آزمون تورینگ کریپتویی چیست؟ سنجش کارایی ارزهای دیجیتال در پرداخت‌های روزمره

تصور کنید در صف یک کافه ایستاده‌اید و می‌خواهید هزینه قهوه خود را با بیت‌کوین پرداخت کنید؛ اما به جای یک پرداخت آنی، نگران کارمزد شبکه، تاخیر در تایید تراکنش و نوسان قیمتی هستید که ممکن است در همان چند ثانیه رخ دهد. همین اصطکاک و نگرانی، دقیقاً همان نقطه‌ای است که نشان می‌دهد یک ارز دیجیتال هنوز نتوانسته جایگزین پول نقد در جیب شما شود. در این مقاله از کیف پول من، بررسی می‌کنیم که آزمون تورینگ کریپتویی دقیقاً چیست و کدام پروژه‌ها توانسته‌اند به سطحی از کارایی برسند که استفاده از آن‌ها به سادگی کشیدن یک کارت بانکی باشد.

مفهوم آزمون تورینگ؛ از هوش مصنوعی تا دنیای ارزهای دیجیتال

شاید وقتی نام آزمون تورینگ را می‌شنوید، بی‌درنگ به یاد ربات‌های هوشمند و فیلم‌های علمی-تخیلی بیفتید که در آن‌ها ماشین‌ها سعی می‌کنند شبیه انسان رفتار کنند. اما جالب است بدانید که این مفهوم جذاب، راه خود را به دنیای رمزارزها و بازارهای مالی نیز باز کرده است.

البته در اینجا، هدف ما سنجش هوش یک کامپیوتر نیست؛ بلکه می‌خواهیم ببینیم آیا پول‌های دیجیتالی که امروز درباره‌ی آن‌ها صحبت می‌کنیم، واقعاً می‌توانند جایگزین پول نقد در جیب ما شوند یا خیر. برای درک عمیق این موضوع، ابتدا باید نگاهی کوتاه به ریشه‌ی اصلی این داستان داشته باشیم.

آزمون تورینگ کلاسیک چیست؟ نگاهی کوتاه به ریشه مفهوم

داستان از سال ۱۹۵۰ میلادی و یک ریاضی‌دان نابغه به نام آلن تورینگ آغاز شد. تورینگ سوالی ساده اما عمیق پرسید: آیا ماشین‌ها می‌توانند فکر کنند؟ برای پاسخ به این سوال، او آزمایشی طراحی کرد که به بازی تقلید شهرت یافت. در این آزمون، یک داور انسانی با دو مخاطب ناشناس چت می‌کند: یکی انسان واقعی و دیگری یک ماشین یا کامپیوتر. اگر داور نتواند تشخیص دهد که کدام‌یک انسان و کدام‌یک ماشین است، آن ماشین در آزمون تورینگ قبول شده است.

نکته‌ی کلیدی در اینجا هوشمندی واقعی نیست، بلکه تظاهر به انسان بودن است. به زبان ساده، اگر یک ماشین بتواند آن‌قدر طبیعی رفتار کند که شما متوجه ماشینی بودن آن نشوید، یعنی آزمون را با موفقیت پشت سر گذاشته است. این مفهوم نامرئی بودن تکنولوژی و طبیعی به نظر رسیدن، دقیقاً همان نقطه‌ی اتصالی است که ما را به دنیای ارزهای دیجیتال می‌برد.

ورود به دنیای کریپتو: آزمون تورینگ ارز دیجیتال

حالا بیایید این مفهوم را به دنیای اقتصاد دیجیتال بیاوریم. اصطلاح آزمون تورینگ کریپتویی برای اولین بار توسط اقتصاددانی به نام جاش گانز مطرح شد. او معتقد بود که چالش اصلی بیت‌کوین و سایر ارزهای دیجیتال، قیمت یا تکنولوژی پیچیده‌ی آن‌ها نیست؛ بلکه توانایی آن‌ها در ادغام شدن با زندگی روزمره‌ی ماست.

