اتریوم کلاسیک چیست؟ | نسخه اصیل اتریوم (ETC) و آینده آن

اتریوم کلاسیک چیست؟

اتریوم کلاسیک (Ethereum Classic) که آن را با نماد ETC می‌شناسیم، یک پلتفرم بلاکچین غیرمتمرکز است که به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد تا روی آن، برنامه‌های کاربردی بسازند و اجرا کنند. این پلتفرم، درست مانند اتریوم (ETH)، برای اجرای قراردادهای هوشمند (Smart Contracts) طراحی شده است.

اما نکته‌ی کلیدی اینجا است: اتریوم کلاسیک، در واقع نسخه‌ی اصلی و اولیه‌ی بلاکچین اتریوم است. این شبکه، پس از یک اتفاق بزرگ و جنجالی، تصمیم گرفت به اصول اولیه‌ی خود وفادار بماند و هیچ تغییری در تاریخچه‌ی تراکنش‌های خود ایجاد نکند.

اتریوم کلاسیک در یک نگاه

برای شروع، بیایید نگاهی سریع به شناسنامه‌ی اتریوم کلاسیک بیندازیم:

ویژگی	توضیحات
نام پروژه	اتریوم کلاسیک (Ethereum Classic)
نماد اختصاری	ETC
تاریخ راه‌اندازی	۲۰۱۵ (به عنوان اتریوم واحد)
تاریخ جدایی (هارد فورک)	۲۰۱۶
مکانیزم اجماع	گواه اثبات کار (Proof-of-Work)
کاربرد اصلی	اجرای قراردادهای هوشمند و برنامه‌های غیرمتمرکز (DApps)
فلسفه کلیدی	تغییرناپذیری مطلق (Immutability)

هدف اصلی اتریوم کلاسیک: حفظ فلسفه «کد، قانون است»

مهم‌ترین دلیلی که اتریوم کلاسیک امروز وجود دارد، پایبندی سفت و سخت به یک فلسفه است: «کد، قانون است» (Code is Law). اما این فلسفه به چه معناست؟

در دنیای بلاکچین، مفهومی به نام تغییرناپذیری (Immutability) وجود دارد. این یعنی وقتی اطلاعاتی (مانند یک تراکنش) روی بلاکچین ثبت شد، دیگر هیچ‌کس، حتی سازندگان شبکه، نباید بتوانند آن را تغییر دهند یا حذف کنند.

فلسفه‌ی «کد، قانون است» می‌گوید که قراردادهای هوشمند (کدهای کامپیوتری که روی بلاکچین اجرا می‌شوند) باید دقیقاً همانطور که نوشته شده‌اند، اجرا شوند. حتی اگر در آن کد خطایی وجود داشته باشد یا شخصی از آن خطا سوءاستفاده کند، جامعه نباید در تاریخچه‌ی بلاکچین دخالت کند و آن را «اصلاح» نماید.

طرفداران اتریوم کلاسیک معتقدند که ارزش اصلی بلاکچین در همین تغییرناپذیر بودن آن است. آن‌ها باور دارند که اگر انسان‌ها بتوانند با تصمیم‌گیری جمعی، تاریخچه‌ی تراکنش‌ها را (حتی برای یک دلیل خوب مثل بازگرداندن پول‌های دزدیده شده) تغییر دهند، دیگر نمی‌توان به آن سیستم اعتماد کامل داشت و ماهیت غیرمتمرکز بودن آن زیر سوال می‌رود.

توکن بومی شبکه (ETC) چه کاربردی دارد؟

هر شبکه‌ی بلاکچینی برای فعال بودن و انجام عملیات، به یک «سوخت» نیاز دارد. در شبکه‌ی اتریوم کلاسیک، این سوخت، توکن بومی آن یعنی ETC است. کاربردهای اصلی توکن ETC عبارتند از:

• پرداخت کارمزد تراکنش (Gas): مهم‌ترین کاربرد ETC، پرداخت هزینه‌ی عملیات در شبکه است. وقتی شما می‌خواهید یک تراکنش ارسال کنید یا با یک برنامه‌ی غیرمتمرکز (DApp) کار کنید، باید مقداری ETC به عنوان کارمزد یا «گس» (Gas) بپردازید. این گس، پاداشی است که به ماینرها برای تایید تراکنش شما و امن نگه داشتن شبکه داده می‌شود.
• اجرای قراردادهای هوشمند: توسعه‌دهندگانی که می‌خواهند برنامه‌های خود را روی شبکه‌ی اتریوم کلاسیک اجرا کنند، برای مصرف منابع محاسباتی شبکه، باید ETC پرداخت کنند.
• ذخیره ارزش یا سرمایه‌گذاری: مانند بسیاری از رمزارزها، برخی افراد با خرید اتریوم کلاسیک آن را به عنوان یک دارایی دیجیتال، نگهداری می‌کنند، با این امید که ارزش آن در آینده افزایش یابد.

داستان پیدایش اتریوم کلاسیک: چرا اتریوم «کلاسیک» شد؟

برای اینکه بفهمیم اتریوم کلاسیک دقیقاً از کجا آمد، باید به یکی از جنجالی‌ترین و مهم‌ترین داستان‌های دنیای رمزارز برگردیم. اتریوم کلاسیک (ETC) و اتریوم (ETH) که امروز می‌شناسیم، در ابتدا یک شبکه‌ی واحد و یکسان بودند. اما یک بحران بزرگ، جامعه‌ی اتریوم را بر سر یک دوراهی اخلاقی و فنی قرار داد و باعث یک جدایی دائمی شد. این اتفاق، هک پروژه‌ای به نام "The DAO" بود.

پروژه «The DAO» چه بود؟

پروژه‌ی The DAO (مخفف سازمان خودگردان غیرمتمرکز یا Decentralized Autonomous Organization) در سال ۲۰۱۶ سروصدای زیادی به پا کرد. DAO را می‌توان مانند یک صندوق سرمایه‌گذاری خطرپذیرِ غیرمتمرکز تصور کرد که روی بلاکچین اتریوم ساخته شده بود.

ایده‌ی آن جذاب بود: کاربران به این پروژه، اتریوم (که در آن زمان تنها ارز شبکه بود) واریز می‌کردند و در عوض، توکن‌های DAO دریافت می‌کردند. دارندگان این توکن‌ها می‌توانستند به صورت دموکراتیک رأی بدهند که این صندوق روی کدام پروژه‌های جدید و نوآورانه سرمایه‌گذاری کند. این پروژه به سرعت محبوب شد و توانست مبلغی معادل حدود ۱۵۰ میلیون دلار اتر جمع‌آوری کند که در آن زمان، درصد قابل توجهی از کل اترهای در گردش بود.

هک بزرگ DAO: اتفاقی که تاریخ اتریوم را تغییر داد

در ژوئن ۲۰۱۶، فاجعه رخ داد. یک هکر (یا گروهی از هکرها) یک آسیب‌پذیری یا "باگ" جدی در کدهای قرارداد هوشمند The DAO پیدا کرد.

این هکر توانست با استفاده از این حفره‌ی امنیتی، به طور مکرر مقادیر زیادی اتر را از صندوق DAO خارج کند، بدون اینکه سیستم متوجه شود. در این حمله، حدود ۳.۶ میلیون اتر (که در آن زمان ارزشی حدود ۵۰ میلیون دلار داشت) به یک آدرس دیگر که تحت کنترل هکر بود، منتقل شد.

اینجا باید یک نکته‌ی مهم را روشن کنیم: این هک، به دلیل ضعف در شبکه‌ی اصلی اتریوم نبود، بلکه مشکل از کدنویسی ضعیف خود پروژه‌ی The DAO بود. اما از آنجایی که بخش عظیمی از سرمایه‌ی کل اکوسیستم اتریوم در این پروژه قفل شده بود، این هک به یک بحران جدی برای آینده‌ی کل شبکه تبدیل شد.

