استاندارد BEP-721 چیست؟ راهنمای جامع NFTها در شبکه هوشمند بایننس

استاندارد توکنی BEP-721 به‌عنوان قلب تپنده توکن‌های غیرمثلی (NFT) در این شبکه متولد شد تا گره کور سرعت پایین و هزینه‌های نجومی تراکنش‌ها را باز کند. این پروتکل قدرتمند به کاربران و طراحان پلتفرم‌های تعاملی اجازه می‌دهد تا دارایی‌های منحصربه‌فرد خود را با کارمزدی در حد چند سنت و در کسری از ثانیه مینت (Mint) و منتقل کنند. در این مقاله از کیف پول من، معماری فنی و کاربردهای واقعی استاندارد BEP-721 را به صورت تخصصی بررسی می‌کنیم. با بررسی دقیق تفاوت‌های این زیرساخت با رقبای نام‌آشنایی مانند ERC-721 و همچنین شناخت توابع اصلی برنامه‌نویسی برای خلق یک توکن جدید، مسیر روشن و استانداردی برای درک، مدیریت و توسعه دارایی‌های دیجیتال در شبکه بایننس پیش روی شما قرار خواهد گرفت.

بایننس اسمارت چین (BSC) و مفهوم BEP

برای درک بهتر استانداردهای فنی و پیچیده، ابتدا باید زمینی که این مفاهیم روی آن بنا شده‌اند را به خوبی بشناسیم. در دنیای رمزارز (ارزهای دیجیتال رمزنگاری‌شده مبتنی بر فناوری‌های غیرمتمرکز)، هر پروژه و دارایی نیاز به یک بستر برای فعالیت دارد. برای توکن‌های خانواده‌ی BEP، این بستر همان شبکه‌ی هوشمند بایننس است.

آشنایی کوتاه با شبکه هوشمند بایننس (BNB Smart Chain)

شبکه‌ی هوشمند بایننس که به اختصار BSC نامیده می‌شود، یک بلاکچین (دفتر کل توزیع‌شده و شفاف برای ثبت اطلاعات تراکنش‌ها) است که توسط صرافی بزرگ بایننس طراحی و راه‌اندازی شد. اما چرا بایننس تصمیم گرفت شبکه‌ی اختصاصی خود را بسازد؟

برای درک این موضوع، فرض کنید شبکه‌ی اتریوم (Ethereum) یک اتوبان بسیار معروف و قدیمی است. به دلیل محبوبیت زیاد، این اتوبان همیشه ترافیک سنگینی دارد و عوارض عبور از آن (هزینه‌ای که بابت انجام تراکنش‌ها به شبکه می‌پردازید یا همان Gas Fee) بسیار گران است. بایننس برای حل این مشکل، یک اتوبان جدید، پهن‌تر و موازی به نام شبکه‌ی هوشمند بایننس احداث کرد. هدف اصلی این اتوبان جدید، ایجاد مسیری بود که کاربران بتوانند با سرعت بسیار بالا و پرداخت کمترین هزینه‌ی ممکن، دارایی‌های خود را جابجا کنند.

یکی از ویژگی‌های کلیدی و مهم این شبکه، پشتیبانی از قراردادهای هوشمند (کدهای برنامه‌نویسی شده‌ای که توافقات را به صورت خودکار و بدون نیاز به واسطه‌ی انسانی اجرا می‌کنند) است. این ویژگی باعث می‌شود تا توسعه‌دهندگان بتوانند انواع برنامه‌های مالی، صرافی‌های غیرمتمرکز و بازی‌های دیجیتال را به راحتی و با هزینه‌ی کم روی این شبکه بسازند.

کلمه BEP به چه معناست؟

احتمالاً تا به حال در هنگام انتقال ارزهای دیجیتال، کلماتی مثل BEP-20 یا BEP-721 را در صرافی‌ها و کیف پول‌ها دیده‌اید. اما خود کلمه‌ی BEP دقیقا به چه معناست؟ این کلمه مخفف عبارت Binance Evolution Proposal (پیشنهاد تکاملی بایننس) است.

