چگونه ارز دیجیتال ارسال شده را بازیابی کنیم؟(راهنمای سناریوهای مختلف)

چرا بازگرداندن تراکنش های ارز دیجیتال سخت یا غیرممکن است؟

در دنیای بانکداری سنتی، اگر پولی را اشتباهی کارت به کارت کنید، معمولاً می‌توانید با بانک تماس بگیرید و درخواست بازگشت وجه دهید. اما در دنیای رمزارز، این فرآیند بسیار متفاوت و پیچیده‌تر است. ماهیت فناوری بلاکچین (Blockchain)، که ستون فقرات ارزهای دیجیتال است، بازیابی تراکنش‌ها را ذاتاً دشوار می‌کند.در ادامه به بررسی ویژگی های بلاکچین که موجب سخت و غیر ممکن شدن این بازیابی شده اند می پردازیم.

تراکنش‌ها در بلاکچین «غیرقابل بازگشت» هستند

مهم‌ترین اصلی که باید بدانیم این است که تراکنش‌ها در بلاکچین (مثل خرید ارز دیجیتال)، غیرقابل بازگشت (Irreversible) طراحی شده‌اند. این ویژگی یک باگ یا مشکل فنی نیست، بلکه یکی از ستون‌های اصلی و اهداف این فناوری برای ایجاد یک سیستم مالی مستقل است.

تراکنش در بلاکچین را مانند نوشتن یک جمله با جوهر دائمی بر روی سنگی در نظر بگیرید که در یک میدان عمومی قرار دارد؛ پس از نوشته شدن و خشک شدن جوهر، دیگر نه می‌توان آن را پاک کرد و نه تغییر داد.

عدم وجود نهاد مرکزی (مانند بانک)

در سیستم بانکی، یک نهاد مرکزی (مانند بانک مرکزی یا خود بانک) وجود دارد که بر همه‌ی تراکنش‌ها نظارت می‌کند. این نهاد قدرت دارد تا در صورت بروز خطا، جلوی یک تراکنش را بگیرد یا آن را برگرداند.

در مقابل، بلاکچین یک شبکه غیرمتمرکز (Decentralized) است. هیچ شرکت، سازمان یا فردی مالک آن نیست. شبکه توسط هزاران کامپیوتر مستقل در سراسر جهان (که به آن‌ها نود یا گره گفته می‌شود) اداره می‌شود. به همین دلیل، هیچ "پشتیبانی مشتری" یا مدیری وجود ندارد که بتوانید با او تماس بگیرید و درخواست لغو تراکنش را بدهید.

ثبت دائمی و تغییرناپذیر اطلاعات (Immutability)

زمانی که شما تراکنشی را ارسال می‌کنید، این تراکنش توسط ماینرها یا اعتبارسنج‌ها (Validators) تایید شده و در یک «بلاک» (Block) ثبت می‌شود. سپس این بلاک به زنجیره‌ی بلاک‌های قبلی متصل می‌شود (به همین دلیل به آن بلاکچین یا زنجیره‌ی بلوکی می‌گویند).

این فرآیند باعث ایجاد یک ویژگی به نام تغییرناپذیری (Immutability) می‌شود. یعنی پس از ثبت اطلاعات در بلاکچین، تغییر دادن یا حذف آن تقریباً غیرممکن است. این ویژگی برای جلوگیری از تقلب و کلاهبرداری عالی است، اما همین ویژگی باعث می‌شود که نتوان یک تراکنش اشتباه  (مثلا برای خرید اتریوم) را به سادگی "اصلاح" کرد.

با مشاهده ویژگی‌های بلاک چین، ممکن است بازیابی ارز دیجیتالِ اشتباه ارسال‌شده، ناممکن به نظر برسد، اما واقعیت این است که در بسیاری از موارد، این کار کاملاً شدنی است. در ادامه به بررسی انواع اشتباه در ارسال ارز دیجیتال و راهکارهای عملی موجود برای هر کدام می پردازیم.

