پشتوانه رمزارز چیست؟ ۵ عاملی که به رمزارزها «اعتبار» می‌بخشد

«پشتوانه» در دنیای مالی دقیقاً به چه معناست؟

قبل از اینکه مستقیماً به سراغ دنیای رمزارزها برویم، لازم است یک قدم به عقب برگردیم و ببینیم در دنیای سنتی، وقتی از «پشتوانه»‌ی پول صحبت می‌کنیم، منظورمان چیست. به زبان ساده، پشتوانه یعنی «ضمانت ارزش». چه چیزی تضمین می‌کند پولی که در دست شماست، واقعاً ارزش دارد و دیگران آن را از شما قبول می‌کنند؟ در طول تاریخ، ما دو مدل اصلی برای این ضمانت داشته‌ایم:

داستان پول سنتی: از پشتوانه طلا (پول کالایی)

در گذشته‌های نه چندان دور، ارزش پول کاغذی مستقیماً به یک کالای فیزیکی و با ارزش گره خورده بود. معروف‌ترین نمونه‌ی آن «استاندارد طلا» بود. در این سیستم، هر اسکناسی که دولت چاپ می‌کرد، در واقع یک «رسید» یا سندی بود که نشان می‌داد معادل آن، طلا یا نقره در خزانه‌ی دولت وجود دارد.

یعنی (حداقل در تئوری) شما می‌توانستید اسکناس خود را به بانک ببرید و در ازای آن، مقدار مشخصی طلا تحویل بگیرید. در اینجا، «پشتوانه» کاملاً فیزیکی، ملموس و مشخص بود: طلا. به این نوع پول که ارزش خود را از یک کالای واقعی می‌گرفت، «پول کالایی» (Commodity Money) می‌گویند.

پول امروزی: پشتوانه «اعتماد» به دولت (پول فیات)

سیستمی که امروز در سراسر جهان (از جمله ایران) استفاده می‌شود، کاملاً متفاوت است. پول‌های امروزی مانند ریال، دلار یا یورو، دیگر هیچ پشتوانه‌ی فیزیکی مانند طلا یا نقره ندارند. اگر شما یک اسکناس ۱۰۰ دلاری را به بانک مرکزی آمریکا ببرید، آن‌ها به شما طلا تحویل نمی‌دهند.

به این نوع پول، «پول فیات» (Fiat Currency) گفته می‌شود. «فیات» یک کلمه‌ی لاتین به معنای «بشود!» یا «دستور» است. یعنی این پول ارزش دارد، چون دولت «دستور» داده که ارزش داشته باشد!

در واقع، پشتوانه‌ی این پول‌ها، دیگر یک کالای فیزیکی نیست، بلکه فقط و فقط «اعتماد» و «اعتبار» صادرکننده‌ی آن، یعنی دولت و بانک مرکزی آن کشور است. ما به عنوان شهروندان توافق کرده‌ایم که این تکه‌های کاغذ (یا اعداد دیجیتال در حساب بانکی‌مان) را به عنوان وسیله‌ی مبادله بپذیریم، چون به ثبات دولت و قدرت اقتصادی آن کشور اعتماد داریم.

درک این تفاوت اساسی (یعنی جابجایی پشتوانه از «کالای فیزیکی» به «اعتماد به دولت») کلید اصلی برای فهمیدن این است که پشتوانه‌ی ارزهای دیجیتال چطور کار می‌کند؛ مثلاً اینکه چرا قیمت بیت کوین برخلاف پول‌های فیات، توسط هیچ دولت یا بانک مرکزی تعیین نمی‌شود.

پشتوانه ارزهای دیجیتال چیست؟ (پاسخ سریع: یک «چیز» واحد نیست!)

