بهترین ارزهای دیجیتال لایه اول کدامند؟ بررسی زیرساخت‌های اصلی بازار کریپتو

زمانی که تصمیم می‌گیرید بخش اصلی سرمایه خود را روی این زیرساخت‌ها مستقر کنید، با انبوهی از ادعاها روبرو می‌شوید. یک شبکه وعده سرعت پردازش نجومی می‌دهد، دیگری روی امنیت مطلق پافشاری می‌کند و پروژه‌های جدیدتر مدعی رفع تمام مشکلات نسل‌های قبلی هستند. در این میان، قرار دادن سرمایه در شبکه‌ای که ارزش کل قفل‌شده (TVL) پایینی دارد یا توسعه‌دهندگان در حال ترک اکوسیستم آن هستند، می‌تواند به معنای توقف رشد دارایی یا درگیر شدن در یک روند فرسایشی طولانی‌مدت باشد. در این مقاله، از تعاریف سطحی عبور می‌کنیم و با بررسی دقیق معیارهایی مانند امنیت، کارمزد و اکوسیستم، بهترین ارزهای لایه اول بازار را زیر ذره‌بین می‌بریم تا بتوانید با دیدی باز و تحلیلی، ساختار اصلی سبد سرمایه‌گذاری خود را بنا کنید.

مفهوم بلاکچین لایه اول چیست و چرا زیربنای بازار کریپتو است؟

برای ورود به دنیای ارزهای دیجیتال، اولین و مهم‌ترین قدم شناخت پایه‌ای‌ترین بخش این فضا است. شبکه‌ی لایه اول (Layer 1) دقیقا همان فونداسیون و زیربنای اصلی بازار کریپتو است. برای درک بهتر، یک شهر بزرگ و در حال توسعه را تصور کنید. در این شهر، شبکه‌ی لایه اول همان زمین، خیابان‌های اصلی، سیستم لوله‌کشی و شبکه‌ی برق‌رسانی است. بدون وجود این زیرساخت‌های حیاتی، ساختن هیچ ساختمان، فروشگاه یا پل هوایی امکان‌پذیر نیست.

در دنیای فناوری، بلاکچین لایه اول محسوب می‌شود. شبکه‌هایی مانند بیت کوین و اتریوم نمونه‌های بارز لایه‌ی اول هستند. این شبکه‌ها کاملا مستقل عمل می‌کنند و برای پردازش اطلاعات، تامین امنیت و حفظ پایداری خود به هیچ سیستم یا شبکه‌ی دیگری وابسته نیستند. به زبان ساده، ارزهای لایه اول همان زمین‌های خامی هستند که کل اکوسیستم اقتصاد دیجیتال روی آن‌ها بنا شده است و به همین دلیل، نقشی حیاتی در بازار ایفا می‌کنند.

درک تفاوت لایه اول با شبکه‌های لایه دوم و سایر لایه‌ها به زبان ساده

حالا که با مفهوم لایه‌ی اول آشنا شدیم، ممکن است این سوال پیش بیاید که پس شبکه‌های لایه دوم چه نقشی دارند؟ بیایید به همان مثال شهر برگردیم. تصور کنید جمعیت شهر به شدت افزایش یافته و خیابان‌های اصلی پر از ترافیک شده‌اند. در این شرایط، حرکت ماشین‌ها کند می‌شود و هزینه‌ی رفت‌وآمد بالا می‌رود. برای حل این مشکل، مهندسان پل‌های روگذر یا خطوط مترو را می‌سازند تا بار ترافیکی خیابان‌های پایه‌ای را کاهش دهند.

شبکه‌ی لایه دوم دقیقا همین کار را برای بلاکچین انجام می‌دهد. زمانی که یک شبکه‌ی لایه اول شلوغ می‌شود، سرعت تایید تراکنش‌ها افت می‌کند و کارمزدها بالا می‌رود. پروژه‌های لایه دوم، تراکنش‌ها را خارج از شبکه‌ی اصلی پردازش می‌کنند و سپس یک خلاصه‌ی کلی و فشرده از آن‌ها را برای ثبت نهایی و تامین امنیت به لایه‌ی اول می‌فرستند. بنابراین، تفاوت اصلی این است که لایه‌ی اول وظیفه‌ی تامین امنیت و ثبت نهایی را بر عهده دارد، در حالی که لایه‌ی دوم برای بهبود مقیاس‌پذیری (توانایی شبکه برای پردازش تعداد زیادی تراکنش در زمان کم و با هزینه پایین) طراحی شده است.