در آزمون تورینگ ارز دیجیتال، ما دیگر به دنبال فریب دادن داور نیستیم که فکر کند با یک انسان طرف است. در عوض، سوال اصلی این است: آیا یک ارز دیجیتال می‌تواند در یک تراکنش مالی روزمره (مثل خرید قهوه یا پرداخت کرایه تاکسی) طوری عمل کند که کاربر اصلاً متوجه نشود از کریپتو استفاده کرده است یا پول معمولی؟

اگر شما بتوانید با کیف پول (Wallet - نرم‌افزاری که دارایی‌های دیجیتال شما را نگه می‌دارد) خود خریدی انجام دهید و این فرایند به اندازه‌ی کشیدن کارت بانکی ساده، سریع و بی‌دغدغه باشد، آن ارز دیجیتال آزمون تورینگ را پاس کرده است.

در واقع، موفقیت در این آزمون به معنای نامرئی شدن پیچیدگی‌های فنی است. درست همان‌طور که وقتی ایمیل می‌فرستید، نگران پروتکل‌های اینترنت نیستید، در پرداخت کریپتویی موفق نیز نباید نگران تایید تراکنش یا کارمزد شبکه (Gas Fee - مبلغی که برای پردازش تراکنش به ماینرها پرداخت می‌شود) باشید.

تفاوت اصلی بین هوشمندی ماشین و کارآمدی پول

اگرچه نام هر دو مفهوم تورینگ است، اما هدف نهایی آن‌ها در دو دنیای متفاوت سیر می‌کند. در هوش مصنوعی، هدف شبیه‌سازی ذهن انسان است، اما در ارزهای دیجیتال، هدف رسیدن به کارآمدی پول فیات (Fiat - پول‌های رایج و بدون پشتوانه فیزیکی مانند ریال یا دلار) است. برای اینکه این تفاوت‌ها را بهتر درک کنید و نقشه‌ی ذهنی شفافی داشته باشید، بیایید نگاهی به مقایسه‌ی زیر بیندازیم:

ویژگی	آزمون تورینگ کلاسیک (هوش مصنوعی)	آزمون تورینگ کریپتویی (ارز دیجیتال)
هدف اصلی	سنجش توانایی تفکر یا تقلید رفتار انسان	سنجش کارایی به عنوان وسیله‌ی پرداخت روزمره
شرط قبولی	داور نتواند ماشین را از انسان تشخیص دهد	کاربر تفاوتی بین پرداخت کریپتویی و بانکی احساس نکند
مخاطب	متخصصان کامپیوتر و روانشناسی	عموم مردم، فروشندگان و خریداران عادی
چالش اصلی	پردازش زبان طبیعی و درک احساسات	سرعت، کارمزد پایین و ثبات قیمت
نتیجه نهایی	اثبات هوشمندی مصنوعی	پذیرش عمومی و جایگزینی با پول نقد

مولفه‌های اصلی آزمون تورینگ کریپتویی

برای اینکه یک دارایی دیجیتال بتواند در این آزمون سخت‌گیرانه نمره‌ی قبولی بگیرد، تنها تکنولوژی پیشرفته کافی نیست. همان‌طور که در بخش قبل اشاره کردیم، هدف نهایی این است که رمزارزها بتوانند جایگزین پول نقد در جیب ما شوند. اما این جایگزینی نیازمند داشتن ویژگی‌هایی است که اعتماد و راحتی خیال را برای کاربر به ارمغان بیاورد. بیایید چند شرط حیاتی و اصلی برای موفقیت در این آزمون را بررسی کنیم.

شرط نامرئی بودن: استفاده از رمزارز بدون احساس تفاوت با پول فیات

مهم‌ترین بخش نظریه‌ی آزمون تورینگ کریپتویی، مفهومی به نام شرط نامرئی بودن است. شاید این عبارت کمی عجیب به نظر برسد، اما معنای آن بسیار ساده است: تکنولوژی باید از جلوی چشم کاربر کنار برود.