بسیار خب، حالا که با پشتوانه‌ی پول‌های سنتی (طلا و اعتماد به دولت) آشنا شدیم، به سوال اصلی می‌رسیم. پشتوانه ارزهای دیجیتال چیست؟

پاسخ سریع و کوتاه این است: پشتوانه‌ی رمزارزها (حداقل بیشتر آن‌ها مانند بیت‌کوین) یک «چیز» واحد و فیزیکی، مانند طلا، نیست. همچنین پشتوانه‌ی آن، اعتبار یک دولت یا بانک مرکزی هم نیست. این بزرگترین تفاوت و شاید در ابتدا، کمی گیج‌کننده‌ترین بخش ماجرا باشد.

چرا بیت‌کوین و سایر رمزارزها با پول فیات و طلا فرق دارند؟

تفاوت اصلی در یک کلمه خلاصه می‌شود: «تمرکز».

• پول فیات (مثل دلار): «متمرکز» است. یک نهاد مرکزی (بانک مرکزی آمریکا) آن را کنترل، چاپ و مدیریت می‌کند. اعتبار آن هم از همان نهاد می‌آید.
• طلا: یک کالای فیزیکی «متمرکز» است. هرچند دولتی آن را کنترل نمی‌کند، اما فیزیکی بودن آن باعث می‌شود نگهداری و انتقال آن متمرکز و محدود باشد.
• ارز دیجیتال (مثل بیت‌کوین): ذاتاً «غیرمتمرکز» (Decentralized) طراحی شده است. یعنی هیچ فرد، شرکت، دولت یا بانک مرکزی واحدی آن را کنترل نمی‌کند.

این یعنی قیمت بیت کوین یا قیمت اتریوم توسط یک نهاد مرکزی تعیین نمی‌شود، بلکه کاملاً در بازار و بر اساس عرضه و تقاضای آزاد میان میلیون‌ها کاربر در سراسر جهان شکل می‌گیرد. این سیستم به جای اعتماد به یک «رئیس»، بر اعتماد به «کد» و «شبکه» استوار است.

یک سوءتفاهم رایج: آیا رمزارزها «پشتوانه ندارند»؟

اینجا دقیقاً همان جایی است که آن سوءتفاهم رایج شکل می‌گیرد. منتقدان می‌گویند: «اگر ارز دیجیتال نه به طلا وصل است و نه به دولت، پس توسط هیچ‌چیز پشتیبانی نمی‌شود و ارزشی ندارد!»

این نگاه، کمی ساده‌انگارانه است. درست است که رمزارزها پشتوانه‌ی سنتی (به سبک طلا و دلار) ندارند، اما این به معنای «بی‌اعتبار» بودن آن‌ها نیست.

پشتوانه‌ی ارزهای دیجیتال از جنس دیگری است؛ این پشتوانه، مجموعه‌ای از عوامل نادیدنی اما بسیار قدرتمند است. وقتی شما اقدام به خرید ارز دیجیتال می‌کنید، در واقع به مجموعه‌ای از این عوامل اعتماد کرده‌اید.

در بخش بعدی، این عوامل را که «پشتوانه»‌ی واقعی و مدرن دنیای رمزارز هستند، با هم تجزیه و تحلیل می‌کنیم.

پس چه چیزی به ارزهای دیجیتال ارزش و اعتبار می‌بخشد؟ (تجزیه اجزای پشتوانه)

گفتیم که پشتوانه‌ی رمزارزها از جنس طلا یا اعتبار یک دولت نیست. پس ارزش آن‌ها دقیقاً از کجا می‌آید؟ این اعتبار، مانند یک پازل، از کنار هم قرار گرفتن چند جزء کلیدی ساخته می‌شود. به جای یک «چیز» واحد، ما با یک «سیستم» ارزشمند طرف هستیم که اعتبار خود را از اجزای مختلفی می‌گیرد.

