سازماندهی مجدد در بلاک چین چیست؟ بررسی پدیده Chain Reorganization

در این مقاله از کیف پول من، مکانیزم شبکه‌های بلاک چینی را بررسی می‌کنیم تا به طور دقیق متوجه شوید در زمان همزمانی استخراج و ایجاد مسیرهای موازی در شبکه، چه اتفاقی برای دارایی‌های شما می‌افتد. با درک ساختار بلوک‌های یتیم (Orphan Blocks) و قانون طولانی‌ترین زنجیره، دلیل اصلی تاخیرهای اعمال شده توسط صرافی‌ها برای جلوگیری از حملات خرج کردن دوگانه (Double-Spending) روشن می‌شود. در نهایت با بررسی تفاوت‌های ساختاری پدیده ری‌ارگ (Reorg) در شبکه‌های اثبات کار (PoW) و اثبات سهام (PoS)، به درک کاملی از چالش‌های امنیتی و نحوه حفظ یکپارچگی در این سیستم‌های توزیع‌شده دست پیدا خواهید کرد.

آشنایی با مفهوم سازماندهی مجدد زنجیره (Chain Reorganization)

شبکه‌ی بلاکچین در حالت ایده‌آل یک خط صاف و پیوسته از اطلاعات است. هر بلوک جدید به بلوک قبلی متصل می‌شود و تاریخچه‌ی تراکنش‌ها را شکل می‌دهد. اما در دنیای واقعی و غیرمتمرکز (سیستمی که توسط یک نهاد واحد کنترل نمی‌شود)، همیشه همه‌چیز به این سادگی پیش نمی‌رود. گاهی اوقات این زنجیره برای مدت کوتاهی دچار دوگانگی می‌شود و اینجاست که پای مفهومی به نام سازماندهی مجدد زنجیره یا همام Chain Reorganization به میان می‌آید. برای درک بهتر این پدیده، ابتدا باید با اجزای سازنده‌ی این اتفاق آشنا شویم.

بلاک چین و ماهیت بلوک‌های یتیم (Orphan Blocks)

تصور کنید بلاک چین مانند یک دفتر کل دیجیتال است که تمام تراکنش‌ها در صفحات آن نوشته می‌شود. این صفحات در واقع همان بلوک‌ها (Blocks) هستند. در شبکه‌هایی مثل بیت کوین، ماینرها (استخراج‌کنندگانی که با قدرت پردازشی خود امنیت شبکه را تامین می‌کنند) برای پیدا کردن و ثبت این صفحات جدید با هم رقابت می‌کنند.

حالا یک کلاس درس را در نظر بگیرید که معلم یک سوال ریاضی می‌پرسد. ناگهان دو دانش‌آموز به طور همزمان به جواب درست می‌رسند و آن را با صدای بلند اعلام می‌کنند. هر دو جواب کاملا صحیح است، اما معلم برای ثبت در دفتر نمرات فقط باید یکی از آن‌ها را انتخاب کند و جواب دانش‌آموز دیگر با وجود درست بودن، نادیده گرفته می‌شود.

در بلاک چین نیز دقیقا همین اتفاق رخ می‌دهد. گاهی دو ماینر در نقاط مختلف جهان، همزمان یک بلوک معتبر را پیدا می‌کنند. این موضوع باعث می‌شود زنجیره‌ی اصلی برای لحظاتی به دو شاخه‌ی موازی تقسیم شود. شبکه در نهایت مجبور است تنها یکی از این مسیرها را به عنوان تاریخچه‌ی اصلی انتخاب کند. بلوکی که در این رقابت بازنده می‌شود و از زنجیره‌ی اصلی کنار گذاشته می‌شود، بلوک یتیم (Orphan Block) نام دارد. این بلوک‌ها حاوی اطلاعات و تراکنش‌های معتبری هستند، اما چون در مسیر بازنده قرار گرفته‌اند، دیگر بخشی از تاریخچه‌ی رسمی شبکه محسوب نمی‌شوند.

