ارز دیجیتال استورج چیست؟ از ذخیره‌سازی ابری تا کسب درآمد با توکن STORJ

سپردن اطلاعات ارزشمند یا سرمایه‌گذاری روی شبکه‌ای که هیچ سرور مرکزی و اتاق کنترلی ندارد، در نگاه اول دلهره‌آور به نظر می‌رسد. به عنوان یک کاربر مبتدی که قصد دارد وارد بازار مالی شود، درک نکردن مکانیسم امنیت و نحوه کارکرد یک پروژه باعث می‌شود همواره حس کنید سرمایه خود را در تاریکی رها کرده‌اید و هر لحظه امکان از بین رفتن آن وجود دارد. در ادامه این مطلب، راز امنیت فوق‌العاده استورج را به دور از پیچیدگی‌های خسته‌کننده باز می‌کنیم، مزایا و معایب آن را زیر ذره‌بین می‌بریم و نشان می‌دهیم که چگونه می‌توانید با اطمینان خاطر و آگاهی کامل، روی توکن STORJ سرمایه‌گذاری کنید.

ارز دیجیتال استورج چیست؟ آشنایی با آینده‌ی ذخیره‌سازی ابری

تصور کنید قصد دارید وسایل ارزشمند خود را در یک انبار بزرگ نگهداری کنید. در حالت عادی، شما یک اتاق در یک انبار مرکزی و بزرگ اجاره می‌کنید که کلید اصلی آن در دست مدیر انبار است. اگر این انبار دچار آتش‌سوزی شود یا مدیر انبار تصمیم بگیرد درب را روی شما قفل کند، دسترسی به وسایلتان را از دست می‌دهید. این دقیقا همان روشی است که شرکت‌های بزرگ فناوری مانند گوگل یا آمازون برای نگهداری فایل‌های شما در فضای ابری (Cloud Storage: فضایی در اینترنت برای نگهداری داده‌ها که نیاز به هارد دیسک فیزیکی را برای کاربر از بین می‌برد) استفاده می‌کنند.

اما شبکه‌ی استورج یک راهکار کاملا متفاوت و مبتکرانه ارائه می‌دهد. استورج به جای استفاده از یک انبار مرکزی بزرگ، فایل‌های شما را به قطعات بسیار کوچکی تقسیم می‌کند، آن‌ها را قفل‌گذاری کرده و در هزاران خانه‌ی امن در سراسر جهان پخش می‌کند. به این سیستم، ذخیره‌سازی ابری غیرمتمرکز (Decentralized: سیستمی که تحت کنترل یک فرد یا شرکت واحد نیست و اطلاعات در سراسر آن توزیع شده است) می‌گویند. در این روش، هیچ‌کس به جز خود شما کلید باز کردن و کنار هم قرار دادن این قطعات را ندارد. با این رویکرد، شبکه‌ی استورج توانسته است امنیتی بی‌نظیر، هزینه‌ای کمتر و حریم خصوصی بالاتری را برای کاربران به ارمغان بیاورد.

تفاوت پلتفرم استورج و توکن STORJ در یک نگاه

برای درک بهتر این پروژه، بسیار مهم است که خط فاصل روشنی بین شبکه و ارز دیجیتال آن بکشیم. بسیاری از کاربران تازه‌کار این دو را با هم اشتباه می‌گیرند، اما تفاوت آن‌ها بسیار ساده است:

• پلتفرم استورج (شبکه‌ی نرم‌افزاری): این همان سیستم و بستری است که کار ذخیره‌سازی داده‌ها را انجام می‌دهد. این شبکه از هزاران رایانه‌ی مختلف در سراسر جهان تشکیل شده است که فضای خالی هارد دیسک خود را به اشتراک گذاشته‌اند.
• توکن STORJ (ارز دیجیتال پروژه): توکن (Token: نوعی دارایی دیجیتال که بلاکچین اختصاصی ندارد و روی شبکه‌ی رمزارزهای دیگر مانند اتریوم ساخته می‌شود) استورج، در واقع پول رایج در این اکوسیستم است.

برای درک بهتر، یک شهربازی را در نظر بگیرید. پلتفرم استورج همان وسایل بازی و فضای شهربازی است که به شما خدمات می‌دهد، اما توکن STORJ همان بلیطی است که برای استفاده از این وسایل باید تهیه کنید. کسانی که فضای هارد دیسک خود را به شبکه اجاره می‌دهند، به عنوان پاداش توکن STORJ دریافت می‌کنند و کسانی که می‌خواهند فایل‌های خود را در این شبکه ذخیره کنند، باید هزینه‌ی آن را با این توکن بپردازند. این گردش مالی بر بستر قرارداد هوشمند اتریوم انجام می‌شود تا همه‌چیز شفاف و بدون خطا باشد.

