بنیان‌گذاران تتر و تیم سازنده آن چه کسانی هستند؟ بررسی پشت‌پرده‌ی بزرگ‌ترین استیبل کوین بازار

تصور کنید بخش بزرگی از سرمایه خود را پس از یک معامله موفق به تتر تبدیل کرده‌اید تا از ریزش بازار در امان بمانید؛ در همین حین، تیتر اخبار از جریمه‌های سنگین و ابهام در پشتوانه واقعی این استیبل‌کوین صحبت می‌کنند. اینجاست که اطمینان خاطر شما جای خود را به یک دغدغه جدی می‌دهد که این توکن‌های سبزرنگ واقعا معادل دلار فیزیکی در یک گاوصندوق امن ارزش دارند، یا تنها اعدادی روی صفحه نمایش هستند. در این مقاله، قرار است پرده از تاریخچه، تیم سازنده و بنیانگذاران تتر برداریم.

تتر چیست و چرا مهم‌ترین استیبل کوین بازار است؟

وقتی قدم در دنیای رمزارزها می‌گذارید، احتمالا اولین نامی که بعد از بیت کوین به گوش شما می‌رسد، تتر یا همان USDT است. تتر در واقع پلی است که دنیای پول‌های سنتی را به دنیای ارزهای دیجیتال متصل می‌کند. در بازاری که قیمت‌ها هر لحظه بالا و پایین می‌شوند، داشتن یک دارایی دیجیتال که ارزش آن همیشه برابر با یک دلار آمریکا باشد، مانند داشتن یک لنگرگاه امن است. اما برای درک بهتر اهمیت تتر و جایگاه آن، ابتدا باید با مفهومی پایه‌ای‌تر آشنا شویم.

مفهوم استیبل کوین به زبان ساده و کاربرد آن

در بازار پرهیجان ارزهای دیجیتال، قیمت‌ها با سرعت زیادی تغییر می‌کنند. این تغییرات مداوم را در اصطلاح بازار نوسانات (تغییرات شدید و سریع قیمت‌ها) می‌نامند. حالا تصور کنید شما مقداری سود از این بازار به دست آورده‌اید و می‌خواهید ارزش سرمایه‌ی خود را حفظ کنید تا از ریزش‌های احتمالی در امان بمانید. اگر بخواهید این سود را مستقیما به پول نقد در حساب بانکی خود تبدیل کنید، زمان و کارمزد زیادی از شما گرفته می‌شود. اینجاست که استیبل کوین (ارز دیجیتال با ارزش ثابت) به کمک شما می‌آید.

استیبل کوین‌ها رمزارزهایی هستند که ارزش آن‌ها به یک دارایی باثبات دیگر، معمولا ارزهای فیات (پول‌های رایج دولتی که توسط بانک‌های مرکزی چاپ می‌شوند مانند دلار، یورو و ریال)، گره خورده است. بنابراین، یک استیبل کوین دلاری مثل تتر همیشه ارزشی برابر با یک دلار آمریکا دارد.

برای درک بهتر، بازار رمزارزها را مانند یک دریای طوفانی در نظر بگیرید. رمزارزهایی مثل بیت کوین و اتریوم، قایق‌هایی هستند که روی این امواج حرکت می‌کنند؛ گاهی اوج می‌گیرند و سودآور هستند و گاهی پایین می‌آیند. در این میان، استیبل کوین مانند یک جزیره‌ی آرام و امن است. هر زمان که احساس کردید طوفان در راه است، می‌توانید سرمایه‌ی خود را به این جزیره بیاورید تا از خطرات در امان بماند.

نقش حیاتی تتر در دنیای رمزارزها و معاملات روزمره

تتر اولین و بزرگ‌ترین استیبل کوین بازار است. این ارز دیجیتال در سال ۲۰۱۴ معرفی شد و از آن زمان تا امروز، به ستون فقرات بازار کریپتو تبدیل شده است. دلیل اهمیت بالای تتر تنها ثبات قیمت آن نیست، بلکه نقشی است که در جریان روان معاملات بازی می‌کند.