زمانی را تصور کنید که کارت بانکی خود را روی دستگاه پوز می‌کشید. در آن لحظه، شما به دیتابیس‌های بانک مرکزی، کدهای پیچیده‌ی مخابراتی یا سرورهای بانکی فکر نمی‌کنید؛ شما فقط منتظر شنیدن صدای بوق تایید و دریافت رسید هستید. تمام فرآیند فنی برای شما نامرئی است. در دنیای رمزارز، شرط نامرئی بودن یعنی:

• کاربر نباید درگیر انتخاب شبکه انتقال (Blockchain Network - بستری که تراکنش روی آن انجام می‌شود) باشد.
• کاربر نباید نگران کپی کردن آدرس‌های طولانی و ترسناک کیف پول باشد.
• فرایند پرداخت نباید حس کار با یک نرم‌افزار مهندسی را به خریدار منتقل کند.

اگر هنگام خرید یک بطری آب معدنی با ارز دیجیتال، مجبور باشید بایستید، فکر کنید، چیزی را چک کنید یا نگران اشتباه وارد کردن آدرس باشید، یعنی آن ارز در شرط نامرئی بودن شکست خورده است. موفقیت زمانی حاصل می‌شود که استفاده از کریپتو به اندازه‌ی نفس کشیدن، طبیعی و ناخودآگاه باشد.

سرعت و سهولت در تراکنش‌های روزمره

دومین مولفه‌ی کلیدی، سرعت عمل است. در سیستم‌های پرداخت سنتی، همه چیز در کسر از ثانیه رخ می‌دهد. اما در دنیای بلاکچین، گاهی اوقات تایید تراکنش‌ها نیازمند زمان است. برای اینکه یک رمزارز بتواند آزمون تورینگ را پاس کند، باید بتواند از نظر راحتی با پول نقد رقابت کند. برای درک بهتر این موضوع، بیایید موانعی که سرعت و سهولت را از بین می‌برند مرور کنیم:

• زمان تایید طولانی: اگر برای خرید یک قهوه مجبور باشید ۱۰ دقیقه منتظر بمانید تا تراکنش شما در شبکه تایید شود (Confirmation - تایید نهایی تراکنش توسط ماینرها)، عملاً آن ارز برای خریدهای خرد روزمره غیرقابل استفاده است.
• مراحل پیچیده: اگر برای پرداخت نیاز به اسکن چند کد، تایید در کیف پول و محاسبه‌ی دستی کارمزد داشته باشید، سهولت کار از بین می‌رود.
• برگشت‌ناپذیری: در سیستم بانکی اگر اشتباهی رخ دهد، امکان پیگیری وجود دارد. اما ترس از اینکه یک اشتباه کوچک دارایی شما را برای همیشه از بین ببرد، مانع بزرگی برای سهولت استفاده‌ی روزمره است.

بنابراین، ارزی در این آزمون موفق است که وقتی می‌خواهید هزینه‌ی تاکسی را پرداخت کنید، راننده و شما معطل تایید شبکه نمانید.

ثبات ارزش در برابر نوسانات بازار

شاید چالش‌برانگیزترین بخش آزمون تورینگ کریپتویی، مسئله‌ی نوسان قیمت (Volatility - تغییرات شدید و ناگهانی قیمت در زمان کوتاه) باشد. پول‌هایی که ما به صورت روزمره استفاده می‌کنیم (مثل ریال یا دلار)، وظیفه‌ی مهمی به نام ذخیره‌ی ارزش دارند؛ یعنی ما می‌دانیم پولی که امروز در جیب داریم، فردا هم تقریباً همان قدرت خرید را (در کوتاه‌مدت) خواهد داشت.

اما در دنیای رمزارزها داستان متفاوت است. تصور کنید شما برای ناهار به رستوران می‌روید. قیمت غذا در منو معادل ۰.۰۰۱ بیت‌کوین درج شده است. تا زمانی که غذای شما آماده شود، قیمت بیت‌کوین ۱۰ درصد سقوط می‌کند و صاحب رستوران ضرر می‌کند. یا برعکس، قیمت ۱۰ درصد بالا می‌رود و شما احساس می‌کنید که ناهار بسیار گرانی خورده‌اید و اگر کمی صبر می‌کردید، پول کمتری می‌پرداختید. چرا ثبات برای قبولی در آزمون حیاتی است؟

• برای خریدار: اگر کاربر حس کند با خرج کردن ارز دیجیتال خود، فرصت سود آینده را از دست می‌دهد، ترجیح می‌دهد آن را نگه دارد (HODL کند) و خرج نکند.
• برای فروشنده: هیچ کاسبی دوست ندارد جنسی را بفروشد و فردای آن روز متوجه شود پولی که دریافت کرده، نصف شده است.

