پرایوسی کوین چیست؟ | آشنایی با بهترین رمزارزهای محرمانه از مونرو تا زی‌کش

ارز دیجیتال محرمانه یا privacy coin چیست؟ | ارزهای پیگیرگریز، فراتر از یک رمزارز عادی

پرایوسی کوین (Privacy Coin) یا ارز دیجیتال محرمانه، دقیقاً همان چیزی است که از نامش پیداست؛ نوعی رمزارز که با هدف اصلی و تمرکز ویژه بر حفظ حریم خصوصی کاربران ساخته شده است. شاید اینجا کمی گیج شوید و بپرسید «مگر بیت‌کوین و سایر رمزارزها خصوصی نیستند؟». این یک تصور رایج اما اشتباه است.

در رمزارزهای معروفی مانند بیت‌کوین یا اتریوم، تمام تراکنش‌ها روی یک دفتر کل عمومی به نام بلاک‌چین (Blockchain) ثبت می‌شوند. این دفتر کل شفاف است و هر کسی در دنیا می‌تواند تمام تراکنش‌ها، آدرس‌های کیف پول و مبالغ جابجا شده را ببیند. البته نام واقعی شما آنجا ثبت نمی‌شود؛ اما آدرس کیف پول شما وجود دارد. به این ویژگی ناشناسی کاذب (Pseudonymity) می‌گویند؛ یعنی اگر کسی بتواند یک آدرس را به هویت واقعی شما متصل کند (که امکان‌پذیر است)، می‌تواند تمام سوابق مالی شما را ردیابی کند.

اینجاست که پرایوسی کوین‌ها وارد می‌شوند. آن‌ها فراتر از یک رمزارز عادی عمل می‌کنند و به طور خاص طراحی شده‌اند تا جلوی این شفافیت کامل را بگیرند. وقتی شما از یک پرایوسی کوین استفاده می‌کنید، اطلاعات کلیدی تراکنش مانند موارد زیر، از دید عموم پنهان باقی می‌ماند:

• هویت فرستنده
• هویت گیرنده
• مبلغ تراکنش

به زبان ساده، پرایوسی کوین‌ها آمده‌اند تا همان سطح از محرمانگی را که شما در سیستم بانکی سنتی (بین خودتان و بانک) انتظار دارید، به دنیای غیرمتمرکز رمزارزها بیاورند.

هدف اصلی پرایوسی کوین‌ها چیست؟

هدف اصلی و فلسفه‌ی وجودی پرایوسی کوین‌ها، بازگرداندن محرمانگی مالی (Financial Privacy) به کاربران است. در دنیای امروز که داده‌ها اهمیت فوق‌العاده‌ای پیدا کرده‌اند، شفافیت کامل بلاک‌چین‌های عمومی می‌تواند یک نقطه ضعف بزرگ باشد. تصور کنید که رئیستان بتواند ببیند شما حقوقتان را دقیقاً کجا خرج می‌کنید، یا یک رقیب تجاری بتواند تمام تراکنش‌های مالی شرکت شما را تحلیل کند.

پرایوسی کوین‌ها با این دیدگاه ساخته شده‌اند که حریم خصوصی مالی، یک حق اساسی برای افراد و کسب‌وکارها است. آن‌ها نمی‌خواهند یک دفتر کل شفاف در اختیار همه باشد که بتوان الگوهای مالی افراد را از آن استخراج کرد. بنابراین، هدف اصلی آن‌ها این است که به افراد اجازه دهند تراکنش‌های خود را بدون ترس از موارد زیر انجام دهند:

• نظارت (Surveillance): جلوگیری از اینکه دولت‌ها، شرکت‌ها یا افراد دیگر بتوانند فعالیت‌های مالی شما را زیر نظر بگیرند.
• ردیابی (Tracking): غیرممکن کردن اتصال تراکنش‌های مختلف به یکدیگر و ردیابی ردپای مالی شما.
• سانسور (Censorship): ایجاد یک سیستم مالی که در آن تراکنش‌ها بر اساس هویت یا سوابق فرستنده قابل مسدود شدن نباشند.