شناسایی نوع اشتباه در انتقال ارز دیجیتال

قبل از هر اقدامی برای بازیابی، باید دقیقاً بدانیم چه اتفاقی افتاده است. هر اشتباه، راه‌حل مخصوص به خود را دارد. آرامش خود را حفظ کنید و ابتدا بررسی کنید که اشتباه شما جزو کدام‌یک از سه سناریوی رایج زیر است. شانس بازیابی دارایی شما مستقیماً به نوع این خطا بستگی دارد.

ارسال به آدرس اشتباه (آدرسی که به شما تعلق ندارد)

این سناریو زمانی رخ می‌دهد که شما ارز خود را به یک آدرس اشتباه (اما معتبر) ارسال می‌کنید.

تصور کنید آدرس کیف پول، مانند شماره حساب بانکی یا کد پستی شما است. در این حالت، شما ارز را به شماره حسابی فرستاده‌اید که متعلق به شخص دیگری است یا اصلاً وجود خارجی فعال ندارد (مثلاً آدرسی که کلید خصوصی آن گم شده است).

• مثال رایج: شما می‌خواهید بیت‌کوین خود را به دوستتان بفرستید، اما به اشتباه آدرسی را کپی می‌کنید که قبلاً از یک وب‌سایت در آن خرید کرده بودید.

انتخاب شبکه انتقال اشتباه (مانند ارسال تتر ERC20 به آدرس BEP20)

این یکی از رایج‌ترین و گیج‌کننده‌ترین اشتباهات برای کاربران تازه‌کار است. بسیاری از ارزها (مانند تتر یا USDT) روی چندین بلاکچین مختلف وجود دارند.

به شبکه‌های بلاکچینی مانند سیستم‌های حمل‌ونقل مجزا فکر کنید (مثل اتوبوسرانی، تاکسیرانی یا مترو). آدرس شما ممکن است در چندین سیستم شبیه به هم باشد (مثلاً آدرس‌های اتریوم و بایننس اسمارت چین اغلب یکسان به نظر می‌رسند)، اما اگر ارزی که متعلق به «سیستم اتوبوسرانی» (مثلاً شبکه اتریوم یا ERC20) است را به «سیستم مترو» (مثلاً شبکه بایننس اسمارت چین یا BEP20) بفرستید، آن ارز در مقصد نمایش داده نخواهد شد.

• مثال رایج: شما تتر (USDT) روی شبکه اتریوم (ERC20) دارید و آن را به آدرس کیف پول خود در صرافی می‌فرستید، اما هنگام واریز در صرافی، به اشتباه شبکه ترون (TRC20) را انتخاب کرده‌اید.

فراموش کردن ممو یا تگ (Memo/Tag) هنگام واریز به صرافی

این اشتباه مختص زمانی است که می‌خواهید ارزی را به کیف پول خود در یک صرافی متمرکز واریز کنید.

برخی از شبکه‌ها (مانند ریپل (XRP)، ایاس (EOS) یا بایننس کوین (BNB)) از یک سیستم شناسایی به نام ممو (Memo)، تگ (Tag) یا Destination Tag استفاده می‌کنند.

دلیل این کار آن است که صرافی‌ها معمولاً برای این نوع ارزها، از یک آدرس کیف پول واحد برای همه‌ی کاربران استفاده می‌کنند. ممو یا تگ در واقع مانند «شماره‌ی واحد» آپارتمان شما عمل می‌کند. اگر شما بسته‌ای را فقط به آدرس ساختمان (آدرس کیف پول صرافی) بفرستید اما شماره‌ی واحد (ممو) را وارد نکنید، مدیر ساختمان (صرافی) نمی‌داند که این بسته متعلق به کدام کاربر است.

• مثال رایج: ارسال ارز ریپل (XRP) به صرافی و وارد نکردن «تگ مقصد» (Destination Tag) که صرافی به شما نمایش داده بود.