تا زمانی که یک کاربر معمولی نتواند بدون نگاه کردن به نمودار قیمت، با خیال راحت دست در جیبش کند و خرج کند، آن ارز دیجیتال هنوز در بخش ثبات آزمون تورینگ مردود است.

پیچیدگی کیف پول‌ها و ترس کاربران عادی از فناوری

مانع بعدی، ترس از تکنولوژی است. سیستم‌های بانکی سنتی طوری طراحی شده‌اند که اگر اشتباه کنید، راه برگشتی وجود دارد. اگر رمز کارت خود را فراموش کنید، به بانک می‌روید و آن را تغییر می‌دهید. اما در دنیای ارزهای دیجیتال، مسئولیت همه چیز با خود شماست و این مسئولیت سنگین، برای کاربر عادی ترسناک است.

برای استفاده از رمزارز، شما نیاز به یک کیف پول دیجیتال دارید که دارای یک کلید خصوصی (Private Key - ترکیبی از حروف و اعداد که حکم رمز عبور اصلی و غیرقابل‌تغییر شما را دارد) است. چالش‌های اصلی در اینجا عبارتند از:

• ترس از اشتباه تایپی: آدرس‌های کیف پول رشته‌های طولانی و بی‌معنی از حروف و اعداد هستند. یک اشتباه کوچک در وارد کردن آدرس گیرنده، می‌تواند باعث شود پول شما برای همیشه به مقصدی نامعلوم برود و هیچ راه برگشتی هم وجود ندارد.
• کابوس فراموشی رمز: اگر شما عبارات بازیابی (Seed Phrase - کلمات امنیتی که برای بازگرداندن کیف پول استفاده می‌شوند) خود را گم کنید، دارایی شما برای همیشه قفل می‌شود و هیچ پشتیبانی یا مرکزی وجود ندارد که به شما کمک کند.

این سطح از استرس هنگام پرداخت، دقیقاً برعکس راحتی و آرامشی است که آزمون تورینگ کریپتویی طلب می‌کند. کاربر نباید هنگام خرید یک بستنی، نگران از دست رفتن کل سرمایه‌ی زندگی‌اش باشد!

مقیاس‌پذیری و کارمزدهای شبکه در زمان شلوغی

مانع بزرگ بعدی، بحث فنی مقیاس‌ پذیری (Scalability) است. مقیاس‌پذیری به زبان ساده یعنی توانایی شبکه برای مدیریت تعداد زیادی از کاربران همزمان، بدون اینکه کُند شود یا هزینه‌ها را بالا ببرد. تصور کنید یک اتوبان (شبکه بلاکچین) فقط دو باند برای عبور خودروها (تراکنش‌ها) دارد.

در روزهای عادی همه چیز خوب است، اما در روزهای تعطیل که ترافیک زیاد می‌شود، خودروها باید ساعت‌ها در صف بمانند یا عوارض بسیار سنگینی پرداخت کنند تا بتوانند از خط ویژه عبور کنند. در دنیای کریپتو، وقتی شبکه شلوغ می‌شود، دو اتفاق ناخوشایند می‌افتد که باعث مردودی در آزمون تورینگ می‌شود:

• کُندی تایید تراکنش: ممکن است مجبور شوید مدت‌زمان زیادی منتظر بمانید تا پرداخت شما تایید شود. هیچ‌کس دوست ندارد در صف فروشگاه ۲۰ دقیقه منتظر بماند تا پرداختش نهایی شود.
• افزایش کارمزدها: گاهی اوقات کارمزد شبکه (Gas Fee) از قیمت خود کالایی که می‌خرید بیشتر می‌شود! پرداخت ۵ دلار کارمزد برای خرید یک قهوه‌ی ۳ دلاری، هیچ توجیه منطقی و اقتصادی ندارد.

برای اینکه ارزهای دیجیتال بتوانند جایگزین پول فیات شوند، باید بتوانند مثل شبکه‌ی ویزا یا مسترکارت، هزاران تراکنش را در ثانیه با هزینه‌ی نزدیک به صفر پردازش کنند.