تعریف دقیق سازماندهی مجدد در شبکه‌های غیرمتمرکز

با درک مفهوم بلوک‌های یتیم، حالا می‌توانیم به تعریف اصلی بپردازیم. سازماندهی مجدد زنجیره، فرآیندی است که طی آن شبکه‌ی بلاک چین تصمیم می‌گیرد یک شاخه از تاریخچه را حذف کرده و شاخه‌ی دیگری را جایگزین آن کند تا یکپارچگی اطلاعات حفظ شود.

این پدیده زمانی اتفاق می‌افتد که گره‌ها (Node ها یا همان کامپیوترهای متصل به شبکه که اطلاعات را ذخیره و بررسی می‌کنند) متوجه می‌شوند زنجیره‌ی موازی دیگری وجود دارد که طولانی‌تر است یا کار بیشتری برای ساخت آن انجام شده است. برای روشن‌تر شدن این موضوع، فرآیند سازماندهی مجدد را می‌توان در چند مرحله‌ی ساده خلاصه کرد:

• گره‌های شبکه با دو تاریخچه‌ی متفاوت و موازی از بلوک‌ها مواجه می‌شوند.
• آن‌ها منتظر می‌مانند و متوجه می‌شوند که یکی از این مسیرها با اضافه شدن سریع‌تر بلوک‌های جدید، طولانی‌تر از دیگری شده است.
• گره‌ها مسیر کوتاه‌تر را رها کرده و به عنوان یک توافق جمعی، به زنجیره‌ی طولانی‌تر می‌پیوندند تا همه یک نسخه واحد از اطلاعات را داشته باشند.
• تراکنش‌های موجود در مسیر رها شده، در صورت نیاز به استخر حافظه (Mempool یا محل انتظار تراکنش‌های تایید نشده) برمی‌گردند تا دوباره در بلوک‌های آینده‌ی زنجیره‌ی اصلی تایید و ثبت شوند.

فرآیند سازماندهی مجدد زنجیره چگونه کار می‌کند؟

برای درک دقیق این پدیده، باید نگاهی به پشت صحنه‌ی شبکه‌ی بلاک چین بیندازیم. این فرآیند یک اتفاق کاملا خودکار است که توسط کدهای برنامه‌نویسی شبکه مدیریت می‌شود تا از هرج و مرج در ثبت اطلاعات جلوگیری کند. بیایید این مکانیزم را در دو مرحله‌ی ساده و جذاب بررسی کنیم.

همزمانی استخراج: وقتی دو ماینر همزمان به جواب می‌رسند

می‌دانیم که در شبکه‌هایی مانند بیت کوین، ماینرها در حال حل کردن معماهای پیچیده‌ی ریاضی هستند تا بتوانند بلوک بعدی را بسازند و پاداش بگیرند. این کار به قدرت پردازشی بسیار بالایی نیاز دارد و رقابت در آن به شدت بالاست. حالا تصور کنید در یک مسابقه‌ی بزرگ، دو برنده‌ی مستقل در دو قاره‌ی مختلف به طور کاملا همزمان به جواب صحیح معما می‌رسند و هر دو فریاد می‌زنند: یافتم!

به دلیل پدیده‌ای به نام تاخیر شبکه (Network Latency یا زمانی که طول می‌کشد تا یک داده‌ی اطلاعاتی در بستر اینترنت از یک سیستم به سیستم دیگر منتقل شود)، نیمی از گره‌های شبکه (Nodes یا همان کامپیوترهای تاییدکننده) پیام برنده‌ی اول را زودتر دریافت می‌کنند و نیمی دیگر صدای برنده‌ی دوم را می‌شنوند.

در این لحظه‌ی حساس، هر دو گروه فکر می‌کنند بلوکی که دریافت کرده‌اند اولین و معتبرترین بلوک است. نتیجه‌ی این اتفاق چیست؟ زنجیره‌ی یکپارچه‌ی بلاک چین به دو شاخه‌ی موازی تقسیم می‌شود و شبکه برای لحظاتی دارای دو مسیر متفاوت است. اما یک سیستم مالی و غیرمتمرکز نمی‌تواند دو تاریخچه‌ی متناقض داشته باشد، بنابراین باید یکی از آن‌ها را انتخاب کند.