برای درک ساده‌تر این مفهوم، قوانین ساختمان‌سازی در یک شهر را تصور کنید. شهرداری برای اینکه تمام خانه‌ها ایمن باشند و سیستم برق و آب شهر به درستی یکپارچه شود، یک سری استانداردهای مشخص (مثل حداقل قطر لوله‌ها یا نوع سیم‌کشی) را تعیین می‌کند. هر سازنده‌ای که بخواهد در این شهر پروژه‌ای را شروع کند، باید این قوانین را به دقت رعایت کند.

در شبکه‌ی بایننس نیز دقیقا همین روال برقرار است. استانداردهای BEP در واقع مجموعه‌ای از قوانین و دستورالعمل‌های فنی هستند که تعیین می‌کنند یک توکن (دارایی دیجیتالی که روی یک بلاکچین پایه‌گذاری می‌شود) چگونه باید رفتار کند. اگر برنامه‌نویسی بخواهد یک توکن جدید در شبکه‌ی بایننس ایجاد کند، باید کدها و ساختار توکن خود را بر اساس یکی از استانداردهای BEP تنظیم کند. این کار تضمین می‌کند که آن دارایی بتواند به درستی با کیف پول‌ها، صرافی‌ها و سایر بخش‌های اکوسیستم بایننس ارتباط برقرار کند. چند نمونه از معروف‌ترین استانداردهای این شبکه برای آشنایی بیشتر عبارتند از:

• استاندارد BEP-2: برای ساخت توکن‌های ساده و اولیه در شبکه‌ی اصلی بایننس (Binance Chain) استفاده می‌شود.
• استاندارد BEP-20: برای ساخت توکن‌های معمولی و قابل تعویض (مثل ارزهای دیجیتال رایج و کاربردی) در شبکه‌ی هوشمند بایننس کاربرد دارد.
• استاندارد BEP-721: برای ساخت توکن‌های خاص و کاملا منحصربه‌فرد به کار می‌رود که پایه‌ی اصلی ساخت آثار هنری دیجیتال و دارایی‌های یکتا هستند.

استاندارد BEP-721 چیست؟ (قلب تپنده‌ی NFTها در شبکه‌ی بایننس)

در بخش قبلی متوجه شدیم که BEP نشان‌دهنده‌ی قوانین پایه‌ای در شبکه‌ی بایننس است. حالا می‌خواهیم با یکی از مهم‌ترین اعضای این خانواده، یعنی استاندارد BEP-721 آشنا شویم. این استاندارد، یک مجموعه‌ کد و دستورالعمل برنامه‌نویسی است که به توسعه‌دهندگان (برنامه‌نویسان فعال در حوزه‌ی بلاکچین) اجازه می‌دهد تا دارایی‌های دیجیتال منحصربه‌فردی را روی شبکه‌ی هوشمند بایننس (BSC) بسازند. به زبان ساده، BEP-721 قالب و شناسنامه‌ای است که به یک فایل دیجیتال، ارزش و هویتی یکتا و غیرقابل جعل می‌بخشد.

مفهوم توکن غیرمثلی (NFT) در بستر BEP-721

برای درک بهتر عملکرد BEP-721، ابتدا باید بدانیم توکن غیر مثلی (Non-Fungible Token که به اختصار NFT نامیده می‌شود) دقیقا چیست. کلمه‌ی "مثلی" یا قابل تعویض، به دارایی‌هایی گفته می‌شود که کاملا شبیه به هم هستند و ارزش برابری دارند. برای مثال، یک اسکناس پنجاه هزار تومانی در جیب شما، دقیقا همان ارزش و کارایی را دارد که یک اسکناس پنجاه هزار تومانی در جیب دوستتان دارد. شما می‌توانید این دو را با هم عوض کنید و هیچ ارزش جدیدی خلق یا کم نمی‌شود. ارزهای دیجیتال رایج مانند بیت‌کوین (Bitcoin) نیز دارایی‌های مثلی هستند.