هدف پیدایش استورج: چرا به فضای ذخیره‌سازی غیرمتمرکز نیاز داریم؟

برای درک اهمیت شبکه‌ی استورج، باید نگاهی به مشکلات سیستم‌های فعلی بیندازیم. امروزه بخش عمده‌ای از اطلاعات جهان روی سرورهای متمرکز (Centralized Server: رایانه‌های مرکزی و بزرگی که تمام اطلاعات یک پلتفرم در آن‌ها تجمیع شده و توسط یک شرکت کنترل می‌شوند) نگهداری می‌شود. این تمرکز داده‌ها سه مشکل اساسی ایجاد کرده است که استورج برای حل آن‌ها متولد شد:

• خطر هک و سرقت اطلاعات: وقتی تمام اطلاعات در یک نقطه‌ی مرکزی جمع شده باشد، هکرها دقیقا می‌دانند باید به کجا حمله کنند. اما در شبکه‌ی استورج، اطلاعات تکه‌تکه شده و در سراسر جهان پراکنده هستند؛ بنابراین هدفی واحد برای هک کردن وجود ندارد.
• قطعی سرورها و از دسترس خارج شدن فایل‌ها: اگر سرور یک شرکت بزرگ دچار نقص فنی شود، میلیون‌ها کاربر دسترسی به اطلاعات خود را از دست می‌دهند. در استورج، به دلیل پخش بودن اطلاعات در میان هزاران رایانه، اگر یک یا چند رایانه خاموش شوند، قطعات جایگزین از رایانه‌های دیگر فراخوانی می‌شوند و شبکه هرگز متوقف نمی‌گردد.
• سانسور و نقض حریم خصوصی: شرکت‌های ارائه‌دهنده‌ی فضاهای ابری سنتی می‌توانند فایل‌های شما را بررسی کنند، حساب کاربری شما را مسدود کنند یا تحت تاثیر تحریم‌ها، خدماتشان را قطع کنند. در شبکه‌ی غیرمتمرکز استورج، هیچ نهاد مرکزی وجود ندارد که بتواند روی داده‌های شما نظارت کند یا دسترسی شما را محدود سازد.

نگاهی کوتاه به تاریخچه و تیم توسعه‌دهنده‌ی پروژه استورج

ایده‌ی اولیه‌ی استورج در سال 2014 توسط فردی به نام شاون ویلکینسون (Shawn Wilkinson) که در آن زمان یک توسعه‌دهنده‌ی نرم‌افزار در آتلانتا بود، مطرح شد. او متوجه شد که با استفاده از فناوری بلاکچین (Blockchain: دفتر کل توزیع‌شده‌ای که اطلاعات تراکنش‌ها را به صورت امن، شفاف و غیرقابل تغییر ثبت می‌کند) می‌توان یک شبکه‌ی ذخیره‌سازی ایجاد کرد که بسیار ارزان‌تر و امن‌تر از سیستم‌های سنتی باشد.

در همان سال، تیم استورج اولین وایت‌ پیپر (Whitepaper: سندی رسمی که هدف‌ها، مشکلات موجود و راهکارهای فنی یک پروژه‌ی رمزارزی را به طور کامل توضیح می‌دهد) خود را منتشر کرد. این پروژه مسیر پر فراز و نشیبی را طی کرد و در ابتدا روی شبکه‌ی بیت‌کوین پیاده‌سازی شد، اما بعدها برای استفاده از امکانات بهتر، به شبکه‌ی اتریوم منتقل گشت.

نقطه‌ی عطف این پروژه در سال 2019 رخ داد؛ زمانی که تیم توسعه‌دهنده‌ی استورج، نسخه‌ی سوم شبکه‌ی خود (V3) را معرفی کرد. این نسخه که در ابتدا با نام تاردیگرید شناخته می‌شد و بعدتر نام آن به دلیل یکپارچگی برند تغییر کرد، توانست کیفیتی در سطح استانداردهای جهانی (Enterprise-grade) ارائه دهد و ثابت کند که یک سیستم غیرمتمرکز می‌تواند هم‌پای غول‌های فناوری دنیا رقابت کند. در حال حاضر، تیمی از متخصصان برجسته‌ی حوزه‌ی رمزنگاری و فناوری ابری در حال توسعه و بهبود مستمر این شبکه هستند.