در واقع، privacy coin ها تلاش می‌کنند تا ویژگی پول نقد (Cash) را در دنیای دیجیتال شبیه‌سازی کنند؛ وقتی شما پول نقد می‌دهید، هیچ سابقه‌ی عمومی از آن باقی نمی‌ماند و هویت شما فاش نمی‌شود. پرایوسی کوین‌ها نیز به دنبال همین سطح از ناشناسی در فضای آنلاین هستند.

کاربردهای اصلی پرایوسی کوین‌ها

حالا که می‌دانیم پرایوسی کوین‌ها چه هستند، شاید این سوال پیش بیاید که این ارزها دقیقاً به چه دردی می‌خورند؟ نیاز به محرمانگی مالی (Financial Privacy) یک موضوع جدی و کاملاً قانونی است که هم برای افراد عادی و هم برای کسب‌وکارها اهمیت دارد.

در حالی که شفافیت بیت‌کوین برای حسابرسی عمومی عالی است، اما برای تراکنش‌های روزمره مانند این است که رسید تمام خریدهایتان را به شیشه‌ی اتومبیل خود بچسبانید تا همه ببینند. در ادامه، مهم‌ترین کاربردهای واقعی و مشروع ارزهای محرمانه را بررسی می‌کنیم:

• حفظ حریم خصوصی مالی شخصی: مهم‌ترین کاربرد، حفاظت از اطلاعات شخصی شماست. با پرایوسی کوین‌ها، هیچ‌کس (نه همکاران، نه همسایگان و نه هکرها) نمی‌تواند با دانستن آدرس عمومی شما، به موجودی کیف پول‌تان، میزان حقوق دریافتی‌تان یا عادات خرید شما پی ببرد.
• محرمانگی در تراکنش‌های تجاری: کسب‌وکارها به شدت به حریم خصوصی نیاز دارند. یک شرکت نمی‌خواهد رقبایش بدانند که حقوق کارمندانش چقدر است، از کدام تأمین‌کنندگان و به چه قیمتی خرید می‌کند یا حجم دقیق معاملاتش چقدر است. پرایوسی کوین‌ها این اطلاعات حساس تجاری را محفوظ نگه می‌دارند.
• مقاومت در برابر سانسور و نظارت: در کشورهایی که محدودیت‌های مالی شدید وجود دارد یا دولت‌ها بر تراکنش‌های شهروندان نظارت دقیقی دارند، پرایوسی کوین‌ها راهی برای ارسال و دریافت پول (مانند کمک‌های مالی یا حمایت از فعالیت‌های مدنی) بدون ترس از مسدود شدن حساب یا ردیابی شدن فراهم می‌کنند.
• ایجاد قابلیت تعویض‌پذیری (Fungibility) واقعی: این یک مفهوم فنی اما بسیار مهم است. "قابلیت تعویض‌پذیری" یعنی هر واحد از یک پول باید با واحد دیگر آن ارزش یکسان و برابری داشته باشد. در بیت‌کوین، ممکن است یک کوین به دلیل سابقه‌ی استفاده در فعالیت‌های غیرقانونی، آلوده یا کثیف (Tainted) شناخته شود و برخی صرافی‌ها از پذیرش آن خودداری کنند. اما در پرایوسی کوین‌ها (مانند مونرو) چون هیچ تاریخچه‌ای قابل ردیابی نیست، همه‌ی کوین‌ها پاک و برابر هستند.

