معرفی شبکه‌های انتقال ترون؛ راهنمای انتخاب بهترین شبکه برای جابه‌جایی TRX

کاربری را در نظر بگیرید که در صفحه برداشت صرافی خود با گزینه‌های متفاوتی مانند TRC10 و TRC20 مواجه می‌شود و صرفا بر اساس حدس و گمان، یکی از آن‌ها را انتخاب می‌کند. این تصمیم به ظاهر ساده، معادل ارسال پول به یک شماره حساب اشتباه و نامعتبر در دنیای واقعی است؛ جایی که سرمایه دیجیتال در میان گره‌های پیچیده بلاک‌چین مسدود شده و دسترسی دوباره به آن عملا غیر ممکن می‌شود. در این مقاله با بررسی تفاوت‌های استانداردهای مختلف، مسیر امن انتخاب شبکه درست را برای جابه‌جایی دارایی‌ها در صرافی‌ ها به شما نشان می‌دهیم.

آشنایی اولیه با شبکه ترون و اهداف آن

برای ورود به دنیای رمزارزها، شناخت پلتفرم‌های پایه و زیرساخت‌ها اهمیت بسیار زیادی دارد. پروژه‌ی ترون یکی از این نام‌های آشنا است که احتمالا بارها آن را در بازار شنیده‌اید. در این بخش می‌خواهیم پایه‌ی دانش شما را درباره‌ی این ساختار بنا کنیم و به زبانی ساده ببینیم این پلتفرم دقیقا چه هدفی را دنبال می‌کند.

شبکه ترون چیست و چه کاربردی دارد؟

شبکه‌ی ترون در واقع یک پلتفرم بلاک‌چین (دفتر کل دیجیتال و غیرمتمرکز برای ثبت امن اطلاعات) است که با هدف ساخت یک اینترنت آزاد، بدون واسطه و جهانی طراحی شده است. برای درک بهتر این موضوع، سیستم عامل گوشی هوشمند خود را تصور کنید که به شما اجازه می‌دهد برنامه‌های مختلفی را روی آن نصب و اجرا کنید. ترون نیز شبیه به یک سیستم عامل بسیار بزرگ و جهانی است، با این تفاوت که روی هیچ سرور مرکزی خاصی قرار ندارد و به صورت کاملا غیرمتمرکز (سیستمی که توسط هیچ شخص، شرکت یا دولت واحدی کنترل نمی‌شود) فعالیت می‌کند.

ایده‌ی اصلی سازندگان شبکه‌ی ترون این است که واسطه‌ها را از دنیای تولید محتوا و سرگرمی حذف کنند. به عنوان مثال، در پلتفرم‌های سنتی، شرکت‌های بزرگ بخش عمده‌ای از درآمد تولیدکنندگان محتوا را به عنوان کارمزد برمی‌دارند. اما ترون بستری فراهم کرده است تا خالقان محتوا بتوانند مستقیما با مخاطبان خود در ارتباط باشند و پاداش زحماتشان را بدون واسطه‌ی پلتفرم‌ها دریافت کنند.

کاربردهای اصلی شبکه‌ی ترون به طور خلاصه شامل موارد زیر است:

• میزبانی از برنامه‌های غیرمتمرکز (اپلیکیشن‌هایی که روی بلاک‌چین اجرا می‌شوند و برای کار کردن نیازی به سرور مرکزی ندارند).
• فراهم کردن بستری امن برای انجام تراکنش‌های مالی بسیار سریع.
• انتقال ارزان و کم‌هزینه‌ی دارایی‌های دیجیتال در سراسر جهان.

تاریخچه و مسیر توسعه بلاک چین ترون

تاریخچه‌ی ترون از سال 2017 میلادی و با ایده‌پردازی فردی به نام جاستین سان آغاز شد. در ماه‌های ابتدایی، ترون یک شبکه‌ی مستقل نبود و تنها به عنوان یک توکن (دارایی دیجیتالی که بلاک‌چین اختصاصی ندارد و روی شبکه‌ی یک ارز دیگر ساخته می‌شود) روی شبکه‌ی اتریوم فعالیت می‌کرد.