شبکه‌ی Storj چگونه کار می‌کند؟

برای درک نحوه‌ی کارکرد شبکه‌ی استورج، بیایید یک سناریوی خیالی و جذاب را تصور کنیم. فرض کنید یک تابلوی نقاشی بسیار ارزشمند و فوق‌سری دارید که می‌خواهید آن را در امن‌ترین حالت ممکن نگهداری کنید. اگر این تابلو را به یک بانک بسپارید، همیشه این خطر وجود دارد که سارقان به گاوصندوق بانک دستبرد بزنند. حالا راهکار شبکه‌ی استورج چیست؟ این شبکه در ابتدا تابلوی شما را در یک جعبه‌ی فولادی قفل می‌کند، سپس آن را به ۸۰ قطعه‌ی مساوی تقسیم کرده و هر قطعه را به یک شهر مختلف در سراسر جهان می‌فرستد!

حتی جالب‌تر از این، شبکه طوری طراحی شده است که برای بازسازی تابلوی شما، نیازی به تمام ۸۰ قطعه نیست؛ بلکه با داشتن تنها ۲۹ قطعه از آن‌ها، تابلوی شما به صورت کامل و بی‌نقص بازسازی می‌شود. در دنیای واقعی، شبکه‌ی استورج به عنوان یک نرم‌افزار متن‌باز (Open-Source: نرم‌افزاری که کدهای برنامه‌نویسی آن برای همه قابل مشاهده و بررسی است تا از شفافیت آن اطمینان حاصل شود) دقیقا همین کار را با فایل‌ها و اطلاعات دیجیتال شما انجام می‌دهد. این سیستم با استفاده از یک معماری هوشمندانه، اطلاعات را پردازش، پخش و بازیابی می‌کند.

تکه‌تکه کردن و رمزنگاری داده‌ها: راز امنیت فوق‌العاده شبکه‌ی استورج

هنگامی که شما فایلی (مثلا یک عکس یا ویدیوی شخصی) را در شبکه‌ی استورج آپلود می‌کنید، شبکه سه مرحله‌ی بسیار مهم و حیاتی را پشت سر هم انجام می‌دهد تا امنیت داده‌ی شما را به بالاترین سطح ممکن برساند:

• رمزنگاری فایل پیش از ارسال: پیش از آنکه فایل شما از رایانه‌تان خارج شود، به صورت خودکار رمزنگاری (Encryption: تبدیل اطلاعات خوانا به کدهای پیچیده و ناخوانا برای جلوگیری از دسترسی افراد غیرمجاز) می‌شود. کلید این رمزگشایی تنها در دست شماست، بنابراین حتی کسانی که فایل شما را در رایانه‌ی خود ذخیره می‌کنند، نمی‌توانند محتوای آن را ببینند.
• تکه‌تکه کردن داده‌ها: در مرحله‌ی بعد، شبکه‌ی استورج از فناوری شاردینگ (Sharding: روشی برای تقسیم یک فایل بزرگ و یکپارچه به بخش‌های بسیار کوچک‌تر) استفاده می‌کند. فایل شما به ۸۰ قطعه‌ی مجزا تقسیم می‌شود. این یعنی هیچ‌کس در شبکه نسخه‌ی کامل فایل شما را در اختیار ندارد.
• توزیع و افزونگی هوشمند: قطعات فایل شما در میان رایانه‌های مختلفی در سراسر جهان پخش می‌شوند. استورج برای جلوگیری از پاک شدن فایل‌ها در صورت خاموش شدن برخی رایانه‌ها، از مفهومی به نام افزونگی داده (Redundancy: ایجاد نسخه‌های جایگزین و ریاضی از قطعات فایل برای جلوگیری از دست رفتن آن‌ها در زمان قطعی شبکه) بهره می‌برد. به همین دلیل، برای دانلود مجدد فایلتان، شبکه تنها به دسترسی به ۲۹ قطعه از آن ۸۰ قطعه نیاز دارد و قطعاتی که زودتر پاسخ دهند، فایل شما را در کسر از ثانیه بازسازی می‌کنند.