بیایید این ۵ جزء اصلی را که پشتوانه‌ی واقعی رمزارزها هستند، با هم بررسی کنیم:

جزء اول: فناوری (قدرت شبکه بلاک‌چین و عدم تمرکز)

ارزهای دیجیتال بر روی فناوری به نام «بلاک‌چین» (Blockchain) ساخته شده‌اند. بلاک‌چین را مثل یک دفتر حسابداری عمومی تصور کنید که به جای اینکه دست یک بانک یا یک مدیر باشد، یک کپی از آن دست هزاران نفر در سراسر دنیا پخش شده است. به این ویژگی «غیرمتمرکز» (Decentralized) بودن می‌گویند.

این ساختار باعث می‌شود که سیستم فوق‌العاده امن، شفاف و در برابر سانسور یا تقلب مقاوم باشد. هیچ‌کس نمی‌تواند به تنهایی آن را خاموش کند، تاریخچه‌ی تراکنش‌ها را تغییر دهد یا جلوی انتقال پول شما را بگیرد. این «قدرت شبکه» اولین و مهم‌ترین جزء ارزش است.

جزء دوم: ریاضیات و امنیت (نقش رمزنگاری در ایجاد اعتماد)

خود کلمه‌ی «رمزارز» (Cryptocurrency) از «رمزنگاری» (Cryptography) می‌آید. رمزنگاری یعنی استفاده از کدهای ریاضی بسیار پیچیده برای امن کردن اطلاعات. در دنیای رمزارز، این ریاضیات تضمین می‌کند که:

• فقط شما (و نه هیچ‌کس دیگر) می‌توانید به کیف پول خود دسترسی داشته باشید و دارایی‌هایتان را جابجا کنید.
• هیچ‌کس نمی‌تواند یک سکه‌ی تقلبی بسازد یا یک سکه را دو بار خرج کند (مشکل خرج مضاعف).

در سیستم پولی سنتی، ما به «بانک» اعتماد می‌کنیم تا امنیت پول ما را حفظ کند. در دنیای رمزارز، ما به «ریاضیات» اعتماد می‌کنیم. این اعتماد مبتنی بر کد، جزء دوم ارزش است.

جزء سوم: اقتصاد (کمیابی، عرضه و تقاضا و «هزینه استخراج»)

ارزش هر چیزی در نهایت توسط قوانین پایه‌ای اقتصاد، یعنی عرضه و تقاضا، تعیین می‌شود.

• کمیابی (Scarcity): بسیاری از رمزارزها، مانند بیت‌کوین، عرضه‌ی محدودی دارند. از بیت‌کوین فقط ۲۱ میلیون واحد وجود خواهد داشت و نه بیشتر. این کمیابی برنامه‌ریزی‌شده، آن را شبیه یک کالای گران‌بها مثل طلا می‌کند.
• تقاضا (Demand): هرچه افراد بیشتری بخواهند از یک رمزارز استفاده کنند، آن را نگه دارند یا روی آن سرمایه‌گذاری کنند (مثلاً اقدام به خرید بیت کوین کنند)، تقاضا بالا رفته و ارزش آن بیشتر می‌شود.
• هزینه تولید: در رمزارزهایی مانند بیت‌کوین، فرآیند تولید سکه‌های جدید «استخراج» یا «ماینینگ» (Mining) نام دارد. این فرآیند به برق بسیار زیاد و سخت‌افزارهای کامپیوتری گران‌قیمت نیاز دارد. چون تولید آن «هزینه‌بر» است، محصول نهایی (سکه) نمی‌تواند ارزش صفر داشته باشد.

جزء چهارم: پذیرش و اعتماد (قدرت جامعه و اثر شبکه‌ای)

ارزش یک شبکه مستقیماً به تعداد کاربران آن بستگی دارد. این مفهوم «اثر شبکه‌ای» (Network Effect) نامیده می‌شود.