هارد فورک جنجالی: تولد دو اتریوم (ETH و ETC)

جامعه‌ی اتریوم حالا بر سر یک دوراهی سرنوشت‌ساز قرار گرفته بود. یک سوال اساسی مطرح شد: آیا باید در بلاکچین دخالت کنیم و تاریخچه را تغییر دهیم تا پول‌های دزدیده شده را برگردانیم، یا باید به اصل "تغییرناپذیری" بلاکچین (که می‌گوید تاریخچه هرگز نباید عوض شود) وفادار بمانیم؟

• گروه اول (اکثریت): این گروه، که شامل بنیان‌گذار اتریوم، ویتالیک بوترین، نیز می‌شد، معتقد بودند که این هک آنقدر بزرگ است که اگر اقدامی نکنند، اعتماد به کل پلتفرم از بین می‌رود.
• راه‌حل آن‌ها: اجرای یک هارد فورک (Hard Fork).

هارد فورک در دنیای بلاکچین، مانند یک به‌روزرسانی بزرگ و اجباری در یک نرم‌افزار است که قوانین شبکه را به طور اساسی تغییر می‌دهد. این هارد فورک خاص طراحی شده بود تا تاریخچه‌ی بلاکچین را به قبل از هک DAO برگرداند (Rollback) و تمام اترهای دزدیده شده را به یک قرارداد هوشمند جدید منتقل کند تا سرمایه‌گذاران بتوانند پول خود را پس بگیرند.

این هارد فورک در سال ۲۰۱۶ اجرا شد. شبکه‌ای که این تغییر را پذیرفت و تاریخچه را بازنویسی کرد، همان شبکه‌ای است که ما امروز به عنوان اتریوم (ETH) می‌شناسیم (فروش اتریوم).

چرا عده‌ای تصمیم گرفتند در شبکه «کلاسیک» باقی بمانند؟

همه‌ی افراد با بازنویسی تاریخچه موافق نبودند. یک اقلیت اما پرسروصدا از جامعه، به شدت با این مداخله مخالف بودند. آن‌ها به فلسفه‌ی اصلی بلاکچین، یعنی «کد، قانون است» باور داشتند. استدلال آن‌ها این بود: "بلاکچین باید مطلقاً تغییرناپذیر باشد. اگر ما انسان‌ها بتوانیم با رأی‌گیری، تاریخچه را تغییر دهیم (حتی برای یک دلیل خوب)، پس این سیستم دیگر غیرمتمرکز و قابل اعتماد نیست و هیچ فرقی با بانک‌های سنتی ندارد."

به همین دلیل، این گروه تصمیم گرفتند که هارد فورک جدید را نپذیرند و روی همان زنجیره‌ی اصلی و تغییرنیافته‌ی قبلی به کار خود ادامه دهند.

این زنجیره‌ی اصلی و دست‌نخورده، که تاریخچه‌ی هک DAO را همانطور که اتفاق افتاده بود در خود حفظ کرد، به اتریوم کلاسیک (ETC) معروف شد. به این ترتیب، از یک شبکه‌ی واحد، دو بلاکچین مجزا با دو فلسفه‌ی متفاوت متولد شدند.

مهم‌ترین تفاوت اتریوم کلاسیک (ETC) و اتریوم (ETH) چیست؟

حالا که داستان جدایی این دو شبکه را می‌دانیم، به سوال اصلی می‌رسیم. اگرچه اتریوم (ETH) و اتریوم کلاسیک (ETC) از یک ریشه‌ی مشترک هستند و در بسیاری از موارد فنی (مانند اجرای قراردادهای هوشمند) شبیه به هم عمل می‌کنند، اما امروز تفاوت‌های اساسی و عمیقی با هم دارند. این تفاوت‌ها فقط فنی نیستند، بلکه به فلسفه، جامعه و آینده‌ی هر شبکه مربوط می‌شوند.

تفاوت در مکانیزم اجماع: گواه اثبات کار (PoW) در برابر گواه اثبات سهام (PoS)

این بزرگ‌ترین تفاوت فنی میان دو شبکه است. مکانیزم اجماع (Consensus Mechanism) روشی است که شبکه‌ی بلاکچین برای تایید تراکنش‌ها و امن نگه داشتن خود از آن استفاده می‌کند.