نقش کاربران در شبکه: گره‌ها چه وظیفه‌ای دارند؟

برای اینکه این ماشین غول‌پیکر و غیرمتمرکز به درستی کار کند، به اجزای مختلفی نیاز دارد. در شبکه‌ی استورج، افراد و سیستم‌هایی که با هم همکاری می‌کنند به سه دسته‌ی اصلی تقسیم می‌شوند که در زبان فنی به آن‌ها گره (Node: هر رایانه یا دستگاهی که به یک شبکه‌ی بلاکچینی متصل است و در پردازش، انتقال یا نگهداری اطلاعات مشارکت می‌کند) می‌گویند:

• آپلینک‌ها (Uplinks): این بخش در واقع نرم‌افزاری است که روی رایانه‌ی مشتری (کسی که می‌خواهد فایلی را ذخیره کند) نصب می‌شود. وظیفه‌ی آپلینک این است که فایل را رمزنگاری کرده، تکه‌تکه کند و برای ذخیره‌سازی به شبکه بفرستد.
• گره‌های ذخیره‌سازی (Storage Nodes): این گره‌ها در واقع رایانه‌های افراد عادی در سراسر جهان هستند. کاربرانی که فضای خالی در هارد دیسک خود دارند، آن را در اختیار شبکه قرار می‌دهند تا قطعات فایل‌های دیگران در آنجا نگهداری شود.
• ماهواره‌ها (Satellites): ماهواره‌ها نقش مدیر هماهنگ‌کننده را دارند. آن‌ها قطعات فایل را بین رایانه‌ها پخش می‌کنند، بررسی می‌کنند که آیا رایانه‌های میزبان همیشه روشن و در دسترس هستند یا خیر، و در نهایت وظیفه‌ی پرداخت دستمزد به گره‌های ذخیره‌سازی را بر عهده دارند. ماهواره‌ها هرگز محتوای فایل شما را نمی‌بینند، بلکه فقط ترافیک شبکه را مدیریت می‌کنند.

چگونه می‌توانیم از طریق اجاره‌ی فضای هارد دیسک خود در استورج درآمد کسب کنیم؟

یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های شبکه‌ی استورج، امکان کسب درآمد غیرفعال است. اگر شما یک رایانه با هارد دیسک خالی دارید، می‌توانید به یکی از گره‌های ذخیره‌سازی (Storage Node) تبدیل شوید. شما در واقع فضای خالی هارد خود را به شبکه‌ی استورج اجاره می‌دهید و در ازای نگهداری از قطعات رمزنگاری شده‌ی فایل‌های دیگران، توکن STORJ پاداش می‌گیرید.

برای شروع این کار نیازی به خرید دستگاه‌های گران‌قیمت ندارید، اما باید چند شرط ساده را رعایت کنید:

• داشتن فضای خالی: شما حداقل به 500 گیگابایت فضای خالی روی هارد دیسک خود نیاز دارید تا بتوانید در شبکه ثبت‌نام کنید.
• اینترنت پرسرعت و پایدار: رایانه‌ی شما باید از طریق یک اینترنت باثبات و حجم نامحدود به شبکه متصل باشد. پهنای باند (Bandwidth: میزان اطلاعاتی که در یک زمان مشخص می‌تواند از طریق اینترنت منتقل شود) در این کار اهمیت زیادی دارد.
• فعالیت شبانه‌روزی: رایانه‌ی شما باید در تمام طول روز و هفته (بدون خاموشی) روشن و متصل به اینترنت باشد. ماهواره‌های استورج عملکرد شما را زیر نظر دارند و اگر رایانه‌ی شما مدام خاموش شود، امتیاز شما کاهش یافته و درآمدی کسب نخواهید کرد.

با نصب نرم‌افزار مخصوص استورج و راه‌اندازی سیستم، رایانه‌ی شما به صورت خودکار شروع به دریافت قطعات فایل‌ها می‌کند و شما در پایان هر ماه، دستمزد خود را در قالب ارز دیجیتال دریافت خواهید کرد. این یک راهکار عالی برای تبدیل حافظه‌ی بدون استفاده به یک منبع درآمد دلاری است.

بررسی ویژگی‌ها، مزایا و معایب پروژه‌ی استورج

هر فناوری جدیدی که به دنیای ما قدم می‌گذارد، در کنار تمام شگفتی‌هایی که خلق می‌کند، نقاط ضعفی هم دارد. شبکه‌ی استورج نیز از این قاعده مستثنی نیست. برای اینکه بتوانید به عنوان یک کاربر یا سرمایه‌گذار تصمیم‌گیری دقیق و درستی داشته باشید، باید هر دو روی سکه را به خوبی بشناسید. در این بخش، با دیدی باز و بی‌طرفانه، مزایا و چالش‌های این سیستم نوآورانه را زیر ذره‌بین می‌بریم تا متوجه شویم چرا بسیاری از افراد به آن لقب آینده‌ی ذخیره‌سازی داده‌ها را داده‌اند.