یک تلفن به تنهایی بی‌ارزش است، اما وقتی میلیون‌ها نفر تلفن دارند، کل شبکه بسیار ارزشمند می‌شود. رمزارزها هم همین‌طور هستند. هرچه افراد، فروشگاه‌ها و شرکت‌های بیشتری یک رمزارز (مثل لایت کوین یا دوج کوین) را به عنوان روش پرداخت یا ذخیره ارزش بپذیرند، آن شبکه قوی‌تر و ارزشمندتر می‌شود. اعتمادی که این جامعه‌ی بزرگ به شبکه دارد، خود یک پشتوانه‌ی قدرتمند است.

جزء پنجم: کاربرد (Utility) (مانند قراردادهای هوشمند در اتریوم)

در نهایت، برخی رمزارزها ارزش دارند چون «کاربرد» مشخصی ارائه می‌دهند و یک نیاز واقعی را برطرف می‌کنند.

برای مثال، کاربرد اصلی بیت‌کوین شبیه به «طلای دیجیتال» (ذخیره ارزش و انتقال پول) است. اما شبکه‌ای مانند اتریوم فراتر از یک پول ساده عمل می‌کند.

اتریوم به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد تا روی بستر آن، «قراردادهای هوشمند» (Smart Contracts) و برنامه‌های غیرمتمرکز (DApps) بسازند. این برنامه‌ها می‌توانند همه‌چیز باشند، از خدمات مالی و وام‌دهی گرفته تا بازی و هنر دیجیتال (NFT). هرچه این برنامه‌ها مفیدتر باشند، تقاضا برای خرید اتریوم (که به نوعی سوخت این شبکه محسوب می‌شود) بالاتر می‌رود و ارزش آن شبکه افزایش می‌یابد. رمزارزهای دیگری مانند سولانا یا کاردانو نیز در همین دسته قرار می‌گیرند و ارزش آن‌ها به کاربرد شبکه‌شان وابسته است.

آیا همه ارزهای دیجیتال پشتوانه یکسانی دارند؟ (دسته‌بندی انواع پشتوانه)

پاسخ کوتاه و قاطع «خیر» است.

این یکی از مهم‌ترین نکاتی است که یک تازه‌کار در دنیای رمزارز باید بداند. یکی دانستن پشتوانه‌ی همه‌ی رمزارزها، مانند این است که فکر کنیم تمام وسایل نقلیه (خودرو، قطار، هواپیما) با یک هدف و یک نوع سوخت کار می‌کنند.

درست است که همه‌ی آن‌ها از فناوری بلاک‌چین استفاده می‌کنند، اما «پشتوانه‌ی ارزش» و «هدف» آن‌ها کاملاً متفاوت است. آن ۵ عاملی که در بخش قبل گفتیم (فناوری، اقتصاد، پذیرش و...) برای هر گروه، وزن و اهمیت متفاوتی دارند.

به طور کلی، می‌توانیم پشتوانه‌ی رمزارزها را به ۳ گروه اصلی تقسیم کنیم:

گروه اول: رمزارزهای مبتنی بر شبکه (مانند بیت‌کوین و لایت‌کوین)

این گروه، رمزارزهایی هستند که ارزش آن‌ها مستقیماً از خودِ «شبکه» می‌آید.

• هدف اصلی: عمل کردن به عنوان یک «پول دیجیتال» یا «ذخیره‌ی ارزش» (مانند طلای دیجیتال).
• پشتوانه: ارزش این رمزارزها به عواملی مانند امنیت بسیار بالای شبکه، کمیابی (مانند محدودیت ۲۱ میلیونی بیت‌کوین)، هزینه‌ی بالای استخراج و از همه مهم‌تر، «پذیرش» و «اعتماد» گسترده‌ی جامعه‌ی جهانی به آن شبکه بستگی دارد.
• مثال: وقتی شما اقدام به خرید بیت کوین می‌کنید، در واقع روی قدرت، امنیت و کمیابی شبکه‌ی آن سرمایه‌گذاری کرده‌اید. لایت کوین نیز در همین دسته قرار می‌گیرد.