قانون طولانی‌ترین زنجیره: نحوه انتخاب مسیر اصلی شبکه

برای حل مشکل دو شاخه شدن و جلوگیری از سردرگمی، بلاک چین از یک قانون بسیار مهم استفاده می‌کند که به آن قانون طولانی‌ترین زنجیره (Longest Chain Rule) می‌گویند. این قانون هسته‌ی اصلی مکانیزم اجماع (Consensus یا الگوریتم توافق عمومی بین تمام اعضای مستقل یک شبکه) است.

وقتی شبکه به دو شاخه‌ی موازی تقسیم می‌شود، ماینرهای دیگر بی‌کار نمی‌نشینند. آن‌ها بلافاصله کار خود را برای پیدا کردن بلوک بعدی آغاز می‌کنند. اما هر ماینر باید تصمیم بگیرد که تلاش خود را روی کدام یک از این دو شاخه متمرکز کند. در این رقابت نفس‌گیر، مراحل زیر طی می‌شود تا شبکه به یکپارچگی برسد:

• ادامه‌ی رقابت: ماینرها بر اساس بلوکی که زودتر دریافت کرده‌اند (شاخه اول یا شاخه دوم)، شروع به ساختن بلوک بعدی می‌کنند.
• پیشی گرفتن یک شاخه: این رقابت موازی ادامه دارد تا زمانی که یک ماینر خوش‌شانس موفق می‌شود بلوک جدیدی پیدا کند و آن را به یکی از این دو شاخه متصل کند.
• پیروزی زنجیره‌ی طولانی‌تر: به محض اینکه یک شاخه، حتی به اندازه‌ی یک بلوک طولانی‌تر از شاخه‌ی رقیب شود، قانون شبکه وارد عمل می‌شود؛ شاخه‌ای که کار بیشتری روی آن انجام شده، حقیقت مطلق است.
• تغییر مسیر همگانی: تمام گره‌های شبکه با بررسی مداوم، متوجه می‌شوند که یک زنجیره‌ی طولانی‌تر و معتبرتر وجود دارد. آن‌ها بلافاصله شاخه‌ی کوتاه‌تر را رها کرده و مسیر خود را با زنجیره‌ی طولانی‌تر تطبیق می‌دهند.

دقیقا در همین لحظه است که فرآیند سازماندهی مجدد تکمیل شده است. شاخه‌ی برنده‌ تبدیل به تاریخچه‌ی اصلی شبکه می‌شود و تراکنش‌های شاخه‌ی بازنده لغو شده و آن بلوک‌ها به بلوک‌های یتیم بی‌ارزش تبدیل می‌شوند.

چرا شبکه‌های بلاک چین به سازماندهی مجدد نیاز دارند؟

شاید در نگاه اول، حذف شدن تعدادی از بلوک‌ها و تغییر مسیر زنجیره کمی نگران‌کننده به نظر برسد، اما واقعیت این است که سازماندهی مجدد یک نقص نیست، بلکه یک ویژگی حیاتی برای بقای شبکه است. بدون این فرآیند، دنیای رمزارزها دچار هرج و مرج می‌شد و هیچ‌کس نمی‌توانست به درستی موجودی کیف پول خود اعتماد کند. بیایید ببینیم این مکانیزم چگونه امنیت و نظم را در یک سیستم بدون مدیر برقرار می‌کند.

حفظ یکپارچگی و توافق توزیع‌شده میان نودها

در یک سیستم متمرکز مثل بانک، یک سرور مرکزی تصمیم می‌گیرد که چه تراکنشی ثبت شود. اما در بلاک چین، هزاران نود (Nodes یا همان کامپیوترهای تاییدکننده و ذخیره‌ساز اطلاعات) در سراسر دنیا وجود دارند که باید همگی بر سر یک نسخه واحد از تاریخچه به توافق برسند.