اما کلمه‌ی "غیرمثلی" به معنای یکتا و بی‌همتا بودن است. سند خانه‌ی شما، یک تابلوی نقاشی اصلی یا بلیط ردیف اول یک کنسرت، دارایی‌های غیرمثلی هستند. شما نمی‌توانید سند خانه‌ی خود را با سند خانه‌ی همسایه تعویض کنید، چون ویژگی‌ها، متراژ و ارزش آن‌ها کاملا متفاوت است.

استاندارد BEP-721 دقیقا همین ویژگی غیرمثلی بودن را به دنیای دیجیتال می‌آورد. وقتی یک عکس، یک قطعه موسیقی یا یک شمشیر در یک بازی کامپیوتری با استفاده از ساختار BEP-721 مینت (Mint یا فرآیند ثبت و تولید یک دارایی دیجیتال روی شبکه‌ی بلاکچین) می‌شود، شبکه‌ی بایننس یک کد شناسایی کاملا اختصاصی به آن اختصاص می‌دهد. این کد ثابت می‌کند که شما تنها مالک واقعی و قانونی آن دارایی در کل فضای اینترنت هستید و هیچکس نمی‌تواند آن را کپی یا جعل کند.

چرا استاندارد BEP-721 به وجود آمد؟

شاید بپرسید وقتی شبکه‌های قدیمی‌تری برای ساخت توکن‌های غیرمثلی وجود داشتند، چه نیازی به تولد استاندارد BEP-721 بود؟ پیش از شبکه‌ی بایننس، شبکه‌ی اتریوم با معرفی استاندارد اختصاصی خود یعنی ERC-721، انقلاب بزرگی در دنیای هنر دیجیتال ایجاد کرده بود. اما با گذشت زمان و افزایش محبوبیت توکن‌های غیرمثلی، شبکه‌ی اتریوم با دو چالش بسیار بزرگ و جدی روبرو شد:

• کارمزدهای نجومی: هزینه‌ی گس فی (Gas Fee یا کارمزدی که برای انجام و ثبت تراکنش به شبکه پرداخت می‌شود) در شبکه‌ی اتریوم به شدت بالا رفت. گاهی اوقات برای خرید اتریوم یا انتقال یک تصویر دیجیتال ده دلاری، کاربر مجبور بود پنجاه دلار کارمزد شبکه پرداخت کند که به هیچ وجه منطقی نبود.
• سرعت پایین تایید تراکنش‌ها: به دلیل ازدحام بسیار زیاد کاربران، تایید شدن تراکنش‌ها روی شبکه‌ی اتریوم زمان زیادی می‌برد و باعث کلافگی معامله‌گران می‌شد.

در این شرایط، شبکه‌ی هوشمند بایننس وارد میدان شد و استاندارد BEP-721 را به عنوان یک راهکار قدرتمند و جایگزین معرفی کرد. این استاندارد جدید با الگوبرداری از ساختار موفق اتریوم ساخته شد، اما توانست با ارائه‌ی دو مزیت حیاتی، مشکل را به سرعت حل کند:

• تراکنش‌های بسیار ارزان: هزینه‌ی ساخت یا انتقال یک توکن BEP-721 بسیار پایین و معمولا تنها در حد چند سنت (بخش کوچکی از یک دلار) است.
• سرعت پردازش فوق‌العاده: شبکه‌ی بایننس می‌تواند تراکنش‌ها را در عرض چند ثانیه پردازش و در دفتر کل خود نهایی کند.