مهم‌ترین مزایای استفاده از شبکه‌ی استورج برای کاربران عادی و شرکت‌ها

استفاده از سیستم غیر متمرکز استورج، مزیت‌های فوق‌العاده‌ای به همراه دارد که باعث شده نه‌تنها کاربران عادی، بلکه بسیاری از شرکت‌ها و برنامه‌نویسان نیز به استفاده از آن ترغیب شوند:

• امنیت و حریم خصوصی مطلق: همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردیم، فایل‌های شما پیش از ارسال رمزنگاری و سپس تکه‌تکه می‌شوند. این یعنی هیچ هکری نمی‌تواند با نفوذ به یک سرور خاص، کل داده‌های شما را به سرقت ببرد. حتی خود شبکه‌ی استورج و کسانی که میزبان فایل‌های شما هستند نیز نمی‌دانند شما چه چیزی را ذخیره کرده‌اید.
• هزینه‌ی بسیار پایین‌تر: ساخت و نگهداری سرورهای عظیم، هزینه‌های نجومی برای شرکت‌هایی مثل آمازون یا گوگل به همراه دارد. اما استورج چون از فضای خالی و بدون استفاده‌ی رایانه‌های مردم در خانه‌هایشان استفاده می‌کند، هزینه‌ی ذخیره‌سازی اطلاعات را به شکل چشمگیری (گاهی تا یک‌سوم هزینه‌ی سرویس‌های سنتی) کاهش داده است.
• پایداری و مقاومت در برابر قطعی: در شبکه‌های سنتی ما با مفهوم نقطه‌ی شکست متمرکز (Single Point of Failure: نقطه‌ای در یک سیستم که اگر از کار بیفتد، کل سیستم متوقف و قطع می‌شود) روبه‌رو هستیم. اما در استورج، اگر ده‌ها رایانه در سراسر جهان به‌طور هم‌زمان خاموش شوند یا از بین بروند، فایل شما باز هم از طریق قطعات ذخیره شده در سایر رایانه‌ها در دسترس خواهد بود و هیچ‌گاه با خطای خرابی سرور مواجه نمی‌شوید.
• سرعت دانلود بالا: وقتی می‌خواهید فایلی را از استورج دانلود کنید، شبکه آن قطعات کوچک را از نزدیک‌ترین رایانه‌ها به موقعیت جغرافیایی شما فراخوانی می‌کند. دانلود هم‌زمان قطعات از چندین نقطه‌ی مختلف، باعث افزایش قابل‌توجه سرعت دریافت اطلاعات می‌شود.

چالش‌ها و معایب احتمالی که باید پیش از ورود به این شبکه بدانید

در کنار تمام این مزایای شگفت‌انگیز، پروژه‌ی استورج مشکلاتی هم دارد که باید قبل از استفاده یا سرمایه‌گذاری روی توکن آن، از آن‌ها آگاه باشید:

• نوسانات بازار رمزارزها: اگر قصد دارید از طریق اجاره‌ی فضای هارد دیسک خود درآمد کسب کنید، باید بدانید که پاداش شما با توکن STORJ پرداخت می‌شود. با توجه به نوسانات قیمت (Volatility: تغییرات شدید و سریع قیمت که در بازار ارزهای دیجیتال بسیار رایج است)، ارزش دلاری درآمد شما ممکن است در یک ماه افزایش چشمگیری داشته باشد و در ماه دیگر افت کند.
• پیچیدگی برای کاربران تازه‌کار: واقعیت این است که برای یک فرد کاملا مبتدی، ساخت یک حساب کاربری ساده در گوگل درایو بسیار راحت‌تر از راه‌اندازی کیف پول دیجیتال (Wallet: نرم‌افزار یا سخت‌افزاری برای نگهداری و مدیریت امن ارزهای دیجیتال) و پرداخت هزینه‌ها در بستر بلاکچین است. استورج هنوز برای تبدیل شدن به یک ابزار کاملا روزمره برای افراد غیر فنی، نیاز به ساده‌سازی‌های بیشتری در رابط کاربری خود دارد.
• شرایط سخت‌گیرانه برای میزبان‌ها: اگر بخواهید به عنوان یک گره یا میزبان فضای هارد خود را اجاره دهید، مسئولیت بزرگی بر عهده دارید. اگر رایانه‌ی شما به دلیل قطعی برق یا اینترنت ناپایدار مدام از دسترس خارج شود، شبکه برای حفظ کیفیت خود، امتیاز شما را کاهش می‌دهد و ممکن است درآمدتان را از دست بدهید.