وقتی به دلیل سرعت اینترنت یا همزمانی استخراج، شبکه به دو شاخه تقسیم می‌شود، یکپارچگی اطلاعات به خطر می‌افتد. اگر نیمی از دنیا فکر کنند علی به حسن پول داده و نیمی دیگر فکر کنند این اتفاق نیفتاده است، کل سیستم اعتبار خود را از دست می‌دهد. سازماندهی مجدد به عنوان یک داور عمل می‌کند تا:

• تمام گره‌های پراکنده در جهان را دوباره با هم متحد کند.
• اطمینان حاصل کند که تنها یک نسخه نهایی و رسمی از دفتر کل (Ledger یا همان پایگاه داده‌ای که تمام سوابق تراکنش‌ها در آن ثبت می‌شود) وجود دارد.
• از چندپارگی شبکه و ایجاد نسخه‌های متناقض از حقیقت جلوگیری کند.

نقش حیاتی ری‌ارگ (Reorg) در جلوگیری از حملات خرج کردن دوگانه (Double-Spending)

یکی از بزرگ‌ترین خطراتی که هر سیستم پولی دیجیتال را تهدید می‌کند، خرج کردن دوگانه یا Double-Spending است. این یعنی یک شخص سعی کند یک دارایی دیجیتال واحد را به طور همزمان برای دو نفر بفرستد؛ درست مثل اینکه بخواهید با یک اسکناس ده هزار تومانی، هم‌زمان از دو مغازه مختلف خرید کنید!

در دنیای فیزیکی این کار غیرممکن است، اما در فضای دیجیتال، اگر مکانیزم ری‌ارگ وجود نداشت، کلاهبرداران می‌توانستند از شاخه‌های موازی زنجیره سوءاستفاده کنند. فرآیند سازماندهی مجدد باطل‌کننده این نقشه است زیرا:

• تایید نهایی: با حذف شاخه‌های کوتاه‌تر، شبکه اجازه نمی‌دهد تراکنش‌های تکراری که در مسیر بازنده قرار داشتند، به رسمیت شناخته شوند.
• قدرت اکثریت: از آنجایی که ساخت زنجیره طولانی‌تر به قدرت پردازشی یا دارایی بسیار زیادی نیاز دارد، نفوذ به شبکه و ایجاد یک تاریخچه جعلی برای کلاهبرداری بسیار سخت و پرهزینه می‌شود.
• اعتمادسازی: با وجود ری‌ارگ، کاربران مطمئن می‌شوند که اگر تراکنشی در زنجیره طولانی و اصلی تثبیت شد، دیگر امکان بازگشت یا خرج شدن دوباره آن دارایی وجود ندارد.

در واقع، سازماندهی مجدد تضمین می‌کند که حتی اگر برای لحظاتی ابهام ایجاد شود، شبکه همیشه به سمت امن‌ترین و معتبرترین مسیر بازمی‌گردد.

پیامدها و تاثیرات سازماندهی مجدد بر شبکه و کاربران

اگرچه سازماندهی مجدد زنجیره برای سلامت کل شبکه ضروری است، اما وقوع آن در دنیای واقعی بدون هزینه نیست. این پدیده مستقیما بر تجربه‌ی کاربری ما و نحوه‌ی تعامل پلتفرم‌های مالی با بلاک چین تاثیر می‌گذارد. در این بخش، بررسی می‌کنیم که وقتی یک ری‌ارگ رخ می‌دهد، چه اتفاقی برای زمان و دارایی‌های ما می‌افتد.

افزایش زمان انتظار برای تایید نهایی تراکنش‌ها

شاید تا به حال متوجه شده باشید که وقتی مقداری رمزارز به یک صرافی واریز می‌کنید، بلافاصله در حساب شما نمی‌نشیند و عبارت در انتظار تایید (Pending یا حالتی که تراکنش ارسال شده اما هنوز قطعی نیست) را مشاهده می‌کنید. دلیل اصلی این موضوع، احتیاط در برابر سازماندهی مجدد زنجیره است. هرچه تعداد بلوک‌های بیشتری روی تراکنش شما قرار بگیرد، احتمال اینکه آن تراکنش در یک سازماندهی مجدد حذف شود، به شدت کاهش می‌یابد. به همین دلیل:

• کاربران مجبورند برای رسیدن به اطمینان نهایی (Finality یا وضعیتی که در آن تراکنش دیگر قابل بازگشت یا تغییر نیست)، دقایق یا حتی ساعت‌ها منتظر بمانند.
• هر شبکه استاندارد خاص خود را دارد؛ مثلا ممکن است یک صرافی برای بیت کوین 3 تاییدیه و برای شبکه‌های دیگر تعداد بیشتری تاییدیه بخواهد تا مطمئن شود تراکنش در زنجیره‌ی اصلی و ماندگار ثبت شده است.