این دو ویژگی ارزشمند باعث شد تا استاندارد BEP-721 به یک بستر ایده‌آل، اقتصادی و سریع برای هنرمندان تازه‌کار، توسعه‌دهندگان بازی‌های دیجیتال و تمام کاربرانی تبدیل شود که به دنبال فرار از هزینه‌های سنگین شبکه‌های دیگر بودند.

مقایسه‌ی استانداردهای توکنی: BEP-721 در برابر سایرین

برای اینکه بتوانیم ارزش و جایگاه واقعی یک فناوری را درک کنیم، بهترین راه این است که آن را با نمونه‌های مشابه مقایسه کنیم. در دنیای بلاکچین (دفتر کل توزیع‌شده و شفاف که اطلاعات تراکنش‌ها را ثبت می‌کند)، استانداردهای مختلفی برای ساخت دارایی‌های دیجیتال وجود دارد که هر کدام برای هدف خاصی طراحی شده‌اند.

تفاوت توکن‌های BEP-721 (غیرمثلی) با BEP-20 و BEP-2 (مثلی)

برای درک بهتر تفاوت میان این استانداردهای شبکه‌ی بایننس، فرض کنید به یک شهربازی رفته‌اید. در این شهربازی، دو نوع ابزار برای استفاده از امکانات وجود دارد. نوع اول، سکه‌ها یا ژتون‌های بازی هستند. تمام این سکه‌ها کاملا شبیه به هم هستند، ارزش برابری دارند و می‌توانید آن‌ها را به راحتی با سکه‌ی دوستانتان عوض کنید. این دقیقا همان مفهوم توکن‌های مثلی (Fungible Tokens) است. در اکوسیستم بایننس، دو استاندارد معروف برای ساخت چنین توکن‌هایی وجود دارد:

• استاندارد BEP-2: این استاندارد روی شبکه‌ی اولیه‌ی بایننس (Binance Chain) اجرا می‌شود و هدف اصلی آن، ساخت توکن‌های ساده برای خرید و فروش سریع در صرافی‌های غیرمتمرکز است.
• استاندارد BEP-20: این استاندارد پیشرفته‌تر است و روی شبکه‌ی هوشمند بایننس (BSC) فعالیت می‌کند. توکن‌های BEP-20 می‌توانند با قراردادهای هوشمند (کدهای برنامه‌نویسی شده‌ای که وظایف را به صورت خودکار اجرا می‌کنند) تعامل داشته باشند. ارزهای دیجیتال رایج و قابل تعویض در این شبکه، مانند تتر یا کیک (CAKE)، بر پایه‌ی این استاندارد ساخته می‌شوند.

اما نوع دوم ابزار در آن شهربازی، بلیط ورودی مخصوص شماست که شماره‌ی صندلی و نام شما روی آن ثبت شده است. این بلیط کاملا منحصربه‌فرد است و با هیچ بلیط دیگری قابل جابجایی نیست. استاندارد BEP-721 دقیقا همین ویژگی را در دنیای دیجیتال پیاده‌سازی می‌کند. توکن‌های BEP-721 دارایی‌های غیرمثلی (NFT) هستند. هر کدام از این توکن‌ها دارای یک کد شناسایی یکتا به نام شناسه‌ی توکن (Token ID) هستند که نشان می‌دهد این دارایی با تمام دارایی‌های دیگر در شبکه‌ی هوشمند بایننس متفاوت است.

جدول مقایسه‌ی BEP-721 در برابر ERC-721

همانطور که اشاره کردیم، استاندارد BEP-721 تنها بازیگر دنیای توکن‌های غیرمثلی نیست. رقیب اصلی و قدیمی‌تر این استاندارد، ERC-721 نام دارد که متعلق به شبکه‌ی اتریوم است. نکته‌ی بسیار جالب این است که برنامه‌نویسان شبکه‌ی بایننس، استاندارد BEP-721 را با الگوبرداری مستقیم از کدهای ERC-721 طراحی کرده‌اند. این یعنی این دو استاندارد از نظر فنی بسیار به هم شبیه هستند و هر دو با ماشین مجازی اتریوم (EVM یا هسته‌ی پردازشی که کدهای بلاکچین را می‌خواند و اجرا می‌کند) سازگاری دارند.