اما تیم توسعه‌دهنده‌ی ترون اهداف بسیار بزرگ‌تری در سر داشتند. به همین دلیل در سال 2018، آن‌ها شبکه‌ی اصلی یا Mainnet (بستر اختصاصی و مستقل یک رمزارز که قوانین و زیرساخت خودش را دارد) خود را راه‌اندازی کردند و به خانه‌ی جدید و مستقل خودشان منتقل شدند. از آن زمان به بعد، توسعه‌ی اکوسیستم ترون با سرعت بالایی ادامه یافت. یکی از نقاط عطف مهم در مسیر توسعه‌ی این شبکه، خرید شرکت معروف بیت‌تورنت بود که به همه نشان داد ترون برای تبدیل شدن به بزرگ‌ترین بستر اشتراک‌گذاری داده در جهان کاملا جدی است.

منظور از شبکه‌های انتقال در ترون چیست و چرا اهمیت دارند؟

وقتی می‌خواهید پولی را در سیستم بانکی جابه‌جا کنید، می‌توانید از روش‌های مختلفی مانند کارت به کارت، حواله‌ی پایا یا ساتنا استفاده کنید. هر کدام از این روش‌ها قوانین، سرعت و سقف انتقال خاص خودشان را دارند، اما همگی در نهایت دارایی شما را جابه‌جا می‌کنند. مفهوم شبکه‌های انتقال در دنیای ترون نیز بسیار شبیه به همین مثال ساده است.

در بستر ترون، ما با استانداردهای انتقال مختلفی روبه‌رو هستیم که معروف‌ترین آن‌ها شبکه‌های TRC10 و TRC20 هستند. این شبکه‌ها در واقع مجموعه‌ای از قوانین و دستورالعمل‌های پایه‌ای هستند که مشخص می‌کنند یک دارایی دیجیتال چگونه باید روی بستر بلاک‌چین ترون ایجاد و منتقل شود.

اهمیت شناخت دقیق این شبکه‌های انتقال در چند مورد اساسی خلاصه می‌شود:

• سازگاری با قرارداد هوشمند: (کدهای برنامه‌نویسی که به صورت خودکار و بدون نیاز به دخالت انسان، شرایط یک توافق را اجرا می‌کنند) برخی از شبکه‌های انتقال توانایی اجرای این قراردادهای پیشرفته را دارند و برخی دیگر تنها برای انتقال‌های ساده طراحی شده‌اند.
• حفظ امنیت و جلوگیری از خطای کاربری: اگر در زمان انتقال ارز به یک صرافی یا کیف پول، شبکه‌ی انتقال اشتباهی را انتخاب کنید، احتمال از دست رفتن همیشگی سرمایه‌ی شما بسیار بالا است.
• مدیریت هوشمندانه‌ی هزینه‌ها: انتخاب شبکه‌ی انتقال درست به شما کمک می‌کند تا بر اساس نیاز خود، کمترین کارمزد ممکن را برای جابه‌جایی دارایی پرداخت کنید.

در نهایت، شبکه‌های انتقال همان زبان مشترک بین کیف پول‌ها و صرافی‌ها هستند که تضمین می‌کنند ارز دیجیتال شما به سلامت، با هزینه‌ی منطقی و در سریع‌ترین زمان ممکن به مقصد می‌رسد.

استانداردهای انتقال در شبکه ترون (شبکه های انتقال TRX)

حالا که با اهداف کلی این پلتفرم آشنا شدیم، وقت آن است که وارد بخش کاربردی‌تر ماجرا شویم. در دنیای فیزیکی، شما برای ارسال یک بسته پستی گزینه‌های مختلفی دارید؛ می‌توانید از پست پیشتاز، پست سفارشی یا پیک‌های فوری استفاده کنید. هر کدام از این روش‌ها هزینه‌ی متفاوت و ویژگی‌های خاص خودشان را دارند. در شبکه‌ی ترون نیز برای جابه‌جایی ارزهای دیجیتال، استانداردهای مختلفی تعریف شده است که مانند همان روش‌های پستی عمل می‌کنند. در این بخش، این استانداردها را به زبانی ساده بررسی می‌کنیم.