جدول مقایسه‌ی پلتفرم استورج با فضاهای ابری سنتی

ویژگی مورد بررسی	شبکه‌ی استورج (فضای ابری غیرمتمرکز)	فضاهای ابری سنتی (مانند گوگل درایو و آمازون)
ساختار و تمرکز	غیرمتمرکز (توسط هزاران کاربر در سراسر جهان میزبانی می‌شود)	متمرکز (تحت کنترل، مالکیت و نظارت یک شرکت واحد است)
امنیت و حریم خصوصی	بسیار بالا (داده‌ها پیش از آپلود، در رایانه‌ی کاربر رمزنگاری و تکه‌تکه می‌شوند)	متوسط (شرکت ارائه‌دهنده در صورت لزوم امکان دسترسی به داده‌ها را دارد)
هزینه‌ی ذخیره‌سازی	بسیار مقرون‌به‌صرفه و اقتصادی	نسبتا گران (به دلیل نیاز به پوشش هزینه‌های سنگین نگهداری دیتاسنترها)
خطر قطعی سرور	در حد صفر (خاموش شدن چند رایانه تاثیری در دسترسی به فایل‌ها ندارد)	امکان‌پذیر (در صورت بروز نقص فنی در دیتاسنتر مرکزی، دسترسی قطع می‌شود)
مالکیت داده‌ها	مالکیت و کنترل کامل در دست کاربر است (فقط کاربر کلید رمزگشایی را دارد)	داده‌ها روی سرورهای شرکت ثالث است و شرکت می‌تواند حساب را مسدود کند

همه‌چیز درباره‌ی توکن STORJ و ارزش سرمایه‌گذاری آن

اکنون که با معماری جذاب شبکه‌ی استورج آشنا شدیم، زمان آن رسیده است که روی جنبه‌ی مالی و سرمایه‌گذاری این پروژه تمرکز کنیم. هر شبکه‌ی پویایی برای ادامه‌ی حیات و تشویق کاربران خود به مشارکت، نیازمند یک سیستم مالی دقیق است. در دنیای استورج، این سیستم مالی بر پایه‌ی ارز دیجیتال اختصاصی آن یعنی توکن STORJ بنا شده است. در این بخش بررسی می‌کنیم که این توکن دقیقا چیست، چه کاربردی دارد و آیا خرید آن می‌تواند تصمیم هوشمندانه‌ای برای آینده باشد یا خیر.

توکن استورج چیست و چه کاربردی در اکوسیستم دارد؟

ارز دیجیتال STORJ یک توکن با استاندارد ERC-20 (استانداردی معتبر برای ساخت و مدیریت توکن‌ها روی شبکه‌ی اتریوم که امنیت و سازگاری آن‌ها را با انواع کیف پول‌ها تضمین می‌کند) است. انتخاب شبکه‌ی اتریوم برای ساخت این توکن، باعث شده تا استورج بتواند از امنیت بالای اتریوم بهره‌مند شود و جابه‌جایی آن برای کاربران بسیار آسان باشد.

در این اکوسیستم (محیط و شبکه‌ی ارتباطی که تمام بخش‌های یک پروژه در آن با هم تعامل دارند)، توکن استورج نقش خون در رگ‌ها را بازی می‌کند. این توکن دو کاربرد اصلی و بسیار مهم دارد:

• پرداخت هزینه‌ی خدمات: کاربرانی که می‌خواهند فایل‌های خود را در شبکه‌ی استورج ذخیره کنند، باید هزینه‌ی این فضای ابری را با استفاده از توکن STORJ بپردازند. این کار دقیقا شبیه به خرید ژتون در یک شهربازی برای استفاده از وسایل مختلف است.
• پاداش به میزبان‌ها: افرادی که فضای خالی هارد دیسک خود را به شبکه اجاره می‌دهند (گره‌های ذخیره‌سازی)، دستمزد ماهانه‌ی خود را به شکل توکن STORJ دریافت می‌کنند. این پاداش‌دهی، انگیزه‌ی اصلی افراد برای روشن نگه‌داشتن رایانه‌هایشان و مشارکت در تامین امنیت شبکه‌ی استورج است.

بررسی اقتصاد توکنی یا توکنومیکس ارز دیجیتال STORJ

برای بررسی ارزش واقعی یک ارز دیجیتال، باید به اقتصاد توکنی یا توکنومیکس (دانشی که به بررسی نحوه‌ی توزیع، کاربرد، عرضه و تقاضای یک رمزارز می‌پردازد) آن نگاه کنیم. مهم‌ترین عاملی که در این بخش باید به آن توجه کنیم، عرضه‌ی کل (حداکثر تعداد سکه‌هایی که از یک ارز دیجیتال تولید شده یا در آینده تولید خواهد شد) است.