پرایوسی کوین‌ها چگونه تراکنش‌ها را پنهان می‌کنند؟

شاید بپرسید این «جادو» چطور کار می‌کند؟ چطور چیزی که روی بلاک‌چین ثبت می‌شود، همزمان خصوصی هم باقی می‌ماند؟

واقعیت این است که یک روش واحد وجود ندارد. پرایوسی کوین‌ها از مجموعه‌ای از تکنیک‌های رمزنگاری (Cryptography) بسیار هوشمندانه استفاده می‌کنند تا لایه‌های مختلفی از اطلاعات را پنهان کنند. هر پروژه مانند مونرو (خرید مونرو) یا زی‌کش از ترکیب متفاوتی از این روش‌ها استفاده می‌کند، اما همه‌ی آن‌ها در نهایت به دنبال یک هدف هستند: قطع کردن زنجیره‌ی ردیابی.

بیایید با زبان ساده، چهار تکنیک اصلی و رایج را که این رمزارزها به کار می‌گیرند، بررسی کنیم.

پنهان کردن فرستنده و گیرنده (آدرس‌های مخفی و امضای حلقه‌ای)

اولین قدم برای محرمانگی این است که کسی نفهمد «چه کسی» به «چه کسی» پول فرستاده است. دو تکنیک محبوب برای این کار عبارتند از:

• آدرس‌های مخفی (Stealth Addresses): این روش را مانند داشتن یک صندوق پستی یک‌بار مصرف تصور کنید. در بیت‌کوین، اگر آدرس کیف پول عمومی خود را به کسی بدهید، او (و هر کس دیگری) می‌تواند با بررسی بلاک‌چین، تمام تراکنش‌های ورودی و خروجی (مثلا برای خرید بیت کوین) شما را ببیند. اما در رمزارزی مانند مونرو (Monero)، وقتی کسی می‌خواهد برای شما پولی بفرستد، سیستم به طور خودکار یک آدرس کاملاً جدید و یک‌بار مصرف فقط برای همان تراکنش ایجاد می‌کند. این آدرس مخفی به کیف پول اصلی شما متصل است، اما هیچ‌کس از روی بلاک‌چین نمی‌تواند بفهمد که این آدرس جدید، متعلق به شماست. به این ترتیب، آدرس عمومی واقعی شما هرگز روی بلاک‌چین فاش نمی‌شود.
• امضای حلقه‌ای (Ring Signatures): این تکنیک برای پنهان کردن «فرستنده» به کار می‌رود. آن را مانند یک «امضای گروهی» در نظر بگیرید. وقتی شما تراکنشی را برای مونرو امضا می‌کنید، امضای دیجیتال شما با چندین امضای دیگر (که به صورت تصادفی از شبکه انتخاب می‌شوند) ترکیب می‌شود و یک «حلقه» می‌سازد. شبکه می‌تواند تأیید کند که «یکی از اعضای این گروه» این تراکنش را امضا کرده، اما به هیچ وجه نمی‌تواند تشخیص دهد که دقیقاً کدام یک از آن‌ها فرستنده‌ی واقعی بوده است. این کار، فرستنده را در میان یک جمع شلوغ پنهان می‌کند.

مخفی کردن مبلغ تراکنش

قدم دوم، پنهان کردن «مبلغ» معامله است. حتی اگر فرستنده و گیرنده پنهان باشند، اگر کسی ببیند که مبلغی دقیق (مثلاً ۱۲۵.۷۲ واحد) از یک رمزارز جابجا شده، شاید بتواند از روی این عدد خاص، تراکنش‌ها را به هم مرتبط کند.

برای حل این مشکل، تکنیکی به نام تراکنش‌های محرمانه (Confidential Transactions) یا به اختصار CT به کار می‌رود. در این روش، مبلغ واقعی تراکنش روی بلاک‌چین رمزگذاری می‌شود.

شبکه (نودها) همچنان می‌تواند به صورت ریاضی تأیید کند که همه‌چیز درست است؛ یعنی می‌تواند بررسی کند که «مجموع ورودی‌ها» با «مجموع خروجی‌ها» برابر است (تا مطمئن شود که تراکنش شما دروغین نیست)، اما هرگز نمی‌تواند عدد دقیق مبلغ تراکنش را ببیند.