بررسی شبکه اصلی ترون یا Mainnet

پیش از اینکه درباره‌ی استانداردهای انتقال صحبت کنیم، باید بدانیم که تمام این اتفاقات روی بستری به نام مین‌نت (Mainnet: شبکه‌ی اصلی و مستقلی که تراکنش‌های واقعی یک ارز دیجیتال روی آن ثبت و تایید می‌شود) رخ می‌دهد.

شبکه‌ی اصلی ترون، شبیه به فونداسیون و زمین اصلی یک شهر بزرگ است. رمزارز بومی و اصلی این شبکه، ترونیکس یا همان ارز TRX نام دارد. ارز TRX سوخت اصلی این شبکه‌ی پهناور است؛ یعنی شما برای انجام هر کاری در این شبکه، از انتقال پول گرفته تا اجرای برنامه‌ها، به مقداری TRX برای پرداخت هزینه‌ی شبکه‌ی اصلی نیاز دارید. پس قبل از شروع انتقال اقدام به خرید ترون کرده و مقداری از این ارز را در کیف پول خود داشته باشید. تمام استانداردهایی که در ادامه معرفی می‌کنیم، در واقع ساختمان‌هایی هستند که روی این زمین اصلی بنا شده‌اند.

استاندارد TRC10 و ویژگی‌های ساختاری آن

استاندارد TRC10 اولین و ساده‌ترین روشی بود که برای ساخت و انتقال توکن در شبکه‌ی ترون معرفی شد. این استاندارد به صورت ذاتی در خود هسته‌ی بلاک‌چین ترون قرار دارد.

برای درک بهتر، استاندارد TRC10 را شبیه به کارت‌های هدیه‌ی بانکی در نظر بگیرید. ساختن این کارت‌ها بسیار ساده است و نیازی به طی کردن مراحل پیچیده‌ی اداری ندارد، اما امکانات آن‌ها نیز محدود است و فقط برای انتقال و خریدهای ساده استفاده می‌شوند. ساخت یک توکن با استاندارد TRC10 بسیار آسان است و هر کسی می‌تواند با پرداخت مقدار مشخصی ارز TRX، توکن اختصاصی خودش را بسازد.

مهم‌ترین ویژگی‌های استاندارد TRC10 عبارتند از:

• سادگی در ایجاد: نیازی به دانش عمیق برنامه‌نویسی ندارد.
• کارمزد بسیار پایین: انتقال این نوع توکن‌ها هزینه‌ی فوق‌العاده کمی دارد و در برخی موارد کاملا رایگان است.
• سرعت بالا: به دلیل ساختار ساده، تراکنش‌های این استاندارد در کسری از ثانیه تایید می‌شوند.

استاندارد TRC20 و تکامل قراردادهای هوشمند در ترون

با رشد شبکه‌ی ترون، نیاز به امکانات پیشرفته‌تری احساس شد که استاندارد قبلی قادر به انجام آن‌ها نبود. اینجا بود که استاندارد TRC20 متولد شد. این استاندارد بر پایه‌ی قراردادهای هوشمند (Smart Contracts: کدهای برنامه‌نویسی شده‌ای که به صورت خودکار و بدون نیاز به انسان، شرایط یک معامله را اجرا می‌کنند) کار می‌کند.

اگر TRC10 شبیه به یک کارت هدیه‌ی ساده بود، استاندارد TRC20 شبیه به یک حساب بانکی هوشمند و تجاری است که می‌تواند حقوق کارمندان را سر ماه به صورت خودکار واریز کند، وام بدهد و سود سرمایه را محاسبه کند. این استاندارد دقیقا مشابه استاندارد معروف اتریوم طراحی شده است و به برنامه‌نویسان اجازه می‌دهد تا پروژه‌های پیچیده‌ی مالی و برنامه‌های غیرمتمرکز (DApps: نرم‌افزارهایی که روی بلاک‌چین اجرا می‌شوند و تحت کنترل هیچ شرکتی نیستند) را به راحتی روی شبکه‌ی ترون پیاده‌سازی کنند.