بر اساس اطلاعات رسمی پروژه، حداکثر تعداد توکن‌های استورج برابر با 425 میلیون واحد است. محدود بودن تعداد توکن‌ها یک خبر خوب برای سرمایه‌گذاران است؛ زیرا به این معنی است که در آینده توکن‌های جدید و بی‌شماری تولید نخواهد شد که باعث افت بی‌رویه‌ی ارزش آن شود (مشابه مفهومی که در کنترل تورم پول‌های کاغذی داریم).

تیم توسعه‌دهنده‌ی استورج، بخشی از این توکن‌ها را برای پرداخت پاداش به کاربران، توسعه‌ی زیرساخت‌های شبکه و همچنین حفظ ثبات قیمت در یک صندوق ذخیره نگهداری می‌کند. توزیع شفاف و برنامه‌ریزی‌شده‌ی این توکن‌ها، نشان‌دهنده‌ی دیدگاه بلند مدت تیم سازنده برای پایداری پروژه‌ی استورج است.

نگاهی به وضعیت فعلی بازار و تاریخچه‌ی قیمت توکن استورج

ارز دیجیتال استورج سفر پرفراز و نشیبی را در بازار رمزارزها تجربه کرده است. این پروژه در سال 2017 از طریق یک عرضه‌ی اولیه‌ی سکه یا ICO (روشی برای پیش‌فروش یک ارز دیجیتال به سرمایه‌گذاران قبل از ورود به صرافی‌ها تا سرمایه‌ی اولیه‌ی پروژه تامین شود) حدود 30 میلیون دلار سرمایه جذب کرد که نشان از استقبال بی‌نظیر کاربران در آن زمان داشت.

قیمت توکن STORJ مانند اکثر ارزهای دیجیتال، همبستگی زیادی با روند کلی بازار و حرکات بیت‌کوین دارد. این توکن در سال 2021 توانست به اوج قیمت تاریخی یا ATH (بالاترین قیمتی که یک ارز دیجیتال از زمان پیدایش خود تا به امروز در بازار تجربه کرده است) خود، یعنی محدوده‌ی 3.90 دلار برسد.

ارزش سرمایه‌گذاری روی توکن استورج در آینده، به دو عامل حیاتی بستگی دارد:

• پذیرش عمومی: هرچه شرکت‌ها و افراد بیشتری تصمیم بگیرند به جای سیستم‌های سنتی مانند گوگل درایو از شبکه‌ی غیرمتمرکز استورج استفاده کنند، تقاضا برای خرید توکن آن افزایش یافته و قیمت رشد می‌کند.
• توسعه‌ی مستمر: تداوم به‌روزرسانی‌های فنی توسط تیم توسعه‌دهنده‌ی استورج و حفظ پایداری شبکه، نقش مهمی در جلب اعتماد سرمایه‌گذاران دارد.

توجه داشته باشید که بازار ارزهای دیجیتال همواره با نوسان همراه است؛ بنابراین اگر قصد خرید توکن STORJ را دارید، حتما بخش کوچکی از سرمایه‌ی خود را به آن اختصاص دهید و همواره دیدگاهی آموزش‌محور و بلندمدت داشته باشید.

نکات مهم در خرید و نگهداری استورج

پس از آشنایی با فناوری و آینده‌ی پروژه‌ی استورج، به یکی از مهم‌ترین مراحل یعنی نحوه‌ی خرید و نگهداری این ارز دیجیتال می‌رسیم. ورود به دنیای سرمایه‌گذاری نیازمند دقت و انتخاب ابزارهای درست است. این مرحله دقیقا شبیه به این است که شما یک قطعه طلای ارزشمند خریده‌اید؛ اکنون هم باید مطمئن شوید که آن را از یک فروشنده‌ی معتبر تهیه‌ کرده‌اید و هم باید یک گاوصندوق بسیار امن برای نگهداری از آن داشته باشید. در این بخش، مسیر امن و ساده‌ی خرید توکن STORJ و روش‌های نگهداری آن را بررسی می‌کنیم.