کدام پروژه‌ها به قبولی در آزمون نزدیک شده‌اند؟

تا اینجا با موانع و چالش‌های سختگیرانه‌ی آزمون تورینگ کریپتویی آشنا شدیم. شاید با خودتان فکر کنید که با این حساب، هیچ ارز دیجیتالی شانس قبولی ندارد! اما واقعیت این است که دنیای تکنولوژی هرگز متوقف نمی‌شود. توسعه‌دهندگان و حتی دولت‌ها در تلاش هستند تا با ارائه‌ی راه‌حل‌های خلاقانه، این موانع را یکی‌یکی برطرف کنند. بیایید ببینیم کدام پروژه‌ها و تلاش‌ها توانسته‌اند خود را به نمره‌ی قبولی در این آزمون نزدیک کنند.

تجربه السالوادور؛ آیا بیت کوین در آزمون تورینگ ملی موفق بود؟

یکی از جسورانه‌ترین آزمایش‌ها در تاریخ اقتصاد مدرن، در کشور السالوادور رخ داد. این کشور کوچک در آمریکای مرکزی، اولین کشوری بود که بیت‌کوین را به عنوان پول قانونی (Legal Tender - ارزی که پذیرش آن برای تسویه بدهی‌ها توسط قانون الزامی است) پذیرفت. این یعنی دقیقاً همان چیزی که آزمون تورینگ کریپتویی به دنبال آن بود: استفاده از بیت‌کوین در کنار دلار برای خریدهای روزمره.

دولت السالوادور برای تسهیل این کار، یک کیف پول ملی به نام چیوو (Chivo Wallet) را معرفی کرد تا مردم بتوانند بدون کارمزد، تراکنش‌های خود را انجام دهند. اما آیا این پروژه در آزمون تورینگ قبول شد؟ پاسخ کمی پیچیده است، اما اگر بخواهیم صادق باشیم، هنوز نمره‌ی کامل را نگرفته است. دلایل این موضوع عبارتند از:

• وابستگی ذهنی به دلار: با وجود اینکه مردم بیت‌کوین داشتند، اما همچنان قیمت‌ها را به دلار محاسبه می‌کردند. یعنی بیت‌کوین نامرئی نشده بود؛ بلکه مردم مدام در حال تبدیل ذهنی قیمت بیت‌کوین به دلار بودند تا بفهمند یک کالا چقدر می‌ارزد.
• مشکلات فنی: در روزهای اول، کیف پول دولتی با ایرادات فنی مواجه شد که اعتماد مردم را خدشه‌دار کرد. در آزمون تورینگ، تکنولوژی باید بی‌نقص کار کند، درست مثل دستگاه کارت‌خوان که همیشه آماده‌ی کار است.
• نوسان قیمت: بسیاری از فروشندگان به محض دریافت بیت‌کوین، آن را به دلار تبدیل می‌کردند تا از ریزش قیمت در امان بمانند. این نشان می‌دهد که بیت‌کوین هنوز به عنوان یک پول مستقل و باثبات در ذهن جامعه پذیرفته نشده است.

با این حال، تجربه‌ی السالوادور درس‌های بزرگی به دنیای کریپتو داد و نشان داد که برای قبولی در این آزمون، فقط قانون‌گذاری کافی نیست؛ بلکه فرهنگ‌سازی و ثبات اقتصادی هم لازم است.

نقش شبکه لایتنینگ در بهبود امتیاز آزمون بیت کوین

اگر یادتان باشد، گفتیم که یکی از موانع اصلی بیت‌کوین، کندی و کارمزد بالای آن است. برای حل این مشکل، راهکاری هوشمندانه به نام شبکه‌ی لایتنینگ (Lightning Network) ابداع شد.