معروف‌ترین کاربرد استاندارد TRC20، میزبانی از بزرگ‌ترین ارز دیجیتال با ثبات بازار، یعنی تتر (USDT) است که روزانه میلیاردها دلار از طریق آن در سراسر جهان جابه‌جا می‌شود.

تفاوت‌های کلیدی شبکه TRC10 و TRC20

برای اینکه در زمان کار با صرافی‌ها و کیف پول‌ها دچار سردرگمی نشوید، باید تفاوت این دو استاندارد را به خوبی بشناسید. به طور خلاصه، اگر به دنبال ساخت توکن‌های ساده و سریع هستید، TRC10 انتخاب مناسبی است؛ اما اگر قصد کار با پروژه‌های پیشرفته‌ی دیفای (DeFi: سیستم‌های مالی غیرمتمرکز مانند صرافی‌های بدون واسطه یا پلتفرم‌های وام‌دهی) یا جابه‌جایی تتر را دارید، حتما با TRC20 سروکار خواهید داشت.

برای درک بهتر و مرور سریع‌تر، تفاوت‌های کلیدی این دو شبکه‌ی انتقال را در جدول زیر مقایسه کرده‌ایم:

ویژگی‌های اصلی	استاندارد TRC10	استاندارد TRC20
میزان پیچیدگی	بسیار ساده و پایه‌ای	پیشرفته و قابل برنامه‌ریزی
استفاده از قرارداد هوشمند	خیر، پشتیبانی نمی‌کند	بله، کاملا مبتنی بر قرارداد هوشمند است
هزینه‌ی صدور و ساخت توکن	1024 عدد ارز TRX	رایگان (نیاز به پرداخت کارمزد شبکه برای اجرای کد دارد)
کارمزد انتقال دارایی	بسیار پایین یا رایگان	کمی بیشتر (به دلیل درگیری قراردادهای هوشمند)
نمونه‌ی بارز و کاربرد اصلی	توکن‌های ساده‌ی پروژه‌های نوپا	تتر (USDT) و توکن‌های پلتفرم‌های مالی

شناخت این تفاوت‌ها به شما کمک می‌کند تا به عنوان یک کاربر آگاه، در زمان انتخاب شبکه‌ی انتقال در صرافی‌ها، با اطمینان کامل و بدون ترس از دست دادن سرمایه‌ی خود اقدام کنید.

مقایسه شبکه‌های انتقال: ترون در برابر رقبا

در دنیای رمزارزها، شبکه‌های انتقال مانند جاده‌ها و بزرگراه‌های مختلفی هستند که شهرها را به هم متصل می‌کنند. شما برای رسیدن به مقصد می‌توانید از جاده‌های متفاوتی استفاده کنید. شبکه‌ی ترون تنها جاده‌ی موجود نیست و رقبای قدرتمندی مانند شبکه‌ی اتریوم دارد. برای اینکه بتوانید مانند یک حرفه‌ای بهترین مسیر را برای سرمایه‌ی خود انتخاب کنید، در این بخش به مقایسه‌ی ترون با رقیب اصلی آن می‌پردازیم.

تفاوت تتر در شبکه TRC20 با تتر در شبکه ERC20 چیست؟

یکی از رایج‌ترین سوالات کاربران تازه‌کار زمانی پیش می‌آید که در صرافی می‌خواهند تتر بخرند یا جابه‌جا کنند و با دو گزینه‌ی نام‌آشنا یعنی تتر TRC20 و تتر ERC20 روبه‌رو می‌شوند.