قطع کردن زنجیره تراکنش‌ها | اثبات دانش صفر یا zk-SNARKs

این یکی از پیشرفته‌ترین و جالب‌ترین تکنیک‌های رمزنگاری است که بیشتر با رمزارز زی‌کش (Zcash) شناخته می‌شود.

اثبات دانش صفر (Zero-Knowledge Proof) یک مفهوم شگفت‌انگیز است که در آن شما می‌توانید به طرف مقابل ثابت کنید که یک چیزی را می‌دانید (مثلاً رمز عبور را بلدید یا موجودی کافی دارید)، بدون اینکه خود آن اطلاعات را فاش کنید.

فرض کنید می‌خواهید به یک نگهبان ثابت کنید که رمز ورود به یک غار مخفی را بلدید، بدون اینکه رمز را به او بگویید. شما وارد غار می‌شوید، از خروجی مخفی آن (که فقط با داشتن رمز پیدا می‌شود) بیرون می‌آیید و نگهبان شما را می‌بیند. شما اثبات کردید که رمز را می‌دانستید، اما هرگز خود رمز را فاش نکردید.

تکنولوژی zk-SNARKs (که یک نوع بسیار کارآمد از اثبات دانش صفر است) دقیقاً همین کار را برای تراکنش‌ها انجام می‌دهد. در زی‌کش، شما می‌توانید یک تراکنش کاملاً محافظت‌شده (Shielded) ارسال کنید. بلاک‌چین فقط یک «گواهی اثبات» را ثبت می‌کند که می‌گوید: «یک تراکنش معتبر طبق قوانین شبکه رخ داده است. اما هویت فرستنده، گیرنده و مبلغ، همگی کاملاً پنهان و غیرقابل ردیابی باقی می‌مانند.

ترکیب کردن تراکنش‌ها (میکسرهایی مانند CoinJoin)

این روش کمی قدیمی‌تر است اما هنوز هم (به خصوص در رمزارز دش (Dash) با نام PrivateSend) استفاده می‌شود. ایده اصلی این روش «مخلوط کردن» است.

این تکنیک که به آن میکسر (Mixer) یا کوین‌جوین (CoinJoin) هم گفته می‌شود، مانند این است که شما و چند نفر دیگر که می‌خواهید ناشناس بمانید، پول‌هایتان را در یک استخر بزرگ بریزید، آن‌ها را خوب هم بزنید و سپس هر کس سهم خودش را از سمت دیگر بردارد.

وقتی تراکنش‌ها با هم میکس می‌شوند، ردیابی اینکه کدام ورودی (Input) به کدام خروجی (Output) متصل است، برای ناظر بیرونی بسیار دشوار یا غیرممکن می‌شود. این کار به طور موثری، زنجیره‌ی مالکیت کوین‌ها را می‌شکند.

معرفی معروف‌ترین پرایوسی کوین‌های بازار

حالا که با روش‌های فنی پنهان‌سازی تراکنش‌ها آشنا شدیم، وقت آن است که معروف‌ترین بازیگران این حوزه را بشناسیم. در دنیای privacy coin، پروژه‌های زیادی وجود دارند، اما همه‌ی آن‌ها شبیه به هم نیستند. هرکدام فلسفه و رویکرد متفاوتی برای رسیدن به محرمانگی دارند.

در ادامه، سه مورد از شناخته‌شده‌ترین و تأثیرگذارترین پرایوسی کوین‌های بازار را با هم بررسی می‌کنیم.

مونرو (Monero / XMR) | پادشاه حریم خصوصی اجباری

مونرو (XMR) اغلب به عنوان «پادشاه» پرایوسی کوین‌ها شناخته می‌شود و دلیل خوبی هم دارد: در مونرو، حریم خصوصی یک گزینه (Option) نیست؛ بلکه اجباری (Mandatory) است.