تتر در حال حاضر بیشترین نقدینگی (حجم پول در گردش برای انجام سریع خرید و فروش‌ها) را در میان تمام ارزهای دیجیتال دارد. این یعنی شما هر لحظه از شبانه‌روز که اراده کنید، می‌توانید با فروش تتر خود رمزارز دیگری بخرید. برای اینکه بدانیم چرا تتر تا این حد در زندگی روزمره‌ی معامله‌گران جای گرفته است، می‌توانیم به چند کاربرد اصلی آن اشاره کنیم:

• در امان ماندن از افت بازار: زمانی که معامله‌گران پیش‌بینی می‌کنند قیمت یک دارایی دیجیتال قرار است افت کند، دارایی خود را سریعا به تتر تبدیل می‌کنند تا ارزش پولشان حفظ شود.
• پایه‌ی اصلی خرید و فروش: در بیشتر صرافی‌ها، تتر به عنوان پایه‌ی اصلی در جفت ارز (دو ارزی که در صرافی در مقابل یکدیگر معامله می‌شوند، مانند بیت کوین/تتر) استفاده می‌شود. به زبان ساده، برای خرید بیشتر رمزارزها، داشتن تتر ساده‌ترین و در دسترس‌ترین راه است.
• انتقال ارزان و سریع پول: برخلاف سیستم‌های بانکی سنتی که انتقال پول بین‌المللی در آن‌ها روزها طول می‌کشد و کارمزد بالایی دارد، شما می‌توانید با استفاده از تتر، دارایی خود را در عرض چند دقیقه و با کارمزدی بسیار ناچیز به هر نقطه‌ای از جهان منتقل کنید.
• ابزاری برای پرداخت‌های روزمره: به دلیل ثبات قیمت و سرعت بالای انتقال، امروزه بسیاری از شرکت‌ها، فریلنسرها و حتی فروشگاه‌های آنلاین در سطح جهان، تتر را به عنوان یک روش پرداخت امن و راحت می‌پذیرند.

همین ویژگی‌های کاربردی باعث شده تا تتر نه تنها یک ابزار ضروری برای معامله‌گران حرفه‌ای، بلکه یک جایگزین دیجیتال و قدرتمند برای دلار فیزیکی در مدیریت دارایی‌های ما باشد.

ایده‌ی اولیه و بنیانگذاران تتر

دنیای رمزارزها در سال‌های ابتدایی خود یک مشکل و چالش بزرگ داشت: نوسان قیمت‌ها آن‌قدر شدید بود که معامله‌گران نمی‌توانستند سودهای خود را به راحتی در جایی امن ذخیره کنند، مگر اینکه دارایی دیجیتال خود را مجددا به پول نقد در بانک تبدیل می‌کردند که زمان‌بر و پرهزینه بود. در سال ۲۰۱۴، گروهی از کارآفرینان دور هم جمع شدند تا این مشکل را برای همیشه حل کنند. ایده‌ی آن‌ها ساده اما بسیار جسورانه بود: ساخت یک توکن (یک دارایی دیجیتالی که روی یک شبکه‌ی از پیش موجود مانند اتریوم یا ترون ساخته می‌شود) که ارزش آن همیشه برابر با یک دلار آمریکا باشد. این ایده، نقطه‌ی آغاز تولد بزرگ‌ترین استیبل کوین جهان بود.

از ریل کوین تا تتر: داستان تغییر نام و استراتژی

شاید برایتان جالب باشد که بدانید نام اولیه‌ی تتر، در واقع ریل کوین یا همان Realcoin بود. این پروژه در ماه جولای سال ۲۰۱۴ با این نام به دنیای رمزارز معرفی شد. اما تنها چند ماه بعد، در نوامبر ۲۰۱۴، مدیران پروژه تصمیم گرفتند نام آن را به تتر تغییر دهند.