راهنمای عملی بازیابی انتقال اشتباه ارز دیجیتال در سناریوهای مختلف

حالا که نوع اشتباه خود را شناسایی کرده‌اید و می‌دانید چرا بازگرداندن تراکنش‌ها در بلاکچین پیچیده است، به بخش عملی می‌رسیم. در این بخش، قدم‌به‌قدم بررسی می‌کنیم که برای هر سناریو چه راه‌حل‌های واقعی وجود دارد. شانس موفقیت در همه‌ی موارد یکسان نیست، اما طی کردن این مراحل برای هر تلاشی ضروری است.

قدم صفر: بررسی وضعیت تراکنش در بلاک اکسپلورر (Block Explorer)

اولین و مهم‌ترین اقدام، تایید اطلاعات تراکنش در دفتر کل عمومی بلاکچین است. شما باید مانند یک کارآگاه، ردپای دیجیتالی تراکنش خود را دنبال کنید. ابزار شما برای این کار، بلاک اکسپلورر (Block Explorer) نام دارد.

به بلاک اکسپلورر مانند گوگل یا سیستم رهگیری مرسولات پستی برای بلاکچین فکر کنید. هر شبکه‌ی بلاکچینی، اکسپلورر مخصوص به خود را دارد (مانند Etherscan برای شبکه‌ی اتریوم، TronScan برای شبکه‌ی ترون، یا BscScan برای شبکه‌ی هوشمند بایننس).

چطور هش تراکنش (TxID) خود را پیدا کنیم؟

هش تراکنش (TxID) یا Transaction Hash، در واقع رسید دیجیتالی و کد رهگیری منحصربه‌فرد انتقال شما است. این یک رشته‌ی طولانی از حروف و اعداد است.

شما می‌توانید TxID را به‌راحتی از بخش «تاریخچه‌ی تراکنش‌ها» (Transaction History) در کیف پول یا صرافی که از آن اقدام به ارسال کرده‌اید، پیدا و کپی کنید.

اطلاعات کلیدی که باید از اکسپلورر به دست آورید

پس از کپی کردن TxID و وارد کردن آن در بلاک اکسپلوررِ شبکه‌ی مربوطه، باید به دنبال این اطلاعات کلیدی باشید:

• وضعیت (Status): آیا تراکنش «موفق» (Success) یا «تایید شده» (Confirmed) است؟ (اگر در حالت Pending یا در حال انتظار باشد، هنوز کاری نمی‌توانید بکنید).
• آدرس فرستنده (From): آدرس کیف پول شما.
• آدرس گیرنده (To): آدرس مقصدی که ارز به آن ارسال شده است (این آدرس را با آدرسی که قصد داشتید به آن ارسال کنید، مقایسه کنید).
• مقدار (Value): میزان دقیق ارز انتقال یافته.

سناریوی اول: ارسال به آدرس اشتباه (آدرس تصادفی)

این سناریو زمانی رخ می‌دهد که شما ارزی را به آدرسی اشتباه اما فعال یا معتبر ارسال کرده‌اید. در اینصورت دو حالت پیش می آید

واقعیت تلخ: اگر آدرس را نمی‌شناسید، شانس بازیابی نزدیک به صفر است

در این مورد باید کاملاً واقع‌بین باشیم. به دلیل ماهیت غیرقابل بازگشت بلاکچین، اگر شما مالک آدرس مقصد نباشید یا آن را نشناسید، هیچ راه فنی برای برگرداندن ارزها وجود ندارد.

این دقیقاً مانند انداختن یک کیف پر از پول نقد در صندوق پستی یک خانه‌ی تصادفی در شهری دیگر است. شما دیگر به آن دسترسی ندارید و هیچ بانک یا پلیسی وجود ندارد که بتواند وارد آن خانه شود و پول را برای شما پس بگیرد. دارایی شما تا زمانی که صاحب آن آدرس تصمیم به بازگرداندن آن نگیرد (که تقریباً غیرممکن است)، از دست رفته تلقی می‌شود.

صاحب آدرس مقصد را میشناسید

تنها شانس شما در این سناریو این است که بدانید آدرس مقصد متعلق به چه کسی است.