برای درک این تفاوت، یک اسکناس صد دلاری فیزیکی را تصور کنید. این اسکناس صد دلاری ارزش ثابتی دارد. حالا شما می‌توانید این صد دلار را از طریق پست پیشتاز برای دوستتان بفرستید یا آن را با یک ماشین حمل پول زره‌پوش ارسال کنید. ارزش پولی که به دست دوست شما می‌رسد در هر دو حالت دقیقا صد دلار است، اما وسیله‌ی نقلیه، زمان رسیدن و هزینه‌ی ارسال کاملا متفاوت است.

• تتر ERC20: همان تتر است که سوار بر ماشین شبکه‌ی اتریوم (ERC20: استاندارد شبکه‌ی اتریوم برای ساخت و انتقال توکن) شده است. این شبکه بسیار قدیمی، فوق‌العاده امن اما در عین حال شلوغ و گران‌قیمت است.
• تتر TRC20: همان تتر است که سوار بر قطار سریع‌السیر شبکه‌ی ترون شده است. این شبکه جدیدتر است و با هدف رفع مشکل کندی و گرانی اتریوم ساخته شده است.

بنابراین، این دو تتر از نظر ارزش مالی هیچ تفاوتی با هم ندارند و هر دو برابر با یک دلار آمریکا هستند؛ تنها تفاوت آن‌ها در بستر و شبکه‌ای است که برای جابه‌جایی استفاده می‌کنند.

بررسی و مقایسه کارمزدها و سرعت تراکنش در ترون و اتریوم

برای اینکه درک بهتری از تفاوت این دو غول دنیای کریپتو داشته باشیم، باید آن‌ها را در دو کفه‌ی ترازوی سرعت و هزینه قرار دهیم. شبکه‌ی اتریوم به دلیل حجم بالای کاربران و برنامه‌هایی که روی آن اجرا می‌شوند، معمولا با ترافیک سنگینی مواجه است.

تفاوت‌های اصلی این دو شبکه در زمان انتقال دارایی به شرح زیر است:

• کارمزد شبکه (Gas Fee): گس فی یا کارمزد شبکه، هزینه‌ای است که شما برای پردازش و تایید تراکنش خود به شبکه پرداخت می‌کنید. در شبکه‌ی اتریوم، این هزینه متغیر است و در زمان‌های شلوغی بازار ممکن است برای یک انتقال ساده‌ی تتر بین 10 تا 50 دلار (و گاهی حتی بیشتر) از شما کارمزد کسر شود. اما در شبکه‌ی ترون، کارمزد انتقال تتر معمولا ثابت و در حدود 1 الی 2 دلار است که از نظر اقتصادی بسیار به‌صرفه‌تر است.
• سرعت تایید تراکنش: در شبکه‌ی اتریوم، بسته به میزان شلوغی شبکه و کارمزدی که پرداخت کرده‌اید، رسیدن پول به مقصد ممکن است از چند دقیقه تا چند ده دقیقه طول بکشد. اما معماری شبکه‌ی ترون به گونه‌ای است که توانایی پردازش هزاران تراکنش در ثانیه را دارد؛ در نتیجه، تراکنش‌های شما در بستر TRC20 معمولا در کمتر از چند ثانیه تا نهایتا یک دقیقه تایید و نهایی می‌شوند.

راهنمای انتخاب شبکه: در چه مواقعی ترون بهتر از سایر شبکه‌ها است؟

اکنون که با تفاوت‌ها آشنا شدید، سوال اصلی این است که بالاخره کدام شبکه را انتخاب کنیم؟ پاسخ به این سوال کاملا به نیاز و استراتژی شما بستگی دارد. به عنوان یک قاعده‌ی کلی و آموزشی، می‌توانید از راهنمای زیر استفاده کنید:

مواقعی که شبکه‌ی ترون (TRC20) انتخاب بهتری است:

• انتقال‌های خرد و روزمره: اگر قصد دارید مبالغی مانند 50، 100 یا چند هزار دلار را بین کیف پول شخصی و صرافی جابه‌جا کنید، پرداخت ده‌ها دلار کارمزد در شبکه‌ی اتریوم اصلا منطقی نیست. در این حالت ترون بهترین و ارزان‌ترین گزینه است.
• نیاز به سرعت بالا: اگر در حال معامله‌گری هستید و می‌خواهید سرمایه‌ی خود را به سرعت به یک صرافی دیگر برسانید تا از فرصت‌های بازار استفاده کنید، سرعت بالای ترون به کمک شما می‌آید.