با وجود این شباهت‌های ساختاری، تفاوت‌های بسیار مهمی در عملکرد شبکه‌ی میزبان این دو استاندارد وجود دارد. در جدول زیر، این تفاوت‌های کلیدی را مرور می‌کنیم:

ویژگی اصلی	استاندارد BEP-721	استاندارد ERC-721
شبکه‌ی میزبان	شبکه‌ی هوشمند بایننس (BSC)	شبکه‌ی اتریوم (Ethereum)
هزینه‌ی کارمزد (Gas Fee)	بسیار ارزان (معمولا چند سنت)	معمولا گران و متغیر
سرعت تایید تراکنش	بسیار سریع (حدود 3 ثانیه)	کندتر (بسته به شلوغی شبکه)
مکانیزم اجماع (روش تایید اطلاعات)	اثبات اعتبار سهام (PoSA)	اثبات سهام (PoS)
میزان تمرکز شبکه	متمرکزتر (تعداد اعتبارسنج‌های کمتر)	غیرمتمرکزتر (تعداد اعتبارسنج‌های بیشتر)

همان‌طور که در جدول مشاهده می‌کنید، اگر کاربری به دنبال بالاترین سطح از امنیت و شبکه‌ای کاملا غیرمتمرکز باشد، احتمالا استاندارد شبکه‌ی اتریوم را انتخاب می‌کند. اما برای هنرمندان، گیمرها و توسعه‌دهندگانی که می‌خواهند تعداد زیادی توکن غیرمثلی را با سرعت بالا و هزینه‌ی مقرون‌به‌صرفه تولید و منتقل کنند، استاندارد BEP-721 در شبکه‌ی بایننس برنده‌ی این رقابت است.

کاربردهای جذاب استاندارد BEP-721 در دنیای واقعی

تا اینجا متوجه شدیم که استاندارد BEP-721 ابزاری برای ساخت دارایی‌های یکتا در شبکه‌ی بایننس است. اما این کدهای برنامه‌نویسی در عمل چه مشکلی را حل می‌کنند و چه کاربردی برای کاربران عادی دارند؟ این استاندارد به دلیل هزینه‌ی پایین و سرعت بالا، در بسیاری از حوزه‌های نوآورانه جای خود را باز کرده است. در ادامه سه مورد از مهم‌ترین کاربردهای این فناوری را در دنیای امروز بررسی می‌کنیم.

هنر دیجیتال، کلکسیون‌ها و آواتارهای مجازی

یکی از آشناترین کاربردهای توکن‌های غیرمثلی (NFT)، خلق آثار هنری دیجیتال است. در گذشته، اگر یک هنرمند تصویری را در اینترنت منتشر می‌کرد، هر کسی می‌توانست آن را کپی کند و مالکیت اصلی آن به سختی قابل اثبات بود. استاندارد BEP-721 به هنرمندان اجازه می‌دهد تا نقاشی‌ها، موسیقی‌ها یا ویدیوهای خود را به یک دارایی دیجیتال ثبت‌شده روی شبکه‌ی بایننس تبدیل کنند.

با این کار، یک سند مالکیت دیجیتال و غیرقابل تقلب برای آن اثر صادر می‌شود. کلکسیونرها می‌توانند این آثار هنری یا آواتارهای مجازی (تصاویر نمادین برای پروفایل کاربران در شبکه‌های اجتماعی) را خریداری کنند و مطمئن باشند که تنها مالک قانونی آن نسخه‌ی اصلی هستند، دقیقا همان‌طور که یک تابلوی نقاشی فیزیکی در یک موزه‌ی واقعی نگهداری می‌شود.