کاربردهای اصلی و حیاتی شبکه‌های لایه اول در دنیای اقتصاد غیرمتمرکز

شبکه‌های لایه اول فقط بستری برای انتقال پول نیستند؛ آن‌ها قلب تپنده‌ی اقتصاد غیرمتمرکز هستند و کاربردهای بسیار گسترده‌ای دارند. این زیرساخت‌ها امکانات متنوعی را در اختیار کاربران و برنامه‌نویسان قرار می‌دهند که در ادامه به مهم‌ترین آن‌ها اشاره می‌کنیم:

• ثبت و تایید تراکنش‌های مستقل: شبکه‌های لایه‌ی اول بدون نیاز به بانک، شرکت یا هر نهاد واسطه‌ای، جابجایی دارایی‌ها را با امنیت کامل تایید کرده و در دفتر کل خود ثبت می‌کنند.
• بستری برای اجرای قراردادهای هوشمند: قرارداد هوشمند (کدهای برنامه‌نویسی دیجیتالی که به محض فراهم شدن شرایط تعیین شده، به صورت خودکار و بدون نیاز به دخالت انسان اجرا می‌شوند) روی این شبکه‌ها پیاده‌سازی می‌شود. این ویژگی به شبکه‌هایی مثل اتریوم اجازه می‌دهد تا میزبان هزاران پروژه‌ی دیگر باشند.
• پشتیبانی از اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز: برنامه‌های غیرمتمرکز یا DApp (نرم‌افزارهایی که سرور مرکزی ندارند و مستقیما روی بلاکچین فعالیت می‌کنند) برای اجرا شدن و حفظ امنیت کاربران خود، به طور کامل به شبکه‌های لایه اول وابسته‌اند. صرافی‌های غیرمتمرکز، پلتفرم‌های وام‌دهی و بازی‌های بلاکچینی نمونه‌هایی از این برنامه‌ها هستند.
• خلق و مدیریت توکن‌های بومی: هر شبکه‌ی لایه اول یک توکن یا ارز اختصاصی برای خود دارد، مانند بیت کوین در شبکه‌ی بیت کوین یا اتر در شبکه‌ی اتریوم. این ارزها برای پرداخت کارمزد شبکه و پاداش دادن به افرادی که امنیت شبکه را تامین می‌کنند استفاده می‌شوند و چرخه‌ی اقتصادی شبکه را زنده نگه می‌دارند.

معیارهای کلیدی برای ارزیابی و انتخاب بهترین ارزهای لایه اول

وقتی قصد دارید یک خانه‌ی جدید بخرید، فقط به ظاهر آن نگاه نمی‌کنید؛ بلکه پایه‌ی ساختمان، لوله‌کشی، امنیت محله و امکانات اطراف آن را هم بررسی می‌کنید. انتخاب یک ارز دیجیتال لایه اول نیز دقیقا همین‌طور است. شما نباید فقط به قیمت یا نام پروژه‌ی مورد نظر تکیه کنید. برای اینکه بتوانید یک سرمایه‌گذاری منطقی داشته باشید و بهترین گزینه‌ها را از میان ده‌ها شبکه‌ی مختلف پیدا کنید، باید معیارهای مشخصی را بسنجید. در ادامه با مهم‌ترین ابزارهای اندازه‌گیری برای ارزیابی این شبکه‌ها آشنا می‌شویم.

بررسی سه گانه بلاکچین شامل امنیت، مقیاس‌پذیری و تمرکززدایی

یکی از معروف‌ترین مفاهیم در دنیای ارزهای دیجیتال، سه‌گانه بلاکچین (چالشی معروف که بیان می‌کند یک شبکه معمولا نمی‌تواند هر سه ویژگی امنیت، سرعت و تمرکززدایی را همزمان و در بالاترین سطح داشته باشد) است. هر شبکه‌ی لایه اول تلاش می‌کند تعادلی بین این سه ضلع ایجاد کند، اما معمولا برای تقویت یکی، باید از ویژگی‌های دیگر کمی چشم‌پوشی کند. بیایید این سه ضلع را با هم مرور کنیم:

• امنیت: شبکه‌ی مورد نظر چقدر در برابر هکرها و حملات سایبری مقاوم است؟ شبکه‌هایی مثل بیت کوین بالاترین سطح امنیت را دارند، زیرا ساختار آن‌ها نفوذ و تقلب را تقریبا غیرممکن کرده است.
• مقیاس‌پذیری: این ویژگی به سرعت شبکه و توانایی آن در پردازش تعداد زیادی تراکنش همزمان با هزینه‌ی پایین اشاره دارد. شبکه‌های جدیدتر تلاش می‌کنند این ضلع را تا جای ممکن تقویت کنند تا در زمان شلوغی بازار دچار مشکل نشوند.
• تمرکززدایی (عدم کنترل شبکه توسط یک شخص، شرکت یا نهاد خاص): هرچه تعداد سیستم‌ها و افرادی که در سراسر جهان به تایید تراکنش‌ها و حفظ شبکه‌ی مورد نظر کمک می‌کنند بیشتر باشد، آن شبکه غیرمتمرکزتر، آزادتر و قابل‌اعتمادتر است.