• اتریوم کلاسیک (ETC) | وفادار به اثبات کار (PoW): اتریوم کلاسیک همچنان از مکانیزم سنتی گواه اثبات کار (Proof-of-Work) استفاده می‌کند. این همان سیستمی است که بیت‌کوین نیز از آن بهره می‌برد. در این روش، افرادی به نام ماینرها (Miners) با استفاده از سخت‌افزارهای کامپیوتری بسیار قدرتمند، مسائل پیچیده‌ی ریاضی را حل می‌کنند. آن‌ها با این کار، تراکنش‌ها را تایید کرده، بلاک‌های جدید می‌سازند و در ازای آن، پاداش (توکن ETC) دریافت می‌کنند. این فرایند به مصرف انرژی بسیار بالایی نیاز دارد.
• اتریوم (ETH) | مهاجرت به اثبات سهام (PoS): اتریوم (ETH) در سپتامبر ۲۰۲۲، طی یک به‌روزرسانی عظیم به نام The Merge (ادغام)، به طور کامل از اثبات کار به گواه اثبات سهام (Proof-of-Stake) مهاجرت کرد. در این مدل جدید، دیگر خبری از ماینرها و مصرف برق هنگفت نیست. به جای آن، کاربرانی به نام اعتبارسنج‌ها (Validators) حضور دارند. این افراد باید مقداری از ارز ETH خود را به عنوان وثیقه در شبکه قفل (Stake) کنند. سپس شبکه به صورت تصادفی، برخی از آن‌ها را برای تایید تراکنش‌ها و ساخت بلاک‌های جدید انتخاب می‌کند و به آن‌ها پاداش می‌دهد. این روش بسیار بهینه‌تر و از نظر مصرف انرژی، پاک‌تر است.

تفاوت در فلسفه: تغییرناپذیری مطلق در برابر انعطاف‌پذیری

همانطور که در داستان هک DAO دیدیم، ریشه‌ی اصلی این جدایی، یک اختلاف نظر فلسفی بود:

• اتریوم کلاسیک (ETC): به اصل تغییرناپذیری مطلق (Absolute Immutability) باور دارد. طرفداران آن معتقدند که بلاکچین نباید هرگز و تحت هیچ شرایطی دستکاری شود. فلسفه‌ی آن‌ها "کد، قانون است" می‌باشد؛ یعنی اگر در کدی نقصی وجود داشت و از آن سوءاستفاده شد، باز هم تاریخچه‌ی ثبت‌شده نباید تغییر کند.
• اتریوم (ETH): رویکرد انعطاف‌پذیر و عمل‌گرایانه‌تری (Pragmatic) را در پیش گرفت. جامعه‌ی اتریوم نشان داد که در مواجهه با یک بحران بزرگ (مانند هک DAO)، حاضر است برای نجات اکوسیستم و کاربران، در قوانین دخالت کند و تاریخچه را اصلاح نماید. آن‌ها رشد، تکامل و امنیت کاربران را بر تغییرناپذیریِ سفت و سخت ترجیح دادند.

تفاوت در جامعه توسعه‌دهندگان و نقشه راه

این تفاوت فلسفی، مستقیماً بر آینده‌ی دو شبکه تاثیر گذاشته است:

• اتریوم (ETH): از آنجایی که اکثریت جامعه، از جمله بنیان‌گذار اصلی (ویتالیک بوترین)، با به‌روزرسانی موافق بودند، شبکه‌ی ETH از جامعه‌ی توسعه‌دهندگان بسیار بزرگ‌تر، فعال‌تر و منابع مالی قوی‌تری برخوردار است. این شبکه یک نقشه راه (Roadmap) بسیار روشن، بلندپروازانه و پر از به‌روزرسانی‌های برنامه‌ریزی شده برای افزایش سرعت و کاهش کارمزدها دارد.
• اتریوم کلاسیک (ETC): جامعه‌ی توسعه‌دهندگان آن کوچک‌تر اما به اصول خود بسیار وفادار است. نقشه راه آن‌ها معمولاً بر حفظ ثبات، امنیت و بهینه‌سازی شبکه‌ی اثبات کار (PoW) متمرکز است و به دنبال تغییرات بنیادی و بزرگی مانند اتریوم (ETH) نیست.