برخلاف بیت‌کوین که همه‌چیز شفاف است یا حتی برخی پرایوسی کوین‌های دیگر که به شما حق انتخاب می‌دهند، در شبکه‌ی مونرو تمام تراکنش‌ها به طور پیش‌فرض و خودکار، محرمانه هستند. شما نمی‌توانید یک تراکنش شفاف یا عمومی در مونرو ارسال کنید.

این رمزارز برای رسیدن به این سطح از محرمانگی، از ترکیبی از قوی‌ترین تکنیک‌ها (امضای حلقه‌ای - آدرس‌های مخفی - تراکنش‌های محرمانه حلقه‌ای) استفاده می‌کند که در بخش قبل به آن‌ها اشاره کردیم.

این اجباری بودن باعث شده که مونرو به عنوان یکی از خالص‌ترین و قوی‌ترین پروژه‌ها در زمینه‌ی حریم خصوصی شناخته شود و بسیاری از افراد آن را استاندارد طلایی ارزهای محرمانه می‌دانند.

زی‌کش (Zcash / ZEC) | قدرت انتخاب بین تراکنش شفاف و خصوصی

زی‌کش (ZEC) رویکرد کاملاً متفاوتی نسبت به مونرو دارد و فلسفه‌ی آن بر «قدرت انتخاب» کاربر استوار است. زی‌کش به شما دو نوع آدرس کیف پول ارائه می‌دهد:

1. آدرس‌های شفاف (t-Addresses): آدرس‌های شفاف یا Transparent Addresses دقیقاً مانند آدرس‌های بیت‌کوین عمل می‌کنند. تراکنش‌های بین آن‌ها کاملاً شفاف و قابل ردیابی روی بلاک‌چین هستند.
2. آدرس‌های محافظت‌شده (z-Addresses): این آدرس‌ها که با نام Shielded Addresses نیز شناخته می‌شوند، از رمزنگاری zk-SNARKs (که در بخش قبل توضیح دادیم) استفاده می‌کنند. تراکنش‌های بین این آدرس‌ها با محرمانگی کامل انجام می‌شوند و فرستنده، گیرنده و مبلغ کاملاً پنهان می‌مانند.

این ویژگی به کاربران اجازه می‌دهد تا خودشان تصمیم بگیرند که کدام تراکنش مثلا برای خرید زی کش نیاز به شفافیت دارد و کدام یک باید در محرمانگی کامل انجام شود. البته، منتقدان می‌گویند چون استفاده از حریم خصوصی در زی‌کش اختیاری است، در عمل بیشتر تراکنش‌ها شفاف باقی می‌مانند و این، اثربخشی کلی شبکه را برای ناشناس ماندن کاهش می‌دهد.

دش (Dash / DASH) | حریم خصوصی به عنوان یک گزینه انتخابی (PrivateSend)

دش (DASH) یکی از رمزارزهای قدیمی‌تر است که در ابتدا بر سرعت تراکنش‌ها و پرداخت‌های خرد تمرکز داشت؛ اما یک ویژگی حریم خصوصی انتخابی (Optional) نیز ارائه می‌دهد.

حریم خصوصی در دش مانند ارزهای مونرو یا زی‌کش، در سطح پایه‌ی پروتکل آن تعبیه نشده است؛ بلکه به عنوان یک سرویس اضافی به نام ارسال خصوصی (PrivateSend) ارائه می‌شود. این ویژگی در واقع نسخه‌ی بهینه‌سازی شده‌ای از همان تکنیک CoinJoin یا میکسر است که در بخش قبل بررسی کردیم.

وقتی شما گزینه‌ی PrivateSend را مثلا برای خرید دش فعال می‌کنید، تراکنش شما با تراکنش‌های چندین کاربر دیگر که آن‌ها هم قصد ارسال خصوصی دارند، مخلوط می‌شود. این فرآیند توسط نودهای خاصی در شبکه به نام مسترنودها (Masternodes) انجام می‌شود. در نتیجه پس از چند دور مخلوط شدن، ردیابی ارتباط بین آدرس فرستنده و گیرنده‌ی نهایی بسیار دشوار می‌شود.