سرنوشت تراکنش‌های حذف‌شده از زنجیره اصلی چه می‌شود؟

یکی از بزرگ‌ترین نگرانی‌های کاربران این است که اگر تراکنش آن‌ها در یک بلوک یتیم (بلوکی که در فرآیند ری‌ارگ از زنجیره کنار گذاشته شده) باشد، آیا پولشان از بین می‌رود؟ پاسخ خوشبختانه منفی است. وقتی یک سازماندهی مجدد رخ می‌دهد، تراکنش‌های موجود در شاخه‌ی حذف شده به استخر حافظه (Mempool یا فضای موقتی برای نگهداری تراکنش‌های تایید نشده) بازمی‌گردند. در این حالت دو سناریو وجود دارد:

• تایید مجدد: اکثر این تراکنش‌ها در بلوک‌های بعدی زنجیره‌ی جدید و پیروز قرار می‌گیرند و بدون مشکل تایید می‌شوند.
• لغو تراکنش: اگر تراکنشی با یک تراکنش مشابه در زنجیره‌ی پیروز در تضاد باشد (مثلا تلاش برای خرج کردن دوباره همان پول)، آن تراکنش برای همیشه باطل می‌شود تا امنیت دارایی‌ها حفظ شود.

چالش‌های امنیتی و عملیاتی پیش روی صرافی‌های ارز دیجیتال

صرافی‌ها بیشترین حساسیت را نسبت به پدیده‌ی ری‌ارگ دارند. برای یک صرافی، تایید زودهنگام واریزی‌ها می‌تواند منجر به ضررهای مالی سنگین شود. چالش‌های اصلی آن‌ها عبارتند از:

• ریسک حملات: اگر یک سازماندهی مجدد بزرگ و غیرعادی رخ دهد، ممکن است مهاجمان بتوانند دارایی را واریز کنند، آن را بفروشند یا برداشت کنند و سپس با یک ری‌ارگ عمدی، تراکنش واریز اولیه را باطل کنند.
• مدیریت اعتبار: صرافی باید تعادلی بین سرعت و امنیت برقرار کند. اگر زمان تایید را بیش از حد طولانی کند، کاربران ناراضی می‌شوند و اگر خیلی سریع عمل کند، امنیت سرمایه‌ی خود را به خطر می‌اندازد.
• اختلال در خدمات: در زمان وقوع ری‌ارگ‌های عمیق، بسیاری از صرافی‌ها به طور موقت واریز و برداشت آن رمزارز خاص را متوقف می‌کنند تا وضعیت شبکه دوباره به حالت پایدار برگردد.

بررسی Chain Reorganization در بلاک چین‌های اثبات سهام

تا اینجای کار آموختیم که سازماندهی مجدد زنجیره چگونه در شبکه‌های سنتی رخ می‌دهد. اما با ظهور نسل‌های جدید بلاک چین، روش‌های تایید تراکنش تغییر کرده است. در این بخش بررسی می‌کنیم که پدیده‌ی ری‌ارگ در دنیای مدرن بلاک چین‌های اثبات سهام یا همان PoS (مکانیسمی که در آن به جای دستگاه‌های استخراج، از سپرده‌گذاری ارز دیجیتال برای تایید تراکنش‌ها استفاده می‌شود) چه تفاوتی دارد و چرا حساسیت‌ها در این شبکه‌ها بیشتر است.

تفاوت مکانیسم ری‌ارگ در شبکه‌های PoW (مثل بیت کوین) و PoS (مثل اتریوم)

در شبکه‌های اثبات کار یا PoW (روشی که امنیت آن وابسته به قدرت پردازش سخت‌افزاری و مصرف برق است)، ری‌ارگ اغلب ناشی از رقابت فیزیکی و همزمانی در حل معادلات ریاضی است. در این شبکه‌ها، برنده‌ی نهایی کسی است که زنجیره‌ی طولانی‌تری با هش‌ ریت (Hashrate یا همان مجموع قدرت پردازشی شبکه) بالاتر بسازد.