برای درک لایتنینگ، تصور کنید که بیت‌کوین مانند یک بانک مرکزی بزرگ و بسیار امن است، اما کاغذبازی‌های اداری آن زیاد و زمان‌بر است. شبکه‌ی لایتنینگ مثل یک دفتر حساب و کتاب دوستانه بین شما و فروشنده‌ی محله است. شما می‌توانید صدها بار با هم معامله کنید (خرید قهوه، روزنامه و...) بدون اینکه هر بار به بانک مرکزی بروید. فقط در پایان ماه، حساب نهایی را در دفتر اصلی (بلاکچین بیت‌کوین) ثبت می‌کنید. شبکه‌ی لایتنینگ با ویژگی‌های زیر، بیت‌کوین را چند پله به قبولی در آزمون نزدیک کرده است:

• سرعت برق‌آسا: تراکنش‌ها در کسری از ثانیه انجام می‌شوند، درست مثل کشیدن کارت بانکی.
• کارمزد نزدیک به صفر: هزینه‌ی انتقال آن‌قدر ناچیز است که خرید یک آدامس با بیت‌کوین هم منطقی می‌شود.
• کاهش ترافیک: با انجام تراکنش‌های خرد در خارج از شبکه‌ی اصلی، بلاکچین خلوت‌تر و چابک‌تر می‌ماند.

با استفاده از لایتنینگ، شرط سهولت و سرعت در آزمون تورینگ تا حد زیادی پاس می‌شود، اما همچنان مسئله‌ی نوسان قیمت به قوت خود باقی است.

استیبل کوین‌ها؛ میان‌بری برای پاس کردن آزمون تورینگ

شاید بتوان گفت که نزدیک‌ترین دارایی‌های دیجیتال به قبولی در آزمون تورینگ، استیبل کوین‌ها (Stablecoins) هستند. استیبل کوین یا ارز باثبات، نوعی رمزارز است که ارزش آن به یک دارایی واقعی و پایدار (معمولاً دلار آمریکا) میخکوب شده است (Pegged - یعنی قیمت آن همیشه ثابت و برابر با دارایی پشتیبان است).

برای مثال، ارزش هر واحد تتر (USDT) یا یو‌اس‌دی‌سی (USDC) همواره برابر با یک دلار آمریکا است. این ویژگی، بزرگ‌ترین دشمن کاربرد روزمره یعنی نوسان قیمت را حذف می‌کند. چرا استیبل کوین‌ها در آزمون تورینگ شاگرد اول هستند؟

• ثبات ارزش: کاربر می‌داند پولی که امروز دارد، فردا هم همان قدرت خرید را خواهد داشت. این یعنی فروشنده و خریدار هر دو با خیال راحت معامله می‌کنند.
• سرعت و دسترسی: این ارزها روی بسترهای بلاکچینی سریع کار می‌کنند و می‌توان آن‌ها را در هر ساعت از شبانه‌روز به هر جای دنیا فرستاد.
• ذهنیت آشنا: برای مردم درک یک دلار دیجیتال بسیار راحت‌تر از درک بیت‌کوین با آن نوسانات عجیب است.

به نظر می‌رسد استیبل کوین‌ها توانسته‌اند میان‌بری هوشمندانه بزنند. آن‌ها تکنولوژی بلاکچین را دارند، اما ریسک نوسان را حذف کرده‌اند. اگرچه برخی معتقدند که این ارزها به دلیل وابستگی به دلار و شرکت‌های متمرکز، روح اصلی کریپتو را ندارند، اما از نظر آزمون تورینگ و کارایی در پرداخت، فعلاً پیشتاز میدان هستند.

آینده‌ی پرداخت‌ها؛ چرا قبولی در این آزمون حیاتی است؟

تا به اینجا متوجه شدیم که آزمون تورینگ کریپتویی یک امتحان ساده نیست؛ بلکه مرزی است که مشخص می‌کند آیا رمزارزها یک تکنولوژی زودگذر هستند یا آینده‌ی پول را شکل می‌دهند. شاید بپرسید چرا ما تا این حد روی قبولی در این آزمون اصرار داریم؟ پاسخ ساده است: بقا و تکامل.

اگر ارزهای دیجیتال نتوانند از سد این آزمون بگذرند و همچنان پیچیده، کند و پرنوسان باقی بمانند، احتمالا برای همیشه یک کالای لوکس برای سرمایه‌گذاری باقی خواهند ماند و هرگز به "پول" واقعی تبدیل نمی‌شوند. اما اگر بتوانند این آزمون را با موفقیت پشت سر بگذارند، ما شاهد یکی از بزرگ‌ترین تغییرات در تاریخ مالی بشر خواهیم بود. بیایید ببینیم این موفقیت چه شکلی خواهد داشت.

