بازرسی که در نرم‌افزار وارد کرده‌اید قدیمی یا نامعتبر است. راهکار این است که همیشه آدرس‌های معتبر و تایید شده را از انجمن‌ها و وب‌سایت‌های رسمی اتریوم دریافت کنید.
• نیاز ناگهانی به اطلاعات قدیمی: اگر نرم‌افزار، کیف پول یا ربات معامله‌گر شما ناگهان به داده‌های دو سال پیش نیاز پیدا کرد، نگران نشوید. راهکار این است که کلاینت خود را به گونه‌ای تنظیم کنید که برای دریافت این اطلاعات خاص، به جای جستجو در هارد دیسک خودتان، درخواست را به شبکه‌ی پورتال یا مرورگرهای معتبر بلاک چین ارسال کند.