اما در بلاک چین‌های اثبات سهام، اوضاع کمی متفاوت است. در این سیستم‌ها، ولیدیتور ها (Validators یا تاییدکنندگانی که با قفل کردن دارایی خود در شبکه، حق رای و تایید بلوک‌ها را به دست می‌آورند) وظیفه‌ی ساخت و تایید بلوک‌ها را بر عهده دارند. تفاوت‌های اصلی در این دو مدل عبارتند از:

• سرعت و دفعات وقوع: در شبکه‌های PoS به دلیل ساختار منظم‌تر در انتخاب تاییدکننده، ری‌ارگ‌های تصادفی و کوتاه کمتر اتفاق می‌افتند، اما اگر رخ دهند، معمولا ناشی از مشکلات نرم‌افزاری یا خطاهای هماهنگی میان نودها هستند.
• نحوه‌ی حل اختلاف: در حالی که بیت کوین به قدرت سخت‌افزاری تکیه می‌کند، شبکه‌هایی مثل اتریوم از مکانیزم‌های پیچیده‌تری برای رسیدن به توافق نهایی استفاده می‌کنند تا احتمال دو شاخه شدن زنجیره را به حداقل برسانند.

چرا سازماندهی مجدد به عنوان یک نقطه ضعف جدی در شبکه‌های اثبات سهام شناخته می‌شود؟

بسیاری از کارشناسان معتقدند که پدیده‌ی ری‌ارگ در شبکه‌های اثبات سهام می‌تواند خطرناک‌تر از شبکه‌های سنتی باشد. این موضوع به چند دلیل فنی و اقتصادی به عنوان یک نقطه‌ی ضعف مطرح می‌شود:

• هزینه‌ی پایین برای حمله: در شبکه‌های مبتنی بر استخراج، حمله به شبکه و ایجاد یک ری‌ارگ عمدی به برق و سخت‌افزار بسیار گرانی نیاز دارد. اما در شبکه‌های PoS، اگر گروهی از ولیدیتورهای ثروتمند با هم تبانی کنند، می‌توانند با هزینه‌ی کمتری نسبت به تغییر تاریخچه یا ایجاد شاخه‌های موازی اقدام کنند.
• پیچیدگی مکانیزم اسلشینگ: در این شبکه‌ها برای تنبیه ولیدیتورهای خاطی از سیستمی به نام اسلشینگ (Slashing یا جریمه و ضبط بخشی از دارایی‌های سپرده‌گذاری شده در صورت تخلف) استفاده می‌شود. وقوع ری‌ارگ‌های عمیق می‌تواند تشخیص اینکه چه کسی واقعا مقصر بوده و چه کسی قربانی یک خطای فنی شده را برای شبکه بسیار دشوار کند.
• تزلزل در اعتماد نهایی: از آنجایی که این شبکه‌ها اغلب برای اجرای قراردادهای هوشمند (Smart Contracts یا برنامه‌های خودکاری که تحت شرایط خاصی اجرا می‌شوند) و برنامه‌های غیرمتمرکز استفاده می‌شوند، هرگونه سازماندهی مجدد می‌تواند باعث لغو یا تغییر در اجرای کدهای حساس مالی شود که پیامدهای جبران‌ناپذیری دارد.

در واقع، هدف طراحان شبکه‌های نوین این است که با طراحی الگوریتم‌های سخت‌گیرانه، امکان وقوع هرگونه ری‌ارگ را به صفر نزدیک کنند تا امنیت کامل دارایی‌های کاربران حفظ شود.

مقایسه وضعیت شبکه پیش و پس از سازماندهی مجدد

برای درک بهتر اتفاقاتی که در دنیای رمزارزها می‌افتد، بیایید شبکه‌ی بلاک‌چین (دفتر کل دیجیتال و عمومی که تمام اطلاعات در آن ثبت می‌شود) را مانند یک قطار در حال حرکت تصور کنیم. گاهی اوقات ریل قطار به دو مسیر مختلف تقسیم می‌شود و شبکه باید تصمیم بگیرد مسیر اصلی کدام است. در ادامه بررسی می‌کنیم که قبل و بعد از این اتفاق، چه شرایطی بر شبکه‌ی ارزهای دیجیتال حاکم است.