گروه دوم: رمزارزهای مبتنی بر کاربرد (مانند اتریوم و سولانا)

این گروه، رمزارزهایی هستند که به عنوان «سوخت» برای یک پلتفرم یا شبکه عمل می‌کنند.

• هدف اصلی: این‌ها فقط پول نیستند؛ بلکه «سوخت» لازم برای اجرای «قراردادهای هوشمند» (Smart Contracts) و برنامه‌های غیرمتمرکز (DApps) روی آن پلتفرم هستند.
• پشتوانه: ارزش این رمزارزها مستقیماً به «کاربردی» بودن شبکه‌ی آن‌ها بستگی دارد. هرچه برنامه‌ها و توسعه‌دهندگان بیشتری روی آن پلتفرم فعالیت کنند، تقاضا برای «سوخت» آن شبکه (یعنی رمزارز اصلی) بیشتر می‌شود و ارزش آن بالاتر می‌رود.
• مثال: خرید اتریوم (ETH) به معنای خرید «بنزین» برای شبکه‌ی اتریوم است. برای هر کاری در این شبکه (ساختن NFT، اجرای یک برنامه مالی و...) باید مقداری ETH به عنوان کارمزد بپردازید. رمزارزهای دیگری مانند سولانا یا کاردانو نیز با همین منطق کار می‌کنند.

گروه سوم: استیبل‌کوین‌ها (رمزارزهای باثبات)

این گروه، ساده‌ترین نوع پشتوانه را برای درک دارند، چون مدل آن‌ها شبیه به پول سنتی است.

• هدف اصلی: داشتن یک قیمت «ثابت»، معمولاً معادل یک دلار آمریکا (یا گاهی طلا). این رمزارزها برای فرار از نوسانات بازار و تسهیل معاملات استفاده می‌شوند.
• پشتوانه: این‌ها برخلاف دو گروه قبلی، مستقیماً توسط دارایی‌های دنیای واقعی پشتیبانی می‌شوند.

این گروه خود به چند دسته تقسیم می‌شود:

• • با پشتوانه پول فیات (مثل تتر USDT و USDC): این‌ها محبوب‌ترین نوع استیبل‌کوین هستند. به ازای هر واحد از آن‌ها (مثلاً هر ۱ تتر)، یک دلار واقعی در یک حساب بانکی یا در قالب اوراق بهادار کوتاه‌مدت توسط شرکت صادرکننده نگهداری می‌شود. وقتی شما اقدام به خرید تتر (USDT) یا خرید یو اس دی کوین (USDC) می‌کنید، در واقع در حال خرید یک «رسید دیجیتال» برای دلار هستید.
  • با پشتوانه کالا (مثل پکس گلد PAXG): پشتوانه‌ی این رمزارزها، کالاهای فیزیکی گران‌بها، معمولاً طلا، است. برای مثال، هر توکن پکس گلد (PAXG) یا تتر گلد (XAUT)، نماینده‌ی مالکیت مقدار مشخصی طلای واقعی است که در یک خزانه‌ی امن نگهداری می‌شود.
  • با پشتوانه رمزارز (مثل دای DAI): این‌ها کمی پیچیده‌ترند. پشتوانه‌ی آن‌ها به جای دلار، سایر رمزارزها (مثل اتریوم) است. برای جلوگیری از نوسان، آن‌ها از سیستمی به نام «وثیقه‌گذاری مازاد» (Over-collateralization) استفاده می‌کنند. یعنی مثلاً شما باید ۱۵۰ دلار اتریوم را در یک قرارداد هوشمند «قفل» کنید تا بتوانید ۱۰۰ دلار استیبل‌کوین DAI دریافت کنید. آن ۱۵۰ دلار، پشتوانه‌ی ۱۰۰ دلار شما می‌شود.