تاثیر موفقیت در این تست بر پذیرش جهانی کریپتو

زمانی که یک ارز دیجیتال بتواند شرط نامرئی بودن و سهولت استفاده را برآورده کند، اتفاقی رخ می‌دهد که به آن پذیرش انبوه (Mass Adoption - استفاده‌ی همگانی و گسترده‌ی مردم از یک تکنولوژی) می‌گوییم. موفقیت در آزمون تورینگ کریپتویی، تاثیرات عمیقی بر زندگی روزمره‌ی ما خواهد گذاشت:

• تغییر ذهنیت از سرمایه به پول: امروز اکثر مردم خرید بیت کوین انجام می دهند تا گران شود و سود کنند. اما با قبولی در آزمون، مردم بیت‌کوین می‌خرند تا با آن نان بخرند، تاکسی بگیرند یا حقوق کارمندانشان را بدهند.
• پایان ترس عمومی: وقتی پرداخت با کریپتو به سادگی ارسال یک پیامک شود، ترس مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌ها از تکنولوژی می‌ریزد. دیگر کسی نگران گم شدن کلید خصوصی یا هک شدن کیف پول نخواهد بود، زیرا سیستم‌های رابط کاربری (UI - ظاهر و گرافیک نرم‌افزار که کاربر با آن تعامل دارد) همه‌ی پیچیدگی‌ها را پنهان می‌کنند.
• بانکداری برای افراد بدون بانک: میلیون‌ها نفر در سراسر جهان به حساب بانکی دسترسی ندارند. اگر کریپتو بتواند آزمون تورینگ را پاس کند (یعنی ساده و باثبات شود)، هر کسی تنها با یک گوشی موبایل ساده می‌تواند بانکدار خودش باشد.

چشم‌انداز ادغام سیستم‌های بانکی سنتی و دیفای

بسیاری تصور می‌کنند که جنگی بین بانک‌ها و ارزهای دیجیتال در جریان است و یکی باید دیگری را نابود کند. اما واقعیت آینده‌ی پرداخت‌ها، احتمالا صلح و همکاری خواهد بود. زمانی که رمزارزها آزمون تورینگ را پاس کنند، ما شاهد ادغام سیستم‌های بانکی سنتی با دیفای (DeFi - امور مالی غیرمتمرکز که بدون نیاز به بانک و توسط کدهای هوشمند اداره می‌شود) خواهیم بود. این ادغام می‌تواند به شکل‌های جذابی رخ دهد:

• پشت‌صحنه‌ی بلاکچینی: شما وارد اپلیکیشن همراه بانک خود می‌شوید و پولی را برای دوستتان در کشور دیگری کارت‌به‌کارت می‌کنید. این انتقال در کسری از ثانیه و با کارمزد صفر انجام می‌شود. شما متوجه نمی‌شوید، اما در پشت‌صحنه، بانک از تکنولوژی بلاکچین و استیبل کوین‌ها برای این انتقال استفاده کرده است. در اینجا، تکنولوژی کاملاً نامرئی شده است.
• وام‌دهی مدرن: تصور کنید بتوانید بدون ضامن و کاغذبازی اداری، تنها با وثیقه گذاشتن دارایی دیجیتال خود در پلتفرم بانک، در چند دقیقه وام بگیرید.
• کارت‌های اعتباری ترکیبی: کارتی در کیف پول شماست که وقتی با آن خرید می‌کنید، خودش به صورت خودکار و لحظه‌ای، بخشی از دارایی دیجیتال شما را به ارز رایج تبدیل کرده و به فروشنده پرداخت می‌کند، بدون اینکه شما یا فروشنده درگیر محاسبات پیچیده شوید.

در نهایت، قبولی در آزمون تورینگ کریپتویی یعنی روزی برسد که ما دیگر نپرسیم آیا این فروشگاه بیت‌کوین قبول می‌کند؟ بلکه پرداخت با هر نوع ارزی، چه دیجیتال و چه فیات، برای همه امری عادی و بدیهی باشد.

منابع:

Joshgans

Builtin

Coursera