مواقعی که شبکه‌ی اتریوم (ERC20) یا سایر شبکه‌ها ممکن است منطقی‌تر باشند:

• جابه‌جایی مبالغ بسیار کلان: اگر قصد جابه‌جایی میلیون‌ها دلار سرمایه را دارید، پرداخت 50 دلار کارمزد برای شما ناچیز است. در این شرایط، برخی از نهنگ‌های بازار (سرمایه‌گذاران بسیار بزرگ) ترجیح می‌دهند از شبکه‌ی اتریوم که قدمت و تمرکززدایی بیشتری دارد استفاده کنند.
• استفاده از برنامه‌های خاص: اگر می‌خواهید از یک صرافی غیرمتمرکز یا پلتفرم وام‌دهی که فقط روی شبکه‌ی اتریوم ساخته شده است استفاده کنید، چاره‌ای جز استفاده از استاندارد ERC20 ندارید.

برای اکثر کاربران ایرانی که هدفشان صرفا جابه‌جایی تتر برای خرید و فروش ارزهای دیجیتال در صرافی‌ها است، شبکه‌ی ترون به دلیل کارمزد پایین و سرعت بالا، همچنان گزینه‌ی اول و محبوب‌ترین انتخاب محسوب می‌شود.

راهنمای کاربردی انتقال ارز در پلتفرم‌های معاملاتی

تا اینجای کار با مفاهیم پایه‌ای و تفاوت شبکه‌های انتقال آشنا شدیم. حالا زمان آن رسیده است که این دانش تئوری را به مهارت عملی تبدیل کنیم. انتقال ارز دیجیتال در نگاه اول ممکن است کمی ترسناک به نظر برسد، زیرا برخلاف سیستم بانکی سنتی، تراکنش‌های بلاک‌چین غیرقابل برگشت هستند. اما جای هیچ نگرانی نیست؛ اگر اصول اولیه‌ی این کار را یاد بگیرید، جابه‌جایی دارایی‌ها به یکی از ساده‌ترین کارهای روزمره‌ی شما تبدیل خواهد شد. در این بخش، قدم به قدم با روند عملی انتقال ارز آشنا می‌شویم.

هنگام انتقال دارایی چگونه شبکه درست را انتخاب کنیم؟

مهم‌ترین و حیاتی‌ترین قانون در دنیای رمزارزها این است: شبکه‌ی مبدا و شبکه‌ی مقصد باید دقیقا یکسان باشند.

برای درک بهتر، سیستم حمل و نقل ریلی را تصور کنید. اگر شما یک قطار مسافربری را روی ریل مخصوص قطارهای باری قرار دهید، قطار هرگز به مقصد نمی‌رسد و دچار حادثه می‌شود. در دنیای ارزهای دیجیتال نیز، اگر شما ارز خود را از شبکه‌ی ترون (TRC20) ارسال کنید، اما در کیف پول مقصد شبکه‌ی اتریوم (ERC20) را انتخاب کرده باشید، دارایی شما در فضای بلاک‌چین گم شده و برای همیشه از دست می‌رود.

بنابراین، پیش از انجام هر تراکنشی، این دو سوال کلیدی را از خود بپرسید:

• صرافی یا کیف پول گیرنده از چه شبکه‌ای پشتیبانی می‌کند؟
• آیا آدرس کیف پول (Wallet Address: رشته‌ای از حروف و اعداد که شبیه به شماره کارت یا شماره حساب بانکی شما عمل می‌کند) با شبکه‌ی انتخابی هم‌خوانی دارد؟ به عنوان مثال، آدرس‌های شبکه‌ی ترون معمولا با حرف انگلیسی T آغاز می‌شوند. این یک نشانه‌ی خوب برای اطمینان از صحت انتخاب شبکه است.