جدول مقایسه کامل ETC در برابر ETH

برای درک ساده‌تر تفاوت‌های ETC با ETH، آن‌ها را در جدول زیر خلاصه کرده‌ایم:

ویژگی مورد مقایسه	اتریوم کلاسیک (ETC)	اتریوم (ETH)
مکانیزم اجماع	گواه اثبات کار (PoW) - نیاز به ماینر	گواه اثبات سهام (PoS) - نیاز به اعتبارسنج (Validator)
فلسفه اصلی	تغییرناپذیری مطلق (کد، قانون است)	انعطاف‌پذیری و تکامل (عمل‌گرایی)
تصمیم در هک DAO	عدم مداخله (هک در تاریخچه باقی ماند)	مداخله (بازگرداندن تاریخچه و پس دادن پول‌ها)
جامعه و توسعه	کوچک‌تر، متمرکز بر ثبات	بسیار بزرگ، متمرکز بر نوآوری و مقیاس‌پذیری
مصرف انرژی	بسیار بالا (مانند بیت‌کوین)	بسیار پایین (بیش از ۹۹٪ کاهش نسبت به قبل)
آینده و نقشه راه	حفظ وضعیت موجود (PoW)	به‌روزرسانی‌های مداوم (افزایش سرعت و...)

اتریوم کلاسیک چگونه کار می‌کند؟ (بررسی فنی)

اتریوم کلاسیک برای اجرا شدن، تایید تراکنش‌ها و اجرای برنامه‌ها، به سه جزء کلیدی متکی است:

پایبندی به گواه اثبات کار (Proof-of-Work)

اتریوم کلاسیک بر خلاف اتریوم جدید، همچنان از مکانیزم گواه اثبات کار (Proof-of-Work یا PoW) استفاده می‌کند. این دقیقاً همان سیستمی است که بیت‌کوین برای امنیت شبکه‌ی خود به کار می‌گیرد. اما PoW چگونه کار می‌کند؟

• رقابت ماینرها: افرادی به نام ماینر (Miner)، کامپیوترها و سخت‌افزارهای بسیار قدرتمندی را به شبکه متصل می‌کنند.
• حل معما: این سخت‌افزارها شبانه‌روز در حال رقابت برای حل یک معمای ریاضی بسیار پیچیده هستند.
• ساخت بلاک: اولین ماینری که به جواب صحیح برسد، این شانس را پیدا می‌کند که دسته‌ی بعدی تراکنش‌ها (یک بلاک جدید) را به زنجیره (بلاکچین) اضافه کند.
• دریافت پاداش: شبکه برای پاداش دادن به این کار سخت و هزینه‌ی برقی که ماینر مصرف کرده است، مقداری توکن ETC جدید به او پاداش می‌دهد.

این رقابت دائمی ماینرها، هم باعث تایید تراکنش‌های کاربران می‌شود و هم شبکه‌ی اتریوم کلاسیک را در برابر حملات و تقلب امن نگه می‌دارد.

ماشین مجازی اتریوم (EVM) و اجرای قراردادهای هوشمند

هسته‌ی مرکزی و مغز شبکه‌ی اتریوم کلاسیک، ماشین مجازی اتریوم (Ethereum Virtual Machine یا EVM) نام دارد. EVM را می‌توان به عنوان یک سیستم عامل جهانی و غیرمتمرکز تصور کرد. این یک محیط محاسباتی است که به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد کدهای خود را روی آن اجرا کنند. مهم‌ترین کدهایی که روی EVM اجرا می‌شوند، قراردادهای هوشمند (Smart Contracts) هستند.

قرارداد هوشمند، یک برنامه‌ی کامپیوتری است که به صورت خودکار اجرا می‌شود. این قراردادها بر اساس منطق "اگر... آنگاه..." (If... Then...) کار می‌کنند. مثال: یک دستگاه فروش خودکار نوشابه، یک قرارداد هوشمند ساده در دنیای واقعی است. اگر شما مبلغ صحیح را وارد کنید، آنگاه دستگاه به طور خودکار یک نوشابه به شما تحویل می‌دهد.