دلیل این تغییر نام چه بود؟ در آن زمان، بازار پر از آلت کوین‌ها (به هر ارز دیجیتالی غیر از بیت کوین گفته می‌شود) بود که بسیاری از آن‌ها پروژه‌هایی بی‌ارزش و شکست‌خورده بودند. مدیران پروژه‌ی ریل کوین نمی‌خواستند ارز دلاری آن‌ها صرفا به عنوان یک آلت کوین معمولی دیگر شناخته شود. کلمه‌ی تتر در زبان انگلیسی به معنای متصل کردن و گره زدن است. انتخاب این نام یک استراتژی بسیار هوشمندانه بود تا به همه نشان دهند که این ارز دیجیتال، برای همیشه به ارزش پول‌های واقعی مثل دلار متصل و گره‌خورده است.

بنیان‌گذاران اصلی: چه کسانی تتر را خلق کردند؟

تولد تتر نتیجه‌ی کار یک نفر نبود، بلکه ترکیبی از مهارت‌های سه فرد کلیدی بود که هر کدام بخش مهمی از این پازل را تکمیل کردند. این سه نفر توانستند با ترکیب دانش فنی، تجربه‌ی تجاری و قدرت جذب سرمایه، پروژه‌ی تتر را از یک ایده‌ی خام روی کاغذ، به یک واقعیت کاربردی در بازار تبدیل کنند.

براک پیرس (Brock Pierce) و نقش او در جذب سرمایه‌ی اولیه

براک پیرس یکی از چهره‌های شناخته‌شده و پرنفوذ در دنیای کریپتو بود. او که در کودکی یک بازیگر سینما بود، بعدها به یک کارآفرین بزرگ و یکی از طرفداران اولیه‌ی بیت کوین تبدیل شد. نقش پیرس در پروژه‌ی تتر بسیار حیاتی بود. او با استفاده از ارتباطات گسترده‌ی خود در دنیای فناوری و سرمایه‌گذاری، توانست توجه سرمایه‌گذاران بزرگ را به این پروژه‌ی نوپا جلب کند. بدون اعتبار و شبکه‌ی ارتباطی براک پیرس، متقاعد کردن افراد برای تخصیص سرمایه روی ایده‌ی عجیب ساخت یک دلار دیجیتال، کار بسیار دشواری بود.

ریو کالینز (Reeve Collins) و طراحی استراتژی تجاری پروژه

اگر براک پیرس موتور محرک جذب سرمایه بود، ریو کالینز فرمان هدایت این پروژه را در دست داشت. او به عنوان اولین مدیرعامل تتر فعالیت می‌کرد. وظیفه‌ی اصلی کالینز، طراحی یک مدل کسب‌وکار (یک برنامه‌ی جامع که نشان می‌دهد یک شرکت چگونه قرار است درآمدزایی کند) سودآور و پایدار برای تتر بود. همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردیم، تغییر نام هوشمندانه‌ی پروژه به تتر و اجرای کمپین‌های بازاریابی اولیه، از مهم‌ترین اقدامات او بود. کالینز توانست پروژه‌ی تتر را به گونه‌ای به صرافی‌ها معرفی کند که به سرعت به عنوان یک ابزار ضروری در بازار پذیرفته شود.

کریگ سلرز (Craig Sellars) و توسعه‌ی زیرساخت‌های فنی

هر چقدر هم که یک ایده از نظر تجاری عالی باشد، بدون یک مهندس توانمند به واقعیت تبدیل نمی‌شود. کریگ سلرز همان مغز متفکر فنی در پروژه‌ی تتر بود. او با استفاده از پروتکل امنی یا Omni Layer (یک لایه‌ی نرم‌افزاری که امکان ساخت و انتقال دارایی‌های سفارشی را روی شبکه‌ی بیت کوین فراهم می‌کرد)، توانست اولین توکن‌های تتر را خلق کند.

سلرز در واقع به یک معمای بزرگ پاسخ داد: چگونه می‌توانیم اطلاعات مربوط به مالکیت دلار فیزیکی را روی بلاک چین (یک دفتر کل توزیع‌شده و شفاف که اطلاعات تمامی تراکنش‌های ارزهای دیجیتال را در خود ثبت می‌کند) ذخیره کنیم؟ او با طراحی این زیرساخت فنی قدرتمند، امکان چاپ، انتقال و ذخیره‌ی امن دلارهای دیجیتال را برای تمام معامله‌گران در سراسر جهان فراهم کرد.