• مثال: ممکن است آدرس را اشتباهی از کلیپ‌بورد خود کپی کرده باشید و آن آدرس متعلق به یک صرافی یا دوست شما باشد که قبلاً با او تراکنش داشته‌اید.
• اقدام: در این صورت، باید فوراً با آن شخص یا پشتیبانی آن صرافی تماس بگیرید، TxID را ارائه دهید و با توضیح موقعیت، درخواست کنید که دارایی را برای شما بازگردانند. توجه داشته باشید که آن‌ها هیچ اجباری برای این کار ندارند و این کاملاً به لطف و همکاری طرف مقابل بستگی دارد.

سناریوی دوم: ارسال به شبکه اشتباه (Cross-Chain)

این سناریوی رایج، یعنی ارسال ارز به آدرس درست اما روی شبکه اشتباه (مثلاً ارسال تتر BEP20 به آدرس ERC20)، کمی پیچیده‌تر است. خبر خوب این است که در برخی موارد، شانس بازیابی وجود دارد.

راه‌حل کاملاً بستگی به این دارد که مقصد ارزها کجا بوده است:

حالت الف: مقصد، کیف پول شخصی (Self-Custody) است (مثل تراست ولت، متامسک)

کیف پول شخصی یا غیرحضانتی (Self-Custody) به این معنی است که شما کنترل کامل دارایی‌ها و کلیدهای خود را در اختیار دارید. یعنی کلید خصوصی (Private Key) یا عبارت بازیابی ۱۲ یا ۲۴ کلمه‌ای (Seed Phrase) آن کیف پول، نزد شما محفوظ است.

• آموزش بازیابی با استفاده از کلید خصوصی (Private Key) یا عبارت بازیابی (Seed)

خبر عالی این است که در بسیاری از بلاکچین‌های سازگار (مانند اتریوم، بایننس اسمارت چین، پالیگان و... که همگی از ماشین مجازی اتریوم یا EVM پشتیبانی می‌کنند)، آدرس کیف پول شما در همه‌ی این شبکه‌ها یکسان است و کلید خصوصی همه‌ی آن‌ها نیز یکی است.

در این حالت، دارایی شما گم نشده است! فقط در شبکه‌ای قرار دارد که کیف پول شما در حال حاضر آن را نشان نمی‌دهد.

راه‌حل: شما باید کلید خصوصی یا عبارت بازیابی خود را در یک کیف پول جدید که از شبکه‌ی مقصد پشتیبانی می‌کند، وارد (Import) کنید تا بتوانید آن شبکه را به کیف پول خود اضافه کنید.

مثال: بازیابی USDT (BEP20) ارسال شده به آدرس اتریوم (ERC20) در متامسک

فرض کنید شما تتر (USDT) روی شبکه بایننس اسمارت چین (BSC/BEP20) را به آدرس متامسک خود که فقط شبکه اتریوم (ERC20) را نشان می‌دهد، فرستاده‌اید.

1. آدرس شما در هر دو شبکه اتریوم و BSC یکی است. پس پول در همان آدرس شما، اما روی شبکه BSC قرار دارد.
2. وارد کیف پول متامسک خود شوید.
3. در بالای صفحه، روی بخش انتخاب شبکه‌ها (Networks) کلیک کنید.
4. گزینه‌ی «Add Network» (افزودن شبکه) را بزنید.
5. مشخصات شبکه «BNB Smart Chain (Mainnet)» را وارد کنید (می‌توانید این مشخصات را از وب‌سایت رسمی آکادمی بایننس یا Chainlist.org پیدا کنید).
6. پس از افزودن شبکه و انتخاب آن، متامسک شما موجودی همان آدرس را روی شبکه BSC نمایش می‌دهد.
7. در نهایت، آدرس قرارداد (Contract Address) توکن USDT را روی شبکه BSC به لیست توکن‌های خود اضافه کنید تا موجودی تتر شما نمایش داده شود.