درست است که PrivateSend یک لایه‌ی حریم خصوصی ایجاد می‌کند، اما اکثر کارشناسان آن را به اندازه‌ی تکنیک‌های پیشرفته‌ی مونرو (اجباری) یا زی‌کش (دانش صفر) قوی و غیرقابل ردیابی نمی‌دانند.

مزایای پرایوسی کوین‌ها

استفاده از پرایوسی کوین‌ها مجموعه‌ای از مزیت‌های بنیادین را فراهم می‌کند که در بلاک‌چین‌های شفاف مانند بیت‌کوین وجود ندارد. این مزایا صرفاً به پنهان‌کاری خلاصه نمی‌شوند؛ بلکه به ویژگی‌های اساسی پول و امنیت در دنیای دیجیتال مربوط هستند. درک این مزیت‌ها به ما کمک می‌کند تا بفهمیم چرا عده‌ای حاضرند ریسک‌های قانونی آن‌ها را بپذیرند.

• محرمانگی کامل مالی: این اصلی‌ترین مزیت است. در یک بلاک‌چین عمومی، اگر آدرس شما شناسایی شود، تمام تاریخچه‌ی مالی شما فاش می‌شود. پرایوسی کوین‌ها این ارتباط را قطع می‌کنند و از نظارت اقتصادی توسط دیگران جلوگیری می‌کنند. این به معنای آن است که هیچ‌کس نمی‌تواند از روی کنجکاوی، موجودی حساب یا تراکنش‌های شما را بررسی کند.
• افزایش امنیت شخصی کاربران: وقتی موجودی کیف پول‌ها در بلاک‌چین شفاف باشد (مانند بیت‌کوین)، کاربرانی که موجودی بالایی دارند به اهداف واضحی برای هکرها، سارقان یا حتی اخاذی تبدیل می‌شوند. با مخفی بودن مبالغ، پرایوسی کوین‌ها این ریسک امنیتی شخصی را به شدت کاهش می‌دهند؛ چرا که کسی نمی‌داند شما چقدر دارایی دارید.
• قابلیت تعویض‌پذیری واقعی: قابلیت تعویض‌پذیری یک خاصیت حیاتی برای پول است. در پرایوسی کوین‌ها برخلاف بیت‌کوین، همه‌ی کوین‌ها پاک، برابر و کاملاً قابل تعویض هستند.
• جلوگیری از تحلیل داده و پروفایل‌سازی: در بلاک‌چین‌های شفاف، شرکت‌های تحلیل داده (Data Brokers) می‌توانند الگوهای مصرف و تراکنش‌های شما را تجزیه و تحلیل کنند تا پروفایل‌های رفتاری و مالی از شما بسازند. پرایوسی کوین‌ها با پنهان کردن این داده‌ها، از حریم خصوصی داده‌های شما محافظت می‌کنند.

چالش‌ها و معایب اصلی پرایوسی کوین‌ها

با وجود مزایای قدرتمند، دقیقاً همان ویژگی ناشناس بودن باعث شده تا پرایوسی کوین‌ها به یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات در دنیای رمزارز تبدیل شوند. این پنهان‌کاری، چالش‌های بزرگی را هم برای قانون‌گذاران و هم برای کاربران و سرمایه‌گذاران ایجاد کرده است که نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت. مهم‌ترین ریسک‌ها و معایب این ارزها عبارتند از:

• چالش‌های شدید قانون‌گذاری (رگولاتوری): دولت‌ها و نهادهای مالی در سراسر جهان، به دلیل نگرانی از نقض قوانین مبارزه با پولشویی (AML) و عدم امکان احراز هویت (KYC) در تراکنش‌ها، این ارزها را پرخطر می‌دانند. این موضوع منجر به فشارهای قانونی سنگین بر صرافی‌ها برای عدم پشتیبانی از آن‌ها شده است.
• نگرانی در مورد استفاده‌های غیرقانونی: متأسفانه ناشناس بودن کامل این ارزها، آن‌ها را به ابزاری محبوب برای فعالیت‌های مجرمانه، بازارهای سیاه (Dark Web)، حملات باج‌افزاری و فرار مالیاتی تبدیل کرده است. این موضوع به شدت به اعتبار و پذیرش عمومی آن‌ها لطمه می‌زند.
• ریسک بالای حذف شدن (Delist) از صرافی‌ها: این مورد، نتیجه‌ی مستقیم چالش قانونی است. بسیاری از صرافی‌های معتبر و بزرگ (مانند بایننس یا کوین‌بیس در برخی مناطق) مجبور شده‌اند تا پرایوسی کوین‌ها را از پلتفرم خود حذف (Delist) کنند. این کار خرید، فروش و نقدشوندگی (Liquidity) آن‌ها را برای کاربران عادی بسیار دشوارتر می‌کند.
• پذیرش عمومی و کاربرد محدود: به دلیل تمام چالش‌های ذکر شده، پرایوسی کوین‌ها هرگز به اندازه‌ی بیت‌کوین یا اتریوم مورد پذیرش عمومی قرار نگرفته‌اند. تعداد فروشگاه‌ها یا سرویس‌هایی که آن‌ها را می‌پذیرند بسیار کم است و این موضوع کاربرد روزمره‌ی آن‌ها را محدود می‌کند.

آینده پرایوسی کوین‌ها | تقابل تکنولوژی و قانون‌گذاری

واقعیت این است که آینده‌ی پرایوسی کوین‌ها، یکی از بحث‌برانگیزترین و نامشخص‌ترین موضوعات در دنیای رمزارز است. این حوزه دقیقاً نقطه‌ی برخورد دو نیروی بسیار قدرتمند است: از یک سو، تکنولوژی که به دنبال حریم خصوصی مطلق است و از سوی دیگر، دولت‌ها که به دنبال نظارت و قانون‌گذاری هستند. آینده‌ی این ارزها به این بستگی دارد که کدام یک از این دو نیرو در نهایت غلبه کند.

نگرانی اصلی نهادهای ناظر در سراسر جهان، استفاده از این ارزها برای فعالیت‌های غیرقانونی، به‌خصوص پولشویی (Money Laundering) و تأمین مالی تروریسم است. از آنجایی که ردیابی این تراکنش‌ها تقریباً غیرممکن است، وضعیت قانونی آن‌ها در اکثر کشورها (و به تبع آن در صرافی‌های ایرانی) بسیار چالش‌برانگیز است. این فشار قانونی باعث شده تا بسیاری از صرافی‌های معتبر جهانی، برای کاهش ریسک فعالیت خود، پرایوسی کوین‌ها را از پلتفرم‌هایشان حذف کنند.

این به معنای ممنوعیت کامل یا «خاموش شدن» این شبکه‌ها در آینده نیست؛ چرا که ماهیت غیرمتمرکز آن‌ها اجازه‌ی چنین کاری را نمی‌دهد. اما بسیار محتمل است که این ارزها به طور فزاینده‌ای از سیستم مالی رسمی و صرافی‌های متمرکز فاصله بگیرند و استفاده از آن‌ها به صرافی‌های غیرمتمرکز (DEX) و کاربرانی که حریم خصوصی برایشان اولویت مطلق است، محدود شود.

با این حال، نکته‌ی مهم اینجاست که حتی اگر خود کوین‌ها با محدودیت‌های شدید مواجه شوند، تکنولوژی و ایده‌ی پشت آن‌ها (مانند اثبات دانش صفر) نقشی حیاتی در آینده‌ی اینترنت یا همان وب ۳ (Web3) ایفا خواهد کرد.