شرکت سازنده و تیم مدیریتی تتر

پشت هر ارز دیجیتال بزرگ و موفقی، تیمی از انسان‌ها و ساختارهای سازمانی قرار دارد که آن را مدیریت می‌کنند. برخلاف بیت کوین که خالق آن ناشناس است و توسط شبکه‌ای از کاربران اداره می‌شود، تتر یک پروژه‌ی کاملا متمرکز است. این یعنی یک شرکت واقعی و مشخص وجود دارد که تصمیم می‌گیرد چه مقدار تتر تولید شود و چگونه پشتوانه‌ی مالی آن مدیریت گردد. برای اینکه با خیال راحت‌تر از تتر استفاده کنید، لازم است بدانید چه کسانی فرمان هدایت این کشتی بزرگ مالی را در دست دارند.

شرکت تتر لیمیتد و ساختار سازمانی آن

هسته‌ی مرکزی و قلب تپنده‌ی این استیبل کوین، شرکتی به نام تتر لیمیتد (Tether Limited) است. وظیفه‌ی اصلی این شرکت، صدور توکن‌های جدید، نگهداری از ذخایر مالی و همچنین از بین بردن توکن‌های اضافی است.

برای درک بهتر، شرکت تتر لیمیتد را مانند یک بانک مرکزی دیجیتال تصور کنید. زمانی که افراد یا شرکت‌های بزرگ نیاز به تتر دارند، دلارهای واقعی خود را به حساب این شرکت واریز می‌کنند. تتر لیمیتد نیز معادل همان مبلغ واریز شده، تتر جدید تولید کرده و به آن‌ها می‌دهد. همچنین اگر کسی بخواهد تترهای خود را پس بدهد و دلار واقعی بگیرد، این شرکت تترهای دریافتی را می‌سوزاند (توکن‌سوزی: فرآیندی که در آن ارزهای دیجیتال برای همیشه از گردش خارج و نابود می‌شوند تا تعادل بازار حفظ شود) و دلارها را به حساب شخص برمی‌گرداند. این ساختار سازمانی دقیق، ضامن حفظ قیمت یک دلاری تتر است.

ارتباط پنهان و پیدای تتر با صرافی Bitfinex

یکی از داستان‌های بسیار جالب و گاهی پرحاشیه‌ی دنیای کریپتو، رابطه‌ی نزدیک و تنگاتنگ شرکت تتر با یکی از بزرگ‌ترین صرافی‌های ارز دیجیتال یعنی بیتفینکس (Bitfinex) است. در سال‌های ابتدایی، مدیران تتر تلاش می‌کردند نشان دهند که این دو نهاد کاملا از هم مستقل هستند. اما بعدها اطلاعات مالی فاش شده نشان داد که مدیران ارشد هر دو شرکت یکسان هستند و هر دو زیرمجموعه‌ی یک شرکت مادر (شرکت بزرگ‌تری که مالکیت چند شرکت دیگر را در اختیار دارد و آن‌ها را کنترل می‌کند) به نام آی‌فینکس (iFinex) قرار دارند.

این ارتباط خانوادگی از دو جهت اهمیت دارد:

• رشد سریع بازار: حضور تتر در صرافی بیتفینکس باعث شد تا معامله‌گران بتوانند به راحتی و با سرعت بالا خرید و فروش کنند که این موضوع به محبوبیت هر دو پلتفرم کمک بزرگی کرد.
• نگرانی‌های شفافیت مالی: از آنجا که یک تیم واحد هم تولیدکننده‌ی پول (تتر) و هم بستر معامله‌ی آن (بیتفینکس) را مدیریت می‌کند، گاهی شک و تردیدهایی درباره‌ی جابه‌جایی منابع مالی بین این دو شرکت در میان کاربران و نهادهای قانونی به وجود آمده است.