حالت ب: مقصد، صرافی متمرکز (CEX) است 

این حالت بسیار پیچیده‌تر و نگران‌کننده‌تر است. زمانی که شما ارزی را به صرافی واریز می‌کنید، در واقع آن را به کیف پولی ارسال می‌کنید که کلید خصوصی آن در اختیار صرافی است، نه شما.

• تماس فوری با پشتیبانی صرافی مقصد

در این سناریو، شما مطلقاً هیچ کنترلی بر روی کیف پول مقصد ندارید. تنها راه‌حل ممکن، تماس فوری با تیم پشتیبانی صرافی مقصد (یعنی صرافی که به آن واریز کرده‌اید) است.

شما باید بلافاصله یک تیکت پشتیبانی ثبت کنید و تمام جزئیات تراکنش (TxID، آدرس، شبکه اشتباهی که ارسال کردید، شبکه‌ی صحیحی که باید ارسال می‌کردید، و مقدار) را برای آن‌ها ارسال کنید.

• آیا صرافی مقصد از بازیابی این نوع تراکنش‌ها پشتیبانی می‌کند؟ (بررسی هزینه‌ها)

بازیابی این ارزها برای صرافی یک فرآیند فنی، دستی و زمان‌بر است.

• برخی صرافی‌ها (معمولاً صرافی‌های بزرگ و معتبر) ممکن است سیاست‌هایی برای کمک به بازیابی این موارد داشته باشند. اما تقریباً همیشه هزینه‌ی قابل توجهی (مثلاً ۵۰ تا ۱۰۰ دلار یا حتی درصدی از مبلغ) به‌عنوان جریمه یا کارمزد بازیابی از شما دریافت خواهند کرد.
• برخی صرافی‌ها (مخصوصاً صرافی‌های کوچک‌تر) ممکن است در قوانین خود به صراحت اعلام کنند که هیچ مسئولیتی در قبال واریز به شبکه اشتباه ندارند و کمکی نخواهند کرد.
• این فرآیند، در صورت موافقت صرافی، ممکن است روزها، هفته‌ها یا حتی ماه‌ها طول بکشد. پس صبور باشید.

سناریوی سوم: فراموش کردن ممو یا تگ (Memo/Tag) در واریز به صرافی

در برخی رمزارزها مانند XRP، XLM، EOS و BNB، برای واریز ارز به صرافی تنها وارد کردن آدرس کیف پول کافی نیست. این نوع ارزها علاوه بر آدرس، یک شناسه‌ی اضافی به نام ممو (Memo) یا تگ (Tag) دارند. این شناسه در واقع کدی منحصربه‌فرد برای شناسایی حساب کاربر در صرافی است و کمک می‌کند تا واریزی شما در میان هزاران تراکنش دیگر تشخیص داده شود.وقتی ممو یا تگ را در هنگام واریز فراموش می‌کنید، تراکنش شما در بلاک‌چین ثبت می‌شود اما صرافی نمی‌تواند آن را به حساب شما نسبت دهد. به همین دلیل، ارز به حساب صرافی می‌رسد ولی در موجودی شما نمایش داده نمی‌شود.

این سناریو معمولاً بهترین و امیدوارکننده‌ترین شانس بازیابی را دارد.

چرا این سناریو امیدوارکننده‌تر است؟

چون ارز شما گم نشده است! دارایی شما با موفقیت به آدرس اصلی کیف پول صرافی رسیده است. مشکل اینجاست که صرافی به دلیل نداشتن ممو (Memo) یا تگ (Tag)، نمی‌داند که این واریزی باید به حساب کدام کاربر (یعنی شما) تخصیص داده شود.

به مثال ساختمان در بخش 2 برگردیم: بسته (ارز شما) به آدرس ساختمان (آدرس صرافی) رسیده، اما چون شماره واحد (ممو) روی آن نیست، مدیر ساختمان (صرافی) آن را در انبار نگه داشته تا شما مراجعه کنید و با ارائه‌ی مدارک، ثابت کنید که مالک آن بسته هستید.