جدول مقایسه: انواع پشتوانه رمزارزها در یک نگاه

برای اینکه تفاوت‌ها را بهتر درک کنید، در اینجا خلاصه‌ای از سه نمونه‌ی بارز را می‌بینید:

ویژگی	بیت‌کوین (BTC)	اتریوم (ETH)	تتر (USDT)
نوع پشتوانه	شبکه، اقتصاد، کمیابی و اعتماد	کاربرد شبکه (سوخت پلتفرم)	پول فیات (دلار آمریکا)
هدف اصلی	ذخیره‌ی ارزش (طلای دیجیتال)	اجرای قراردادهای هوشمند	ثبات قیمت (معادل ۱ دلار)
مثال ساده	شبیه یک شمش طلا	شبیه بنزین برای خودرو	شبیه یک رسید بانکی دلاری
عامل تعیین‌کننده ارزش	عرضه و تقاضا، پذیرش، امنیت	میزان استفاده از شبکه و برنامه‌ها	مقدار دلار ذخیره‌شده در خزانه

مقایسه کلیدی: پشتوانه ارز دیجیتال در برابر پول ملی (فیات)

حالا که با هر دو مدل آشنا شدیم، بیایید آن‌ها را مستقیماً رودرروی هم قرار دهیم. درک این تفاوت‌ها، کلید اصلی فهمیدن فلسفه‌ی وجودی رمزارزهاست. این مقایسه به شما کمک می‌کند تا تفاوت بنیادی این دو دنیای مالی را به سادگی درک کنید.

تفاوت در کنترل: غیرمتمرکز (کد) در برابر متمرکز (بانک مرکزی)

• پول ملی (فیات): کاملاً «متمرکز» است. یعنی یک نهاد واحد (مانند بانک مرکزی یک کشور) همه‌چیز را کنترل می‌کند. این نهاد تصمیم می‌گیرد چقدر پول چاپ شود، نرخ بهره چقدر باشد و بر تمام سیستم بانکی نظارت دارد. در این مدل، یک «رئیس» مشخص وجود دارد.
• ارز دیجیتال (مثل بیت‌کوین): ذاتاً «غیرمتمرکز» (Decentralized) است. یعنی هیچ رئیس، شرکت یا نهاد مرکزی وجود ندارد. کنترل در دست «کد» (پروتکل) و شبکه‌ای جهانی از هزاران کامپیوتر است که آن کد را اجرا می‌کنند. هیچ‌کس به تنهایی نمی‌تواند قوانین را تغییر دهد یا جلوی تراکنش شما را بگیرد.

تفاوت در اعتماد: اعتماد به دولت در برابر اعتماد به الگوریتم

• پول ملی (فیات): اعتبار آن بر پایه‌ی «اعتماد به یک نهاد انسانی» است. ما به عنوان شهروندان، به دولت و بانک مرکزی اعتماد می‌کنیم که ثبات اقتصادی را حفظ کرده و ارزش پول ملی را مدیریت می‌کنند. این یک اعتماد اجتماعی و سیاسی است.
• ارز دیجیتال (مثل بیت‌کوین): اعتبار آن بر پایه‌ی «اعتماد به ریاضیات» است. در این سیستم، شما نیازی به اعتماد به هیچ فرد یا سازمانی ندارید. شما به «الگوریتم» (Algorithm) (یعنی همان دستورالعمل‌های شفاف نوشته‌شده در کد) و علم رمزنگاری اعتماد می‌کنید که سیستم را امن نگه می‌دارد و تقلب در آن را (عملاً) غیرممکن می‌سازد.