به زبان ساده، تتر و بیتفینکس مانند دو برادر هستند که در ظاهر مغازه‌های متفاوتی دارند، اما در نهایت سود و زیان آن‌ها به یک صندوق مشترک خانوادگی واریز می‌شود.

پائولو آردوینو Paolo Ardoino: مدیرعامل فعلی و چهره‌ی رسانه‌ای تتر

در بازارهای مالی که ترس و شایعه می‌تواند در یک لحظه قیمت‌ها را نابود کند، کاربران به حضور یک فرد پاسخگو نیاز دارند. در پروژه‌ی تتر، این شخص پائولو آردوینو است. او سال‌ها به عنوان مدیر ارشد فناوری فعالیت می‌کرد و اکنون بر صندلی مدیرعاملی این شرکت تکیه زده است.

پائولو آردوینو در واقع چهره‌ی رسانه‌ای و صدای رسمی تتر است. هر زمان که بازار دچار فاد (FUD - اصطلاحی به معنای پخش اخبار منفی برای ایجاد ترس، عدم قطعیت و شک در میان معامله‌گران) می‌شود و شایعاتی درباره‌ی ورشکستگی یا مشکلات قانونی تتر شکل می‌گیرد، پائولو بلافاصله در شبکه‌های اجتماعی مانند ایکس (توییتر سابق) ظاهر می‌شود. او با ارائه‌ی آمار و ارقام شفاف، به کاربران اطمینان خاطر می‌دهد که جای سرمایه‌ی آن‌ها امن است. حضور فعال و پاسخگوی او باعث شده تا کاربران احساس کنند همیشه یک حامی قدرتمند مراقب دارایی‌های آن‌هاست.

تغییرات مدیریتی و انتقال تمرکز به کشورهایی مانند السالوادور

با بزرگ‌تر شدن تتر، نهادهای قانون‌گذار در کشورهایی مانند ایالات متحده آمریکا نظارت‌ها و فشارهای حقوقی خود را بر این شرکت افزایش دادند. رویارویی مداوم با دادگاه‌ها و قوانین سخت‌گیرانه، مدیران تتر را به فکر تغییر استراتژی انداخت. بر اساس گزارش‌های معتبر، بنیان‌گذاران و مدیران ارشد تتر در حال برنامه‌ریزی برای انتقال بخش بزرگی از تمرکز مدیریتی و سرمایه‌گذاری‌های خود به کشورهایی با قوانین دوستانه‌تر، از جمله السالوادور هستند.

اما چرا السالوادور؟ السالوادور اولین کشوری در جهان است که بیت کوین را به عنوان پول قانونی خود پذیرفت و آغوش بازی برای تکنولوژی‌های مالی دارد.

انتقال تمرکز به چنین کشوری یک حرکت استراتژیک عالی است. این کار را می‌توان به جابه‌جایی یک کارخانه از شهری با مالیات و دردسرهای فراوان، به شهری تشبیه کرد که برای کسب‌وکارها فرش قرمز پهن کرده است. این جابه‌جایی به تتر اجازه می‌دهد تا با آرامش و آزادی عمل بیشتری پروژه‌های توسعه‌ای خود را پیش ببرد و از درگیری‌های فرسایشی با قوانین پیچیده‌ی آمریکا دور بماند.

معماری فنی: تتر چگونه کار می‌کند؟

بسیاری از افراد تازه‌کار تصور می‌کنند که تتر یک سیستم کاملا مستقل و جداگانه برای خود دارد، اما حقیقت این است که تتر شبکه‌ی اختصاصی خود را ندارد. برای درک معماری فنی تتر، یک قطار مسافربری را تصور کنید که خودش مسیر و ریل اختصاصی ندارد، بلکه شرکت سازنده با شبکه‌های ریلی مختلف قرارداد می‌بندد تا قطار خود را روی خطوط آن‌ها حرکت دهد. در دنیای رمزارزها، این خطوط ریلی همان شبکه‌های بلاکچینی هستند که بستر حرکت و انتقال تتر را فراهم می‌کنند.