بازی‌های بلاکچینی (GameFi) و مالکیت آیتم‌های درون بازی

شاید هیجان‌انگیزترین و کاربردی‌ترین ویژگی این استاندارد در دنیای بازی‌های ویدیویی نمایان شود. در بازی‌های آنلاین معروفی مانند کال آف دیوتی (Call of Duty) یا پابجی (PUBG)، شما ممکن است ساعت‌ها وقت صرف کنید تا یک اسلحه، تجهیزات خاص یا لباس (Skin) کمیاب به دست بیاورید. اما در دنیای سنتی بازی‌ها، مالکیت این آیتم‌ها در نهایت در اختیار شرکت سازنده‌ی بازی است و شما نمی‌توانید آن‌ها را در خارج از محیط بازی به پول واقعی و قابل لمس تبدیل کنید.

ظهور گیم فای (GameFi یا ترکیب دنیای بازی با امور مالی غیرمتمرکز برای کسب درآمد) و استفاده از استاندارد BEP-721 این معادله را به طور کامل تغییر داده است. در بازی‌های مبتنی بر شبکه‌ی بایننس، هر شمشیر، لباس یا کاراکتر درون بازی، یک توکن منحصربه‌فرد BEP-721 است. این یعنی شما مالکیت قطعی آن آیتم را در کیف پول شخصی خود در اختیار دارید و می‌توانید آن را در بازارهای آزاد به بازیکنان دیگر بفروشید و درآمد واقعی کسب کنید.

توکنیزه کردن دارایی‌های فیزیکی و اسناد مالکیت

کاربرد استاندارد BEP-721 تنها به دنیای مجازی و هنر دیجیتال محدود نمی‌شود. یکی از مفاهیم پیشرو و آینده‌دار در دنیای بلاکچین، توکنیزه کردن (Tokenization یا فرآیند تبدیل دارایی‌های فیزیکی و واقعی به توکن‌های دیجیتال قابل انتقال) است.

فرض کنید می‌خواهید سند خانه‌ی خود، یک قطعه زمین یا یک ماشین گران‌قیمت را بفروشید. فرآیندهای سنتی انتقال سند معمولا زمان‌بر، پرهزینه و پر از کاغذبازی‌های اداری هستند. با استفاده از پتانسیل استاندارد BEP-721، می‌توان یک نسخه‌ی دیجیتال و کاملا منحصربه‌فرد از سند مالکیت آن دارایی فیزیکی ایجاد کرد. انتقال این توکن در شبکه‌ی بایننس تنها چند ثانیه طول می‌کشد و مالکیت آن با شفافیت کامل در دفتر کل شبکه ثبت می‌شود؛ موضوعی که احتمال جعل اسناد یا کلاهبرداری را تقریبا به صفر می‌رساند.

پشت صحنه‌ی ساخت توکن: پیش‌نیازها و توابع BEP-721

تا این بخش از مقاله، با جنبه‌های ظاهری و کاربردهای توکن‌های غیرمثلی آشنا شدیم. اکنون وقت آن است که مانند یک مکانیک، کاپوت ماشین را بالا بزنیم و نگاهی به موتور محرک و پشت صحنه‌ی این فناوری بیندازیم. ساخت یک توکن در شبکه‌ی بایننس، نیازمند رعایت قوانین خاصی است که از طریق برنامه‌نویسی اجرا می‌شوند.

برای ساخت یک توکن BEP-721 به چه ابزارهایی نیاز داریم؟

اگر بخواهید یک توکن BEP-721 را از صفر خلق کنید، دقیقا مانند ساختن یک ساختمان، به مصالح و ابزارهای مشخصی نیاز دارید. خوشبختانه، شبکه‌ی هوشمند بایننس (BSC) مسیر را برای توسعه‌دهندگان بسیار هموار کرده است. اصلی‌ترین پیش‌نیازهای شما برای شروع این کار عبارتند از:

• ارز دیجیتال بایننس کوین (BNB): هر عملیاتی در بلاکچین نیازمند پرداخت هزینه‌ی کارمزد است. شما برای پرداخت گس فی (Gas Fee یا هزینه‌ی پردازش محاسبات کامپیوتری در شبکه) به مقداری ارز BNB نیاز دارید.
• کیف پول دیجیتال (Wallet): برای اتصال به شبکه‌ی بایننس و پرداخت هزینه‌ها، باید یک نرم‌افزار امن برای نگهداری دارایی‌ها مانند متامسک (MetaMask) یا تراست ولت (Trust Wallet) داشته باشید.
• قرارداد هوشمند (Smart Contract): قرارداد هوشمند در واقع مجموعه‌ای از کدهای برنامه‌نویسی است که ویژگی‌ها و قوانین توکن شما را به صورت خودکار اجرا می‌کند. برای نوشتن این کدها در شبکه‌ی بایننس، معمولا از زبان برنامه‌نویسی سالیدیتی (Solidity) استفاده می‌شود.
• محیط توسعه‌ی یکپارچه (IDE): برای نوشتن، آزمایش و اجرای کدهای قرارداد هوشمند، به یک پلتفرم برنامه‌نویسی نیاز دارید. پلتفرم آنلاین ریمیکس (Remix) یکی از محبوب‌ترین و ساده‌ترین محیط‌ها برای این کار است.

بررسی توابع اصلی استاندارد BEP-721 برای توسعه‌دهندگان

زمانی که یک برنامه‌نویس می‌خواهد قرارداد هوشمند توکن خود را بنویسد، باید از دستورات استانداردی استفاده کند که شبکه‌ی بایننس بتواند آن‌ها را بخواند و درک کند. به این دستورات از پیش تعیین شده، تابع (Function) می‌گویند. برای اینکه درک این توابع ساده‌تر شود، فرض کنید قرارداد هوشمند شما یک دفترخانه‌ی ثبت اسناد دیجیتال است و توابع، فرم‌ها و درخواست‌هایی هستند که به این دفترخانه ارائه می‌دهید. مهم‌ترین توابع استاندارد BEP-721 شامل موارد زیر است:

• تابع balanceOf (موجودی حساب): این تابع مانند این است که از دفترخانه بپرسید یک شخص خاص، دقیقا چند عدد توکن غیرمثلی (NFT) در کیف پول خود دارد. شبکه با بررسی آدرس کاربر، تعداد دقیق دارایی‌های او را به شما نشان می‌دهد.
• تابع ownerOf (مالک توکن): هر توکن غیرمثلی یک شناسه‌ی یکتا (Token ID) دارد. با استفاده از این تابع، شما شناسه‌ی توکن را به سیستم می‌دهید و سیستم به شما می‌گوید که مالک اصلی و قانونی آن دارایی مشخص، چه کسی است.
• تابع transferFrom (انتقال دارایی): زمانی که شخصی توکن خود را می‌فروشد یا می‌خواهد آن را به دوستش هدیه دهد، از این دستور استفاده می‌شود. این تابع، مالکیت توکن را به صورت رسمی در دفتر کل شبکه، از شخص مبدا به شخص مقصد منتقل می‌کند.
• تابع approve (صدور مجوز): گاهی اوقات شما می‌خواهید به یک صرافی یا یک پلتفرم شخص ثالث اجازه دهید تا توکن شما را از طرف شما بفروشد. این تابع دقیقا مانند دادن وکالت‌نامه‌ی فروش به یک بنگاه معاملات است تا بتواند دارایی شما را به صورت قانونی در بازار جابجا کند.

استفاده‌ی صحیح از این توابع پایه‌ای، تضمین می‌کند که توکن ساخته شده، کاملا امن، قابل انتقال و سازگار با تمام صرافی‌ها و کیف پول‌های معتبر در اکوسیستم بایننس باشد.

منابع:

Paybis

Coinmarketcap

Binance