وضعیت رقابت بلاک‌ها و تراکنش‌ها پیش از تثبیت شبکه

زمانی که شبکه هنوز به یک توافق قطعی نرسیده است، یک رقابت بسیار حساس شکل می‌گیرد. تصور کنید دو کارمند در دو باجه‌ی مختلف از یک بانک، همزمان در حال ثبت یک تراکنش بانکی یکسان برای شما هستند و سیستم بانک برای لحظاتی گیج می‌شود که کدام ثبت را بپذیرد. در این زمان پرالتهاب، وضعیت تراکنش‌ها و شبکه‌ی ما به این شکل است:

• سردرگمی موقت ماینرها: نیمی از قدرت شبکه فکر می‌کنند شاخه‌ی اول مسیر اصلی است و نیمی دیگر روی شاخه‌ی دوم کار می‌کنند. این یعنی شبکه دچار یک دوگانگی موقت شده است.
• تایید نشدن نهایی تراکنش‌ها: اگر شما دقیقا در همین زمان ارزی را برای دوست خود منتقل کنید، تراکنش شما ممکن است در یکی از این شاخه‌ها ثبت شود، اما تا زمانی که شبکه مسیر نهایی را انتخاب نکند، این انتقال به هیچ وجه قطعی نیست.
• خطر دو بار خرج کردن (Double Spending): در این فاصله‌ی زمانی کوتاه، افراد سودجو ممکن است از این گیجی شبکه سوءاستفاده کنند. به همین دلیل است که صرافی‌های معتبر، برای تایید نهایی واریزی‌های شما، همیشه منتظر تاییدات بیشتری می‌مانند تا از تثبیت شبکه‌ی بلاک‌چین مطمئن شوند.

بازگشت امنیت و تایید نهایی پس از انتخاب زنجیره اصلی

پس از این رقابت موقت، شبکه‌ی ارزهای دیجیتال بر اساس یک قانون بسیار ساده و هوشمندانه به آرامش می‌رسد: هر مسیری که طولانی‌تر باشد و قدرت پردازش بیشتری برای آن صرف شده باشد، برنده‌ی این رقابت است و به عنوان زنجیره‌ی اصلی انتخاب می‌شود. وقتی شبکه‌ی ما این سازماندهی مجدد را انجام می‌دهد، امنیت به صورت کامل به سیستم برمی‌گردد و تکلیف همه چیز روشن می‌شود. اتفاقاتی که پس از انتخاب زنجیره‌ی اصلی رخ می‌دهند شامل موارد زیر است:

• حذف شاخه‌ی بازنده: بلاک‌هایی که در شاخه‌ی کوتاه‌تر قرار داشتند و برنده‌ی رقابت نشدند، کاملا کنار گذاشته می‌شوند. به این بلاک‌ها، بلاک‌ یتیم (Orphan Blocks - بلاک‌هایی که کاملا سالم و معتبر بودند اما چون در مسیر اصلی قرار نگرفتند، از شبکه‌ی نهایی حذف شدند) می‌گویند.
• بازگشت تراکنش‌ها به صف انتظار: این تراکنش‌ها از بین نمی‌روند، بلکه به ممپول (Mempool - استخر یا اتاق انتظار تراکنش‌هایی که هنوز تایید نشده‌اند) برمی‌گردند تا در فرصت بعدی دوباره توسط ماینرها در زنجیره‌ی اصلی و معتبر ثبت شوند.
• قطعی شدن وضعیت دارایی‌ها: با انتخاب مسیر نهایی، تمام تراکنش‌های ثبت شده در زنجیره‌ی اصلی، مهر تایید نهایی می‌گیرند و کاربران می‌توانند با خیال راحت از امن بودن سرمایه‌ی خود و موفقیت‌آمیز بودن نقل و انتقالاتشان اطمینان حاصل کنند. در نهایت، شبکه‌ی ما دوباره یکپارچه و امن شده است.

منابع:

Cube Exchange

Alchemy.com

Learn Me A Bitcoin