آموزش گام‌به‌گام جابه‌جایی تتر روی شبکه ترون در صرافی‌

صرافی‌ها، رابط کاربری ساده‌ای را برای راحتی کاربران طراحی کرده‌اند. به عنوان مثال، اگر قصد دارید مقداری تتر را از یک پلتفرم دیگر به حساب خود در صرافی کیف پول من واریز کنید، نحوه واریز ارز دیجیتال به صرافی کیف پول من به صورت زیر است:

• ورود به بخش واریز: ابتدا وارد حساب کاربری خود در صرافی ارز دیجیتال کیف پول من شوید و از منوی اصلی، گزینه‌ی واریز یا Deposit را انتخاب کنید.
• انتخاب ارز: از لیست ارزهای پشتیبانی شده، تتر با نماد USDT را جستجو و انتخاب کنید.
• انتخاب شبکه انتقال: در این مرحله بسیار دقت کنید. از میان گزینه‌های موجود، شبکه‌ی ترون یا همان TRC-20 را انتخاب کنید.
• کپی کردن آدرس: پس از انتخاب شبکه، سیستم یک آدرس اختصاصی (که با حرف T شروع می‌شود) به شما نمایش می‌دهد. این آدرس را با استفاده از دکمه‌ی کپی، در حافظه‌ی گوشی یا کامپیوتر خود ذخیره کنید.
• انتقال از مبدا: حالا به کیف پول یا صرافی مبدا بروید، در بخش برداشت (Withdraw)، آدرسی که کپی کرده بودید را جای‌گذاری کرده و مجددا شبکه‌ی TRC20 را انتخاب کنید. پس از تایید نهایی، دارایی شما در کمترین زمان ممکن به حساب کیف پول من منتقل خواهد شد.

یک نکته‌ی بسیار مهم امنیتی برای شما که در حال یادگیری هستید این است که اگر در آینده خواستید برای دوستانتان اسکرین‌شاتی از محیط کیف پول شخصی خود بفرستید یا محتوای آموزشی بسازید، حتما اطلاعات حساس مانند عبارات بازیابی (Seed Phrase: دوازده یا بیست و چهار کلمه‌ی امنیتی که کلید اصلی دسترسی به تمام دارایی‌های شما هستند) را به طور کامل تار یا بلور کنید تا در معرض دید قرار نگیرند.

کدام کیف پول‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری از TRC20 پشتیبانی می‌کنند؟

پس از اینکه ارز خود را خریدید، برای نگهداری امن آن به یک گاوصندوق دیجیتال نیاز دارید. خوشبختانه به دلیل محبوبیت بسیار بالای شبکه‌ی ترون، تقریبا تمام کیف پول‌های معتبر دنیا از استاندارد TRC20 پشتیبانی می‌کنند. این کیف پول‌ها به دو دسته‌ی اصلی تقسیم می‌شوند:

کیف پول‌های نرم‌افزاری:

• تراست ولت (Trust Wallet): یکی از محبوب‌ترین و ساده‌ترین کیف پول‌های موبایلی است که از هزاران توکن از جمله تتر شبکه‌ی ترون به صورت کامل پشتیبانی می‌کند.
• ترون لینک (TronLink): این کیف پول به صورت اختصاصی برای شبکه‌ی ترون ساخته شده است و بهترین سازگاری را با امکانات پیشرفته‌ی این شبکه دارد.

کیف پول‌های سخت‌افزاری:

• لجر (Ledger): مدل‌های مختلف این دستگاه مانند نانو اس یا نانو ایکس، از توکن‌های TRC20 پشتیبانی می‌کنند و بالاترین سطح امنیت را برای سرمایه‌گذاران بلندمدت فراهم می‌آورند.
• ترزور (Trezor): یکی دیگر از برندهای معتبر و بسیار امن در دنیای کیف پول‌های فیزیکی است که امکان مدیریت آسان دارایی‌های مبتنی بر ترون را به شما می‌دهد.