تفاوت در کمیابی: عرضه محدود در برابر چاپ پول و تورم

• پول ملی (فیات): عرضه‌ی آن نامحدود است. بانک مرکزی می‌تواند هر زمان که لازم بداند (مثلاً برای مدیریت بحران اقتصادی)، تصمیم به «چاپ پول» (که امروزه بیشتر به صورت دیجیتالی در حساب‌های بانکی ایجاد می‌شود) بگیرد. این کار اگر بیش از حد انجام شود، باعث «تورم» (Inflation) می‌شود؛ یعنی پولی که در دست شماست، روزبه‌روز قدرت خرید کمتری پیدا می‌کند.
• ارز دیجیتال (مثل بیت‌کوین): عرضه‌ی آن معمولاً محدود و کاملاً قابل پیش‌بینی است. برای مثال، در کد اصلی بیت‌کوین نوشته شده که در کل تاریخ، فقط ۲۱ میلیون واحد از آن وجود خواهد داشت و نه حتی یک عدد بیشتر. این «کمیابی» (Scarcity) برنامه‌ریزی‌شده، یکی از دلایل اصلی است که بر قیمت بیت کوین تاثیر می‌گذارد و آن را به گزینه‌ای جذاب برای حفظ ارزش در برابر تورم تبدیل کرده است.

پاسخ به یک سوال مهم: آیا ریاضیات به تنهایی پشتوانه بیت‌کوین است؟

این یکی از سوالات پرتکرار و بسیار خوب است. وقتی می‌گوییم سیستم بیت‌کوین بر اساس «رمزنگاری» (Cryptography) کار می‌کند، خیلی‌ها اینطور برداشت می‌کنند که پس «ریاضیات» تنها پشتوانه‌ی آن است.

پاسخ کوتاه این است: خیر.

ریاضیات به تنهایی پشتوانه‌ی بیت‌کوین نیست، اما ضروری‌ترین بخش برای ایجاد «اعتماد» در این سیستم است.

نقش ریاضیات به عنوان «پایه اعتماد» و نه «کل پشتوانه»

اجازه بدهید با یک مثال ساده توضیح دهیم.

«ریاضیات» (یا همان علم رمزنگاری) در بیت‌کوین، نقش یک «قفل گاوصندوق» بسیار پیشرفته را بازی می‌کند. قفلی که تا به حال کسی در دنیا نتوانسته آن را بشکند و امنیت آن اثبات شده است.

اما آیا خودِ «قفل» ارزشمند است؟ خیر.

آنچه ارزشمند است، «محتویات» درون گاوصندوق است. در دنیای بیت‌کوین، این محتویات همان عواملی هستند که در بخش ۳ گفتیم:

• کمیابی (عرضه محدود ۲۱ میلیونی)
• پذیرش عمومی (میلیون‌ها نفر آن را قبول دارند)
• امنیت شبکه (هزاران کامپیوتر از آن محافظت می‌کنند)
• هزینه‌ی استخراج

نقش ریاضیات این است که تضمین کند این «محتویات» (یعنی این قوانین اقتصادی) هرگز دستکاری نمی‌شوند و کاملاً امن باقی می‌مانند.

• این ریاضیات است که تضمین می‌کند هیچ‌کس نمی‌تواند بیشتر از ۲۱ میلیون بیت‌کوین بسازد (کمیابی را حفظ می‌کند).
• این ریاضیات است که تضمین می‌کند فقط شما می‌توانید بیت‌کوین‌های خود را خرج کنید (امنیت مالکیت).
• این ریاضیات است که تضمین می‌کند هیچ‌کس نمی‌تواند تراکنش تقلبی ثبت کند (ایجاد اعتماد در شبکه).

بنابراین، ریاضیات «پشتوانه» نیست؛ بلکه «ضامنِ» اجرای قوانینِ پشتوانه است. ریاضیات آن «پایه‌ی اعتمادی» است که به ما اطمینان می‌دهد قوانین اقتصادی بیت‌کوین (مثل کمیابی) به درستی اجرا می‌شوند. این اعتماد، به نوبه‌ی خود، به قیمت بیت کوین و سایر عوامل اقتصادی اجازه می‌دهد تا ارزش واقعی شبکه را منعکس کنند.

منابع :

Investopedia

Investopedia/cryptocurrency.asp

Strike.me