شبکه‌های بلاکچینی میزبان تتر

تتر در ابتدا تنها روی شبکه‌ی بیت کوین و با فناوری خاصی به نام اُمنی (Omni) فعالیت می‌کرد. اما با گذشت زمان و برای رفع مشکلاتی مانند کندی و هزینه‌ی بالای تراکنش‌ها، شرکت تتر تصمیم گرفت توکن‌های خود را روی شبکه‌های دیگری نیز منتشر کند. به این شبکه‌های میزبان، بلاک چین‌های لایه اول (شبکه‌های اصلی که قوانین و امنیت خود را به صورت مستقل مدیریت می‌کنند) می‌گویند. امروزه تتر روی چندین شبکه‌ی مختلف در گردش است که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از:

• شبکه‌ی اتریوم (ERC-20): اتریوم یکی از امن‌ترین و محبوب‌ترین شبکه‌های میزبان تتر است. قراردادهای هوشمند (کدهای برنامه‌نویسی که به صورت خودکار و بدون نیاز به واسطه اجرا می‌شوند) در این شبکه امنیت بالایی دارند، اما نقطه‌ی ضعف آن، شلوغی شبکه و کارمزد بالای انتقال در زمان‌های اوج مصرف است.
• شبکه‌ی ترون (TRC-20): در حال حاضر، محبوب‌ترین بستر برای جابه‌جایی تتر در میان کاربران، شبکه‌ی ترون است. دلیل این محبوبیت، سرعت بسیار بالا و هزینه‌ی انتقال (کارمزد شبکه) نزدیک به صفر یا بسیار ناچیز آن است. این شبکه مانند یک بزرگراه خلوت و سریع عمل می‌کند که تترها به راحتی در آن جابه‌جا می‌شوند.
• شبکه‌ی تون کوین (TON): این شبکه که ارتباط نزدیکی با پیام‌رسان تلگرام دارد، یکی از میزبان‌های جدید تتر است و به کاربران اجازه می‌دهد تا به ساده‌ترین شکل ممکن در داخل محیط برنامه‌ی تلگرام، تترهای خود را جابه‌جا کنند.

چرخه‌ی تولید و سوزاندن توکن‌ها: تترها چگونه وارد بازار می‌شوند؟

حتما برای شما هم این سوال پیش آمده است که تترها چگونه تولید می‌شوند و آیا شرکت سازنده می‌تواند هر چقدر که دوست دارد تتر چاپ کند؟ پاسخ منفی است. تولید و نابودی تترها بر اساس یک چرخه‌ی بسیار دقیق و بر پایه‌ی قانون عرضه و تقاضا صورت می‌گیرد. این چرخه شامل سه مرحله‌ی اصلی است:

• واریز پول واقعی: یک موسسه‌ی مالی یا کاربر تایید شده، مبلغی دلار واقعی را به حساب بانکی شرکت تتر واریز می‌کند.
• مینت یا تولید توکن: شرکت تتر پس از دریافت پول، معادل دقیق آن مبلغ (با نسبت یک به یک)، تترهای جدید را مینت می‌کند (تولید و ضرب سکه‌های جدید دیجیتال روی شبکه) و به کیف پول دیجیتال (نرم‌افزار یا سخت‌افزاری برای نگهداری امن رمزارزها) آن شخص یا موسسه می‌فرستد.
• بازخرید و توکن‌سوزی: زمانی که شخص بخواهد پول خود را پس بگیرد، تترها را به شرکت برمی‌گرداند. شرکت تتر نیز دلارها را به حساب بانکی او واریز کرده و تترهای دریافتی را برای همیشه می‌سوزاند تا از گردش خارج شوند و تناسب یک دلاری به هم نخورد.