با استفاده از این ابزارها می‌توانید با خیالی آسوده، ارزهای دیجیتال خود را مدیریت کرده و از مزایای سرعت و ارزانی شبکه‌ی ترون بهره‌مند شوید.

آینده شبکه های انتقال ترون

هر شهر پویا و در حال رشدی، برای جلوگیری از ترافیک و پاسخگویی به نیازهای جدید شهروندانش، باید دائما خیابان‌ها و زیرساخت‌های خود را توسعه دهد. اکوسیستم ترون نیز دقیقا چنین وضعیتی دارد. این شبکه از روز اول تا به امروز تغییرات زیادی کرده است تا بتواند میزبان میلیون‌ها کاربر از سراسر جهان باشد. در این بخش پایانی، نگاهی به مسیر پیش رو و آینده‌ی این پلتفرم می‌اندازیم و می‌بینیم که ترون چگونه خود را برای دنیای جدید آماده می‌کند.

آشنایی با ترون نسخه 2.0 و به‌روزرسانی‌های شبکه

دنیای تکنولوژی هرگز متوقف نمی‌شود و اگر یک بلاک‌چین نتواند خود را با نیازهای روز تطبیق دهد، خیلی زود فراموش خواهد شد. ترون نسخه 2.0 یا به‌روزرسانی‌های کلان این شبکه، شبیه به ارتقای یک سیستم عامل قدیمی به یک نسخه‌ی کاملا جدید و پرسرعت است.

توسعه‌دهندگان در این به‌روزرسانی‌ها تلاش می‌کنند تا چند هدف مهم را محقق کنند:

• افزایش ظرفیت شبکه برای پردازش تراکنش‌های همزمان، بدون اینکه سرعت افت کند.
• بهینه‌سازی مصرف انرژی و پهنای باند (Bandwidth: منابعی در شبکه‌ی ترون که به کاربر اجازه می‌دهند بدون پرداخت مستقیم ارز TRX، تراکنش‌های رایگان انجام دهد).
• ارتقای امنیت کدهای برنامه‌نویسی تا هکرها نتوانند به دارایی‌های کاربران نفوذ کنند.

این تغییرات مداوم به کاربران و سرمایه‌گذاران اطمینان می‌دهد که شبکه‌ی ترون یک پروژه‌ی رها شده نیست و تیمی قدرتمند همواره در حال بهبود زیرساخت‌های آن هستند.

شبکه ترون SUN و نقش آن در توسعه دیفای DeFi

همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردیم، با افزایش محبوبیت ترون، ترافیک این شبکه نیز سنگین‌تر شد. برای حل این مشکل، تیم توسعه‌دهنده یک راهکار هوشمندانه به نام شبکه SUN را معرفی کرد. شبکه‌ی سان در واقع یک سایدچین (Sidechain یا زنجیره‌ی جانبی: یک شبکه‌ی فرعی و متصل به شبکه‌ی اصلی که بخشی از بار ترافیکی را به دوش می‌کشد تا خیابان‌های اصلی خلوت بمانند) است.

هدف اصلی از راه‌اندازی شبکه‌ی SUN، کمک به توسعه‌ی دیفای (DeFi: سیستم‌های مالی غیرمتمرکز که در آن خدمات بانکی مانند وام‌دهی و سپرده‌گذاری بدون حضور بانک‌ها انجام می‌شود) بود. از آنجایی که برنامه‌های مالی غیرمتمرکز به تراکنش‌های بسیار سریع و کدهای پیچیده‌ای نیاز دارند، شبکه‌ی سان بستری اختصاصی و فوق‌العاده ارزان برای آن‌ها فراهم کرد. با این کار، توسعه‌دهندگان توانستند صرافی‌های غیرمتمرکز و پلتفرم‌های مالی قدرتمندی بسازند که کاملا با شبکه‌ی اصلی در ارتباط هستند، اما ترافیک آن را اشغال نمی‌کنند.