شما باید ارزیابی کنید که بر اساس هدف سرمایه‌گذاری‌تان، کدام یک از این ویژگی‌ها برای شما اهمیت بیشتری دارد.

اهمیت حجم بازار، نقدینگی و ارزش کل قفل شده در شبکه (TVL)

اعداد و ارقام مالی همیشه داستان‌های مهمی برای گفتن دارند. برای ارزیابی سلامت اقتصادی یک شبکه‌ی لایه اول، سه شاخص بسیار مهم وجود دارد که باید آن‌ها را زیر نظر بگیرید:

• حجم بازار یا Market Cap: این شاخص نشان می‌دهد که یک پروژه چقدر بزرگ و باثبات است. ارزهایی با حجم بازار بزرگتر، معمولا نوسانات و خطرات کمتری برای سرمایه‌گذاران مبتدی دارند.
• نقدینگی: شبکه‌ای که نقدینگی بالایی دارد، به شما اجازه می‌دهد سرمایه‌ی خود را به راحتی و در هر زمان به پول نقد تبدیل کنید و در صف‌های طولانی فروش گیر نیفتید.
• شاخص TVL: این معیار مانند موجودی خزانه‌ی یک شهر است. هرچه TVL یک شبکه بالاتر باشد، نشان‌دهنده‌ی اعتماد بیشتر کاربران و جریان داشتن پول واقعی در آن اکوسیستم است.

ارزیابی فعالیت توسعه‌دهندگان و گستردگی اکوسیستم دیفای و ان اف تی

همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردیم، شبکه‌های لایه اول مانند زمین‌های خامی هستند که باید روی آن‌ها ساخت‌وساز شود. اگر زیباترین و امن‌ترین زمین دنیا را داشته باشید اما هیچ مهندسی حاضر نباشد روی آن خانه‌ای بسازد، آن زمین به مرور زمان ارزش خود را از دست می‌دهد. در دنیای کریپتو، مهندسان همان توسعه‌دهندگان هستند.

فعالیت بالای توسعه‌دهندگان به این معناست که شبکه‌ی مورد نظر زنده و در حال پیشرفت است. آن‌ها برنامه‌های متنوعی خلق می‌کنند، از جمله پلتفرم‌های دیفای (امور مالی غیرمتمرکز که خدمات بانکی مثل وام‌دهی و صرافی را بدون نیاز به بانک سنتی ارائه می‌دهد) و بازارهای ان اف تی (دارایی‌های دیجیتال و منحصر‌به‌فردی مانند آثار هنری یا آیتم‌های بازی که مالکیت آن‌ها به نام شما در بلاکچین ثبت می‌شود). هرچه تعداد این برنامه‌ها و کاربرانشان بیشتر باشد، تقاضا برای خرید و استفاده از ارز اصلی آن شبکه افزایش می‌یابد و این موضوع به طور مستقیم روی آینده‌ی سرمایه‌گذاری شما تاثیر مثبت می‌گذارد.

شناخت ریسک‌ها و چالش‌های سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های بلاکچینی

هیچ سرمایه‌گذاری‌ای بدون ریسک نیست و پروژه‌های لایه‌ی اول نیز از این قاعده مستثنی نیستند. با وجود تمام مزایا و کاربردها، باید با چشمی باز به خطرات احتمالی نگاه کنید. برخی از مهم‌ترین چالش‌ها عبارتند از:

• مشکلات فنی و باگ‌های نرم‌افزاری: فناوری بلاکچین هنوز در حال تکامل است. اگر در کدهای یک شبکه‌ی لایه اول یا برنامه‌های روی آن خطایی وجود داشته باشد، ممکن است باعث توقف شبکه یا از دست رفتن سرمایه‌ی کاربران شود.
• رقابت بسیار شدید: هر روز پروژه‌های جدیدی با تکنولوژی‌های پیشرفته‌تر وارد بازار می‌شوند. شبکه‌ای که امروز محبوب است، ممکن است فردا توسط یک رقیب سریع‌تر و ارزان‌تر کنار زده شود.
• قوانین و مقررات دولت‌ها: وضع قوانین سخت‌گیرانه از سوی کشورها برای محدود کردن ارزهای دیجیتال، می‌تواند روی توسعه و پذیرش عمومی شبکه‌های بزرگ تاثیر منفی بگذارد.

یک سرمایه‌گذار منطقی و صبور، همیشه این ریسک‌ها را در نظر می‌گیرد و با پخش کردن سرمایه‌ی خود در پروژه‌های مختلف و معتبر، خطرات احتمالی را به حداقل می‌رساند.