مسیر تتر از صرافی تا کیف پول شخصی کاربر

برای اینکه بدانید وقتی یک تتر را از صرافی خریداری می‌کنید و به کیف پول خود می‌فرستید دقیقا چه اتفاقی می‌افتد، مسیر زیر را مرور کنید:

مرحله‌ی اول: [شروع تراکنش در صرافی]

شما در صرافی درخواست برداشت تتر را ثبت می‌کنید. در اینجا باید آدرس کیف پول (معادل شماره حساب بانکی در دنیای کریپتو که از ترکیب حروف و اعداد ساخته شده است) و نوع شبکه‌ی انتقال (مثلا شبکه‌ی ترون) را با دقت مشخص کنید.

مرحله‌ی دوم: [بررسی و کسر کارمزد]

صرافی درخواست شما را پردازش می‌کند. برای انجام این انتقال، مقداری کارمزد به نام گس فی (Gas Fee - هزینه‌ای که شبکه‌های بلاکچینی برای تایید تراکنش‌ها از فرستنده دریافت می‌کنند) کسر می‌شود.

مرحله‌ی سوم: [ورود به بلاک چین میزبان]

تترهای شما وارد شبکه‌ی انتخاب شده می‌شوند. در این مرحله، تاییدکنندگان شبکه صحت تراکنش را بررسی می‌کنند تا مطمئن شوند موجودی کافی در مبدا وجود دارد و آدرس مقصد معتبر است.

مرحله‌ی چهارم: [تایید نهایی و ثبت دائمی]

پس از تایید شدن توسط شبکه، این انتقال به صورت یک رکورد دائمی، شفاف و غیرقابل تغییر در دفتر کل بلاک چین ثبت می‌شود.

مرحله‌ی پنجم: [پایان مسیر و رسیدن به کیف پول مقصد]

مبلغ با موفقیت به کیف پول شخصی شما می‌رسد و موجودی شما به‌روزرسانی می‌شود. جالب است بدانید کل این فرآیند در شبکه‌هایی مثل ترون، تنها چند ثانیه تا چند دقیقه طول می‌کشد.

چالش‌ها و حواشی حقوقی مسیر USDT

هرجا که پول و قدرت زیادی جمع شود، به طور طبیعی ذره‌بین نظارت‌ها و حاشیه‌ها نیز روی آن متمرکز خواهد شد. پروژه‌ی تتر با وجود تمام مزایای فوق‌العاده‌ای که برای معامله‌گران دارد، مسیر چندان همواری را طی نکرده است. این استیبل کوین در طول سال‌های فعالیت خود، بارها با طوفان‌های حقوقی و شایعات نگران‌کننده‌ای روبه‌رو شده است که گاهی باعث ترس شدید در بازار رمزارزها شده‌اند. به عنوان یک معامله‌گر آگاه، بسیار مهم است که علاوه بر شناخت نقاط قوت، با ریسک‌ها و چالش‌های قانونی این شرکت نیز آشنا باشید.

درگیری‌های قانونی با دادستانی نیویورک و جریمه‌های مالی

یکی از پرسرصدا‌ترین پرونده‌های تاریخ رمزارزها، تقابل دادستانی کل ایالت نیویورک با شرکت تتر و صرافی مرتبط با آن، یعنی بیتفینکس بود. ماجرا از این قرار بود که صرافی بیتفینکس در مقطعی دچار مشکل مالی شد و بخش بزرگی از سرمایه‌ی خود را از دست داد. برای پوشاندن این زیان و جلوگیری از ترس کاربران، این صرافی به صورت پنهانی از ذخایر مالی شرکت تتر وام گرفت.

زمانی که نهادهای قانونی آمریکا متوجه این جابه‌جایی پنهان شدند، یک پرونده‌ی حقوقی سنگین علیه این دو شرکت باز کردند. دادستانی نیویورک تتر را متهم کرد که درباره‌ی پشتوانه‌ی دلاری خود به کاربران دروغ گفته است. در نهایت، پس از ماه‌ها کشمکش قانونی، شرکت تتر در سال ۲۰۲۱ مجبور به پرداخت یک جریمه‌ی توافقی (Settlement - توافقی قانونی که در آن یک شرکت بدون پذیرش قطعی و رسمی اتهامات، مبلغی را پرداخت می‌کند تا پرونده مختومه شود) به مبلغ ۱۸.۵ میلیون دلار شد. همچنین این شرکت از ارائه‌ی خدمات به شهروندان ایالت نیویورک منع گردید. هرچند تتر توانست از این بحران عبور کند و به فعالیت خود ادامه دهد، اما این اتفاق به عنوان یک نقطه‌ی تاریک در کارنامه‌ی شفافیت این شرکت ثبت شد.

