توضیحات جدید SEC: چه زمانی توکن‌های استیکینگ اوراق بهادار محسوب نمی‌شوند؟

بخش مالی شرکت‌های کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) در تاریخ ۲۵ سپتامبر، مجموعه‌ای از پرسش و پاسخ‌های متداول (FAQs) را برای تشریح بخش‌هایی از تفسیر ماه مارس این آژانس از قوانین فدرال اوراق بهادار منتشر کرد. این پاسخ‌ها که نه یک قانون جدید و نه تصمیم کمیسیون هستند، نحوه طبقه‌بندی برخی توکن‌ها و ارزیابی وعده‌های صادرکنندگان به خریداران را از دیدگاه کارکنان SEC شرح می‌دهند.

چه زمانی توکن استیکینگ یک ابزار دیجیتال است؟

در مورد رسیدهای استیکینگ، کارکنان SEC بر این موضوع تمرکز کرده‌اند که توکن چه چیزی به دارنده خود می‌دهد. اگر توکن به عنوان مدرک مالکیت یک کالای دیجیتال زیربنایی عمل کند که خود مشمول یک قرارداد سرمایه‌گذاری نیست، این رسید تحت شرایط ذکر شده در تفسیر ماه مارس، یک «ابزار دیجیتال» محسوب می‌شود.

همچنین، رسیدی که توسط یک ارائه‌دهنده استیکینگ نقدینگی مبتنی بر پروتکل صادر می‌شود، ممکن است به عنوان یک «کالای دیجیتال» طبقه‌بندی شود، به خصوص زمانی که ارزش آن به عملکرد یک سیستم کریپتویی کاربردی و عرضه و تقاضای بازار مرتبط باشد.

تعریف «رسید» از دیدگاه SEC

در این پرسش و پاسخ‌ها، کارکنان SEC یک رسید را به عنوان مدرکی تعریف کرده‌اند که نشان می‌دهد مقدار مشخصی از یک دارایی سپرده‌گذاری شده است، در حالی که دارنده، مالکیت خود را حفظ می‌کند. این رسید حقوق یا مزایای مرتبط با دارایی سپرده‌شده را تغییر نمی‌دهد و مزیت مالی اضافی برای دارنده ایجاد نمی‌کند.

صادرکننده رسید نیز نمی‌تواند از دارایی سپرده‌شده به عنوان دارایی خود استفاده کند. به گفته کارکنان، صادرکننده مجاز به انتقال، قرض دادن، وثیقه گذاشتن یا استفاده دیگر از دارایی نیست و این دارایی نمی‌تواند مشمول ادعای طلبکاران صادرکننده شود. این توضیح هم برای توکن‌های استیکینگ و هم برای توکن‌های رپد شده قابل بازخرید (redeemable wrapped tokens) کاربرد دارد.

کارکنان SEC تأکید کردند اگرچه دارنده ممکن است پاداش‌های حاصل از دارایی استیک‌شده را دریافت کند، اما خود توکن رسید، این حق را ایجاد نمی‌کند یا میزان پاداش را تعیین نمی‌کند. این تمایز به حقوق واقعی توکن و نحوه نگهداری دارایی زیربنایی بستگی دارد، نه فقط به نام آن.

نقش یک شبکه کاربردی در تحلیل‌ها

این پرسش و پاسخ‌ها همچنین به توکنی می‌پردازند که قبلاً به عنوان بخشی از یک قرارداد سرمایه‌گذاری فروخته شده است. در چنین شرایطی، کارکنان بررسی می‌کنند که آیا خریداران هنوز به طور منطقی انتظار دارند که صادرکننده، کارهای مدیریتی اساسی وعده داده شده را انجام دهد یا خیر.

به گفته کارکنان، پس از اینکه یک سیستم کریپتویی «کاربردی» (functional) می‌شود، فعالیت‌هایی مانند ایمن‌سازی، نگهداری یا بهبود آن لزوماً به عنوان کار مدیریتی اساسی محسوب نمی‌شوند. این شامل به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری، تأمین مالی پروژه‌های توسعه و تلاش برای رشد استفاده از شبکه است. وعده صادرکننده برای ادامه این خدمات پس از کاربردی شدن شبکه، به تنهایی بخش مربوطه از «آزمون هاوی» (Howey test) را برآورده نمی‌کند.

کاربردی بودن یک شبکه تا حدی به وعده‌های داده شده بستگی دارد. کارکنان اعلام کردند که توضیحات خود صادرکننده مشخص می‌کند که آیا عملکرد یا عدم تمرکز وعده داده شده به خریداران را ارائه کرده است یا خیر.

بازخرید توکن و بازاریابی: تحلیل موردی

اعلام بازخرید توکن بسته به وضعیت شبکه و ادعاهای صادرکننده، تحلیل متفاوتی دارد. برای یک سیستم کریپتویی کاربردی، کارکنان معتقدند که اعلام بازخرید یک توکن غیربهاداری توسط صادرکننده، به معنای وعده انجام کار مدیریتی اساسی نیست. با این حال، قبل از کاربردی شدن سیستم، اگر صادرکننده بازخرید را به عنوان راهی برای ایجاد سود یا بازده برای دارندگان معرفی کند، این موضوع می‌تواند اهمیت پیدا کند.

کارکنان همچنین بین توصیف کاربردهای یک شبکه و وعده انجام کاری که خریداران انتظار دارند از آن سود ببرند، تمایز قائل شدند. ترویج عملکردهایی که یک سیستم از قبل دارد، به طور کلی به خودی خود وعده تلاش‌های مدیریتی اساسی نیست. به همین ترتیب، اظهارات کلی در مورد ویژگی‌های احتمالی آینده، زمانی که ادعایی در مورد سود بالقوه مطرح نکنند، کمتر احتمال دارد که به عنوان چنین وعده‌ای در نظر گرفته شوند.

در پایان، SEC تأکید کرد که این پاسخ‌ها دیدگاه کارکنان هستند، فاقد قدرت قانونی بوده، قوانین اوراق بهادار فدرال را تغییر نمی‌دهند و توسط کمیسیون تأیید یا رد نشده‌اند.