در اتریوم کلاسیک، EVM تضمین می‌کند که این قراردادهای هوشمند دقیقاً همانطور که نوشته شده‌اند، بدون امکان دخالت، سانسور یا تقلب اجرا شوند. از آنجایی که ETC از EVM استفاده می‌کند، با هزاران برنامه‌ی غیرمتمرکزی (DApps) که برای اتریوم (ETH) نوشته شده‌اند نیز سازگار است.

مدل تراکنش‌ها و کارمزدها (Gas) در شبکه ETC

برای انجام هرگونه عملیاتی در شبکه‌ی اتریوم کلاسیک، شما باید هزینه‌ای بپردازید. این هزینه گس (Gas) نامیده می‌شود. گس را مانند بنزین برای اتومبیل خود در نظر بگیرید. برای اینکه اتومبیل شما حرکت کند (تراکنش انجام شود)، به بنزین (گس) نیاز دارید. گس واحدی برای اندازه‌گیری میزان کار محاسباتی مورد نیاز برای اجرای یک عملیات است. اما هزینه‌ی گس چگونه پرداخت می‌شود؟ اگرچه میزان کار با گس سنجیده می‌شود، اما شما هزینه‌ی آن را با توکن بومی شبکه یعنی ETC، پرداخت می‌کنید. هر عملیاتی، هزینه‌ی گس متفاوتی دارد:

• تراکنش ساده: انتقال مقداری ETC از کیف پول شما به کیف پول دیگر، گس کمتری نیاز دارد (مانند رانندگی در یک مسیر کوتاه).
• عملیات پیچیده: اجرای یک قرارداد هوشمند پیچیده یا تعامل با یک برنامه‌ی غیرمتمرکز، گس بیشتری مصرف می‌کند (مانند رانندگی یک کامیون در مسیر طولانی و سربالایی).

این مدل کارمزد تضمین می‌کند که ماینرها برای استفاده از منابع محاسباتی خود پاداش دریافت کنند و از ارسال تراکنش‌های اسپم و بی‌ارزش به شبکه جلوگیری شود.

بررسی مزایا و معایب اتریوم کلاسیک

مانند هر فناوری دیگری در دنیای رمزارز، اتریوم کلاسیک نیز مجموعه‌ای از نقاط قوت و ضعف‌های خاص خود را دارد. درک این موارد به شما کمک می‌کند تا با دیدی واقع‌بینانه‌تر، جایگاه و پتانسیل این شبکه را ارزیابی کنید.

مزایای اتریوم کلاسیک

اتریوم کلاسیک به دلیل پایبندی به اصول اولیه‌ی خود، چندین مزیت قابل توجه دارد:

• تغییرناپذیری و پایبندی به اصول اولیه بلاکچین: این مهم‌ترین نقطه‌ی قوت ETC است. با امتناع از بازگرداندن تاریخچه پس از هک DAO، اتریوم کلاسیک ثابت کرد که به فلسفه‌ی "کد، قانون است" وفاداری مطلق دارد. این ویژگی برای افرادی که معتقدند یک بلاکچین باید سیستمی کاملاً غیرقابل دستکاری و سانسور باشد، یک مزیت ایدئولوژیک بسیار بزرگ محسوب می‌شود.
• امنیت (تئوریک) مکانیزم اثبات کار: مکانیزم گواه اثبات کار (Proof-of-Work) سیستمی است که امنیت آن در طول سال‌ها توسط بیت‌کوین اثبات شده است. این سیستم، تا زمانی که ماینرهای کافی و توزیع‌شده‌ای در آن فعال باشند، به طور تئوریک در برابر حملات بسیار مقاوم است و سابقه‌ی طولانی‌تری نسبت به گواه اثبات سهام (PoS) دارد.
• سازگاری کامل با قراردادهای هوشمند اتریوم: از آنجایی که ETC از همان ریشه‌ی اتریوم (ETH) و از همان ماشین مجازی اتریوم (EVM) استفاده می‌کند، با برنامه‌های غیرمتمرکز (DApps) و قراردادهای هوشمند نوشته‌شده برای اتریوم سازگار است. این یعنی توسعه‌دهندگان می‌توانند به راحتی برنامه‌های خود را با تغییرات اندک (یا حتی بدون تغییر) روی شبکه‌ی اتریوم کلاسیک نیز اجرا کنند.