نگرانی‌ها درباره‌ی تمرکز قدرت و عدم شفافیت کامل نهاد صادرکننده

روح و فلسفه‌ی اصلی دنیای رمزارزها، فرار از سیستم‌های سنتی و متمرکز (Centralized - سیستمی که تمام قدرت تصمیم‌گیری، کنترل و مدیریت دارایی‌ها در دست یک شخص، شرکت یا نهاد خاص است) بوده است. بیت کوین به وجود آمد تا هیچ بانک یا دولتی نتواند پول شما را مسدود کند. اما تتر دقیقا برخلاف این فلسفه عمل می‌کند.

تتر یک شرکت کاملا متمرکز است. این موضوع دو نگرانی بزرگ برای فعالان بازار ایجاد کرده است:

• قدرت مسدودسازی: شرکت تتر این قدرت را دارد که در صورت دریافت حکم قانونی یا مشاهده‌ی فعالیت‌های مشکوک، آدرس کیف پول کاربران را در لیست سیاه قرار دهد و موجودی تتر آن‌ها را مسدود کند.
• ابهام در حسابرسی دوره‌ای: همان‌طور که در بخش‌های قبلی اشاره کردیم، تتر تا مدت‌ها از انجام حسابرسی‌های عمیق توسط شرکت‌های تراز اول جهانی خودداری می‌کرد. این عدم شفافیت کامل، همیشه این ترس را در دل کاربران زنده نگه می‌دارد که اگر روزی تمام دارندگان تتر به صورت همزمان پول خود را طلب کنند، آیا واقعا به اندازه‌ی کافی دلار در گاوصندوق این شرکت وجود دارد؟

رقبای جدید در بازار استیبل کوین‌ها: آیا جایگاه تتر در خطر است؟

تتر برای سال‌ها پادشاه بی‌رقیب استیبل کوین‌ها بود، اما این انحصار در حال شکسته شدن است. وقتی حواشی حقوقی تتر افزایش یافت، شرکت‌های دیگر فرصت را غنیمت شمردند تا استیبل کوین‌های جدیدی با تمرکز بر شفافیت و قانون‌مداری روانه‌ی بازار کنند.

یکی از جدی‌ترین رقبای تتر، استیبل کوین یو اس دی کوین (USDC) است. شرکت سازنده‌ی این ارز دیجیتال، رویکرد کاملا متفاوتی در پیش گرفته است. آن‌ها از روز اول با قانون‌گذاران آمریکایی همکاری کرده‌اند و گزارش‌های مالی خود را به صورت کاملا شفاف و توسط معتبرترین حسابرسان جهانی منتشر می‌کنند. این ویژگی‌ها باعث شده تا بسیاری از سرمایه‌گذاران نهادی (شرکت‌های بزرگ، بانک‌ها و صندوق‌های سرمایه‌گذاری) برای امنیت بیشتر، به جای تتر از رقبایی مانند USDC استفاده کنند.

با این حال، تتر هنوز هم با اختلاف بسیار زیادی رهبر بازار است. دلیل این برتری، سهم بازار (Market Share - درصدی از کل حجم معاملات یا ارزش یک صنعت که در اختیار یک شرکت خاص قرار دارد) فوق‌العاده بالا و حضور آن در تمامی صرافی‌ها و شبکه‌های بلاکچینی است. رقبا در حال رشد هستند و تتر را مجبور کرده‌اند تا شفافیت خود را بالا ببرد، اما فعلا به نظر نمی‌رسد که جایگاه پادشاهی تتر در آینده‌ای نزدیک به خطر بیفتد.

منابع:

En.Wikipedia

Reuters

Quora