صرافی‌های داخلی و خارجی برای خرید و فروش ارز استورج

برای خرید توکن استورج، اولین قدم ثبت‌نام در یک صرافی ارز دیجیتال (Exchange: بستری آنلاین که به شما اجازه می‌دهد پول رایج خود را به ارزهای دیجیتال تبدیل کنید یا آن‌ها را با یکدیگر معامله نمایید) است. توکن STORJ به دلیل اعتبار بالای پروژه‌، در بیشتر صرافی‌های بزرگ جهان لیست شده است. شما دو مسیر کلی برای خرید پیش رو دارید:

• صرافی‌های خارجی: پلتفرم‌های بین‌المللی مانند بایننس (Binance) یا کراکن (Kraken) حجم معاملات بسیار بالایی دارند. اما چالش اصلی برای کاربران ایرانی این است که این صرافی‌ها به دلیل تحریم‌های بین‌المللی، به کاربران داخل ایران خدمات نمی‌دهند و احراز هویت در آن‌ها الزامی است. فعالیت در این بسترها با استفاده از ابزارهای تغییر آی‌پی (IP) همواره با خطر مسدود شدن حساب همراه است.
• صرافی‌های داخلی: بهترین، امن‌ترین و بی‌دردسرترین راه برای کاربران تازه‌کار ایرانی، استفاده از پلتفرم‌های معتبر داخلی است. در میان صرافی‌های ایرانی، صرافی کیف پول من یکی از کامل‌ترین و تخصصی‌ترین بسترها برای خرید و فروش رمزارزها به شمار می‌رود. این صرافی با رابط کاربری بسیار ساده و روان، به شما اجازه می‌دهد تنها با چند کلیک و با استفاده از کارت بانکی عضو شتاب، ریال خود را مستقیما به این توکن تبدیل و خرید ارز STORJ داشته باشید. پشتیبانی از صدها ارز دیجیتال متنوع و ارائه‌ی خدمات پشتیبانی قوی، صرافی کیف پول من را به یک گزینه‌ی ایده‌آل برای شروع یک سرمایه‌گذاری مطمئن تبدیل کرده است.

معرفی بهترین کیف پول‌های سازگار با شبکه‌ی استورج

پس از خرید ارز دیجیتال، شما به یک فضای امن برای مدیریت دارایی خود نیاز دارید. همان‌طور که پیش‌تر گفتیم، استورج روی شبکه‌ی اتریوم ساخته شده است؛ بنابراین هر کیف پولی که از اتریوم پشتیبانی کند، برای نگهداری استورج نیز کاملا مناسب است.

به طور کلی، کیف پول‌ها به دو دسته‌ی اصلی تقسیم می‌شوند که شما می‌توانید بر اساس نیاز خود یکی از آن‌ها را انتخاب کنید:

• کیف پول‌های نرم‌افزاری (گرم): این نوع کیف پول‌ها به شکل اپلیکیشن روی گوشی موبایل یا افزونه روی مرورگر رایانه‌ی شما نصب می‌شوند و همواره به اینترنت متصل هستند. استفاده از آن‌ها کاملا رایگان است و برای کاربرانی که می‌خواهند دسترسی سریع به دارایی خود داشته باشند، عالی است. تراست ولت (Trust Wallet) و متامسک (MetaMask) دو نمونه از معتبرترین کیف پول‌های نرم‌افزاری در جهان هستند که رابط کاربری بسیار ساده‌ای برای افراد مبتدی دارند.
• کیف پول‌های سخت‌افزاری (سرد): این دستگاه‌ها شبیه به یک فلش مموری (USB) هستند و کلیدهای دسترسی شما به ارزهای دیجیتال را در یک محیط کاملا آفلاین (بدون اتصال به اینترنت) نگهداری می‌کنند. این ویژگی باعث می‌شود تا هکرها به هیچ‌وجه نتوانند به دارایی شما نفوذ کنند. اگر قصد دارید توکن‌های استورج را برای مدت طولانی و با مبالغ بالا نگهداری کنید، تهیه‌ی کیف پول‌های سخت‌افزاری مانند لجر (Ledger) یا ترزور (Trezor) منطقی‌ترین انتخاب است.

نکته‌ی طلایی در امنیت: مهم نیست از کدام کیف پول استفاده می‌کنید، در زمان راه‌اندازی، نرم‌افزار به شما مجموعه‌ای از کلمات (معمولا 12 یا 24 کلمه انگلیسی) را نمایش می‌دهد که به آن کلمات بازیابی (Seed Phrase: رمز عبور اصلی و شاه‌کلید کیف پول شما که در صورت گم شدن دستگاه یا پاک شدن اپلیکیشن، تنها راه بازگرداندن سرمایه‌ی شماست) می‌گویند. یادداشت کردن این کلمات روی یک تکه کاغذ و نگهداری از آن‌ها در مکانی امن، مهم‌ترین وظیفه‌ی شما در دنیای ارزهای دیجیتال است.

منابع:

Kraken

Coinmarketcap

Binance