چالش‌ها و معایب اتریوم کلاسیک

در کنار مزایا، اتریوم کلاسیک با چالش‌های جدی و واقعی روبرو است که نباید آن‌ها را نادیده گرفت:

• امنیت شبکه و سابقه «حملات ۵۱ درصدی»: این بزرگ‌ترین و نگران‌کننده‌ترین ضعف اتریوم کلاسیک است. حمله‌ی ۵۱ درصدی (51% Attack) زمانی رخ می‌دهد که یک فرد یا گروه موفق شود کنترل بیش از نیمی از قدرت پردازش (هش‌ریت) یک شبکه‌ی اثبات کار را به دست آورد. با این قدرت، مهاجم می‌تواند جلوی تایید تراکنش‌های جدید را بگیرد و مهم‌تر از آن، تراکنش‌های قبلی خود را برگرداند و یک توکن را دو بار خرج کند (Double-spending). متأسفانه، به دلیل کمتر بودن تعداد ماینرها در مقایسه با شبکه‌هایی مانند بیت‌کوین، اتریوم کلاسیک در گذشته چندین بار هدف این نوع حملات مخرب قرار گرفته است.
• جامعه توسعه‌دهندگان و نوآوری کمتر نسبت به ETH: پس از جدایی (هارد فورک)، اکثریت قاطع توسعه‌دهندگان، پروژه‌ها و منابع مالی، همراه با شبکه‌ی جدید یعنی اتریوم (ETH) رفتند. این موضوع باعث شده است که اتریوم کلاسیک جامعه‌ی توسعه‌دهندگان بسیار کوچک‌تری داشته باشد و در نتیجه، سرعت نوآوری و به‌روزرسانی‌های آن به مراتب کندتر از رقیب اصلی خود باشد.
• رقابت شدید و پذیرش محدودتر: اتریوم کلاسیک نه تنها باید با برادر بزرگ‌تر و بسیار محبوب‌تر خود (ETH) رقابت کند، بلکه در بازار شلوغ پلتفرم‌های قرارداد هوشمند، با رقبای مدرن، سریع و ارزان‌تری مانند سولانا، کاردانو و پولکادات نیز روبرو است. این رقابت سنگین، جذب کاربران جدید، پروژه‌ها و سرمایه‌ی تازه را برای ETC بسیار دشوار می‌کند.

آینده اتریوم کلاسیک: آیا ETC هنوز هم جایگاهی در بازار دارد؟

این سوالی کلیدی برای بسیاری از فعالان بازار است. با توجه به موفقیت چشمگیر اتریوم (ETH) و نوآوری‌های مداوم آن، آیا اتریوم کلاسیک (ETC) صرفاً یک یادگاری تاریخی و موزه‌ای است یا هنوز هم ارزش و کاربرد واقعی دارد؟

واقعیت این است که ETC دیگر تلاشی برای رقابت مستقیم با ETH در سرعت و نوآوری ندارد. در عوض، این شبکه مسیر متفاوتی را انتخاب کرده و در تلاش است تا جایگاه منحصربه‌فرد خود را به عنوان «نسخه‌ی اصیل» و تغییرناپذیر حفظ کند.

نقشه راه (Roadmap) و به‌روزرسانی‌های شبکه

برخلاف اتریوم (ETH) که نقشه راه آن بر نوآوری‌های بنیادی و افزایش مقیاس‌پذیری (Scalability) متمرکز است، نقشه راه اتریوم کلاسیک بر دو اصل استوار است: ثبات و امنیت.