مدارک مورد نیاز برای ارسال به پشتیبانی صرافی

صرافی مقصد برای تایید مالکیت، قطعاً از شما مدارکی درخواست خواهد کرد. آماده باشید تا این موارد را از طریق تیکت پشتیبانی ارسال کنید:

• هش تراکنش (TxID): این مدرک اصلی شما برای اثبات انجام تراکنش است.
• اسکرین‌شات از کیف پول یا صرافی مبدأ: شما باید یک تصویر واضح از تاریخچه‌ی برداشت خود بگیرید که در آن TxID، آدرس فرستنده و مقدار ارسالی کاملاً مشخص باشد.
• مقدار دقیق و نوع ارز: (مثلاً: ۱۰۵.۲ واحد XRP).

هشدار: مراقب کلاهبرداران «بازیابی ارز» باشید!

در لحظه‌ای که دچار اضطراب و سردرگمی ناشی از ارسال اشتباه ارز هستید، بیش از هر زمان دیگری در برابر کلاهبرداری آسیب‌پذیرید. کلاهبرداران دقیقاً در همین لحظات در کمین هستند. آن‌ها در گروه‌های تلگرامی یا شبکه‌های اجتماعی منتظرند تا شما مشکل خود را مطرح کنید و سپس با وعده‌های دروغین بازیابی، به شما نزدیک می‌شوند.

چرا نباید کلید خصوصی یا عبارت بازیابی خود را به هیچ‌کس بدهید؟

این مهم‌ترین قانون در دنیای رمزارز است که باید آن را به خاطر بسپارید.

• کلید خصوصی (Private Key): این رمز، کلید گاوصندوق دیجیتالی شماست. هرکس آن را داشته باشد، مالک تمام دارایی‌های درون کیف پول شما است.
• عبارت بازیابی (Seed Phrase/Recovery Phrase): این همان ۱۲ یا ۲۴ کلمه‌ای است که هنگام ساخت کیف پول یادداشت کرده‌اید. این عبارت، نسخه‌ی پشتیبان و قابل خواندنِ همان کلید خصوصی شماست.

دادن این اطلاعات به هر فردی، دقیقاً مانند این است که کلید خانه‌ی خود و رمز گاوصندوق داخل آن را به یک غریبه در خیابان بدهید.

نکته حیاتی: هیچ‌کس، تکرار می‌کنیم، هیچ‌کس نه پشتیبانی صرافی، نه پشتیبانی کیف پول (مثل متامسک یا تراست ولت)، نه توسعه‌دهنده‌ی بلاکچین و نه هیچ "متخصص بازیابی" برای کمک به شما به کلید خصوصی یا عبارت بازیابی شما نیاز ندارد. هرکس این اطلاعات را از شما درخواست کرد، قطعاً کلاهبردار است.

شناسایی پیشنهادهای جعلی در شبکه‌های اجتماعی (تلگرام، توییتر)

کلاهبرداران بسیار فعال هستند، به‌خصوص در گروه‌های پشتیبانی تلگرامی یا زیر پست‌های توییتری (ایکس) که در آن‌ها افراد مشکل خود را مطرح می‌کنند. مراقب این نشانه‌های خطر باشید:

• پیام‌های خصوصی (DM) ناگهانی: شما مشکل خود را در یک گروه عمومی مطرح می‌کنید و بلافاصله چندین نفر با پروفایل‌هایی شبیه به «ادمین» یا «پشتیبانی» به شما پیام خصوصی می‌دهند. پشتیبانی‌های واقعی هرگز به شما پیام خصوصی نمی‌دهند و از شما می‌خواهند مشکل را فقط در چت عمومی یا از طریق تیکت رسمی پیگیری کنید.
• درخواست اتصال کیف پول: از شما می‌خواهند کیف پول خود را به یک وب‌سایت یا «ابزار بازیابی» (Recovery DApp) متصل کنید. این وب‌سایت‌ها جعلی هستند و به محض اتصال، قراردادهای هوشمند مخربی را اجرا می‌کنند که کیف پول شما را خالی می‌کند.
• درخواست واریز وجه اولیه: ادعا می‌کنند که می‌توانند ارز شما را بازیابی کنند، اما ابتدا باید مبلغی را به‌عنوان «کارمزد» یا «هزینه‌ی گس (Gas Fee)» برای آن‌ها واریز کنید تا فرآیند را شروع کنند. پس از دریافت پول، ناپدید خواهند شد.
• وعده‌های تضمینی: هرکس ادعا کند که می‌تواند تراکنش غیرقابل بازگشت بلاکچین را «۱۰۰ درصد تضمینی» برگرداند، دروغ می‌گوید. همان‌طور که دیدیم، بازیابی فقط در سناریوهای بسیار خاصی امکان‌پذیر است.

چک‌لیست طلایی قبل از فشردن دکمه «ارسال» ارز دیجیتال 

همان‌طور که در بخش‌های قبل دیدیم، بازیابی ارز دیجیتال در بهترین حالت، فرآیندی پراسترس و زمان‌بر و در بدترین حالت، غیرممکن است. خوشبختانه، تقریباً تمام این اشتباهات با کمی دقت و پیروی از یک چک‌لیست ساده قابل پیشگیری هستند. این چند عادت ساده را به بخشی همیشگی از فرآیند انتقال خود تبدیل کنید:

• تست با مبلغ کم (Test Transaction) برای آدرس‌های جدیداین مهم‌ترین قانون، به‌خصوص هنگام کار با آدرس‌های جدید یا صرافی‌های ناآشنا است. قبل از ارسال مبلغ اصلی، ابتدا یک تراکنش آزمایشی با حداقل مقدار ممکن انجام دهید. صبر کنید تا تراکنش در مقصد دریافت و تایید (Confirm) شود و فقط پس از اطمینان کامل، مبلغ اصلی را ارسال کنید. بله، این کار مقداری کارمزد شبکه (Gas Fee) اضافه دارد، اما این هزینه در مقایسه با از دست دادن کل سرمایه‌تان، تقریباً هیچ است.
• بررسی سه‌باره آدرس و شبکه (کپی کردن کامل آدرس، نه تایپ کردن)
  عجله، دشمن اصلی در انتقال رمزارز است. هرگز آدرس کیف پول را تایپ نکنید. همیشه آدرس را مستقیماً «کپی» و «جای‌گذاری» (Paste) کنید. پس از آن، چهار کاراکتر اول و چهار کاراکتر آخر آدرس کپی شده را با آدرس اصلی مطابقت دهید. مهم‌تر از آن، مطمئن شوید شبکه‌ای که در مبدأ انتخاب می‌کنید (مثلاً BEP20) دقیقاً با شبکه مقصد یکی باشد.
• استفاده از لیست سفید (Whitelist) در صرافی‌ها و کیف پول‌ها
  بسیاری از صرافی‌های معتبر، قابلیتی به نام «لیست سفید آدرس» (Address Whitelist) ارائه می‌دهند. وقتی این قابلیت فعال باشد، حساب شما فقط مجاز خواهد بود به آدرس‌هایی ارز ارسال کند که شما از قبل آن‌ها را تایید و ذخیره کرده‌اید. این یک لایه‌ی امنیتی فوق‌العاده برای جلوگیری از اشتباه یا هک شدن است.
• بررسی دقیق نیاز به ممو (Memo) یا تگ (Tag)
  هنگام واریز ارزهایی مانند ریپل (XRP) یا استلار (XLM) به صرافی‌ها، به دقت نگاه کنید. صرافی به شما یک آدرس واریز و یک کد جداگانه به نام ممو (Memo) یا تگ (Tag) نشان خواهد داد. باید هر دوی این اطلاعات را در فیلدهای مخصوص خود در پلتفرم فرستنده وارد کنید.

منابع:

Blockchain.com

Coinbase

Metamask

Emcd