جامعه‌ی توسعه‌دهندگان اتریوم کلاسیک به دنبال تغییرات بزرگ و پرریسک نیستند. هدف اصلی آن‌ها حفظ وفاداری به پروتکل اثبات کار (PoW) و اطمینان از عملکرد امن آن است. به‌روزرسانی‌های اصلی شبکه در سال‌های اخیر، بیشتر بر بهبود امنیت شبکه (برای مقابله با چالش‌هایی مانند حملات ۵۱ درصدی که در گذشته تجربه کرده بود) و حفظ سازگاری با ماشین مجازی اتریوم (EVM) متمرکز بوده است. این سازگاری به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد که همچنان بتوانند برنامه‌های نوشته‌شده برای اتریوم را به راحتی روی اتریوم کلاسیک نیز پیاده‌سازی کنند.

تحلیل جایگاه ETC در کنار ETH

شاید عجیب به نظر برسد، اما مهاجرت بزرگ اتریوم (ETH) به گواه اثبات سهام (PoS) در رویداد ادغام (The Merge)، بزرگ‌ترین موهبت برای اتریوم کلاسیک بود.

با خاموش شدن ناگهانی امکان استخراج (ماینینگ) در شبکه‌ی اتریوم، میلیون‌ها ماینر که سخت‌افزارهای بسیار گران‌قیمتی (مانند کارت‌های گرافیک) داشتند، به دنبال یک شبکه‌ی جایگزین برای کسب درآمد گشتند. اتریوم کلاسیک، به عنوان سازگارترین و شناخته‌شده‌ترین گزینه‌ی اثبات کار (PoW) که از همان سخت‌افزارها پشتیبانی می‌کرد، به پناهگاه اصلی این ماینرها تبدیل شد. بنابراین، امروز جایگاه ETC روشن‌تر از قبل است:

• برای ماینرها: ETC اکنون اصلی‌ترین و سودآورترین پلتفرم قرارداد هوشمند قابل استخراج در جهان است.
• برای طرفداران PoW: این شبکه، گزینه‌ای برای افرادی است که عمیقاً معتقدند گواه اثبات کار (مانند بیت‌کوین) تنها مکانیزم اجماع واقعاً غیرمتمرکز و امن است و گواه اثبات سهام (PoS) را به دلیل ماهیت وثیقه‌گذاری، متمرکز می‌دانند.

در مقابل، اتریوم (ETH) جایگاه خود را به عنوان پلتفرم اصلی نوآوری، سرعت، و پلتفرم مورد علاقه‌ی توسعه‌دهندگان برنامه‌های کاربردی جدید (DApps) تثبیت کرده است.

همکاری‌های کلیدی شبکه اتریوم کلاسیک

اتریوم کلاسیک شاید به اندازه‌ی اتریوم (ETH) از حمایت شرکت‌های بزرگ فناوری یا اتحادهای سازمانی برخوردار نباشد، اما همکاری‌های آن در حوزه‌های دیگری متمرکز است:

• صندوق‌های سرمایه‌گذاری: یکی از مهم‌ترین نشانه‌های اعتبار ETC، حضور آن در صندوق سرمایه‌گذاری گری‌اسکیل (Grayscale) است. این شرکت بزرگ مدیریت دارایی دیجیتال، یک صندوق سرمایه‌گذاری اختصاصی برای اتریوم کلاسیک (ETCG) دارد که به سرمایه‌گذاران سنتی و نهادی اجازه می‌دهد روی این دارایی سرمایه‌گذاری کنند.
• استخرهای استخراج (Mining Pools): پس از رویداد ادغام، بزرگ‌ترین استخرهای استخراج جهان حمایت کامل خود را از اتریوم کلاسیک اعلام کردند، چرا که بقای این شبکه مستقیماً به ادامه‌ی کسب‌وکار آن‌ها گره خورده است.
• جامعه‌ی توسعه‌دهندگان: اگرچه کوچک‌تر است، اما سازمان‌هایی مانند ETC Cooperative به صورت اختصاصی برای حمایت مالی از توسعه‌دهندگان، تحقیقات امنیتی و رشد اکوسیستم اتریوم کلاسیک فعالیت می‌کنند.

منابع:

Decrypt

Techopedia

Investopedia

Wikipedia