معرفی و تحلیل جامع بهترین پروژه‌های لایه اول در بازار ارزهای دیجیتال

اکنون که با معیارها و ابزارهای اندازه‌گیری آشنا شدیم، زمان آن رسیده است که وارد بازار شویم و مهم‌ترین و تاثیرگذارترین پروژه‌های لایه‌ی اول را زیر ذره‌بین قرار دهیم. هر کدام از این شبکه‌ها با هدف حل یک مشکل خاص یا ارائه‌ی یک راهکار جدید خلق شده‌اند. در این بخش، برترین ارزهای لایه‌ی اول را با زبانی ساده و به دور از پیچیدگی‌های فنی بررسی می‌کنیم تا بتوانید با دیدی بازتر برای سرمایه‌گذاری تصمیم بگیرید.

بیت کوین (BTC)؛ پادشاه ارزهای دیجیتال و استاندارد جهانی ذخیره ارزش

بیت کوین اولین و شناخته‌شده‌ترین ارز دیجیتال جهان است. اگر بازار کریپتو را یک کشور در نظر بگیریم، بیت کوین نقش طلای خزانه‌ی این کشور را بازی می‌کند. هدف اصلی این شبکه، ایجاد یک سیستم پول الکترونیکی مستقل از بانک‌ها و دولت‌ها بود. شبکه‌ی بیت کوین برای تامین امنیت خود از سیستمی به نام اثبات کار (Proof of Work: روشی که در آن کامپیوترهای قدرتمند با مصرف انرژی و حل معادلات پیچیده‌ی ریاضی، امنیت شبکه را تامین می‌کنند) استفاده می‌کند.

• نقطه قوت: بالاترین سطح امنیت و تمرکززدایی در تمام بازار.
• نقطه ضعف: سرعت پایین تایید تراکنش‌ها و ناتوانی در پشتیبانی پیچیده از برنامه‌های غیرمتمرکز.

اتریوم (ETH)؛ پیشگام قراردادهای هوشمند و قلب تپنده اکوسیستم دیفای

اگر بیت کوین طلا باشد، اتریوم مانند یک اینترنت جهانی و غیرمتمرکز است که هر کسی می‌تواند برنامه‌ی خود را روی آن بسازد. اتریوم اولین شبکه‌ای بود که مفهوم قراردادهای هوشمند را معرفی کرد و به همین دلیل، میزبان بیشترین تعداد برنامه‌های مالی و ان اف تی‌ها در جهان است. این شبکه به تازگی سیستم خود را به اثبات سهام (Proof of Stake: روشی سبزتر و سریع‌تر که در آن کاربران به جای دستگاه‌های پرمصرف، با قفل کردن دارایی خود تراکنش‌ها را تایید می‌کنند) تغییر داده است.

• نقطه قوت: جامعه‌ی بسیار بزرگ برنامه‌نویسان و امنیت اثبات‌شده در طول زمان.
• نقطه ضعف: کارمزدهای بالا در زمان شلوغی شبکه.

سولانا (SOL)؛ معماری متمایز با سرعت پردازش بالا و کارمزدهای ناچیز

سولانا مانند یک قطار سریع‌السیر در دنیای کریپتو است. زمانی که اتریوم با مشکل کندی و کارمزدهای گران دست‌وپنجه نرم می‌کرد، سولانا با وعده‌ی پردازش هزاران تراکنش در ثانیه و کارمزدهایی در حد چند سنت وارد میدان شد. این شبکه از یک نوآوری جالب به نام اثبات تاریخچه (Proof of History: یک ساعت دیجیتالی درونی که زمان دقیق هر اتفاق را در شبکه ثبت می‌کند تا سرعت پردازش بالا برود) بهره می‌برد.

• نقطه قوت: سرعت خیره‌کننده و هزینه‌ی بسیار پایین برای کاربران.
• نقطه ضعف: سابقه‌ی قطعی‌های موقت شبکه در گذشته و نگرانی‌هایی درباره‌ی تمرکزگرایی.

بایننس اسمارت چین (BNB)؛ بلاکچین منعطف و کاربردی بزرگترین صرافی جهان

این شبکه‌ی لایه‌ی اول توسط بایننس که بزرگترین صرافی ارز دیجیتال جهان است، راه‌اندازی شد. بایننس اسمارت چین را می‌توان به یک مجتمع تجاری بزرگ تشبیه کرد که توسط یک شرکت ثروتمند ساخته شده است تا افراد بتوانند با هزینه‌ی کم و سرعت بالا در آن معامله کنند. ارز بومی این شبکه یعنی BNB، کاربردهای فراوانی در اکوسیستم صرافی بایننس دارد.

• نقطه قوت: حمایت یک شرکت قدرتمند، کارمزد پایین و سازگاری کامل با کدهای اتریوم.
• نقطه ضعف: وابستگی زیاد به شرکت بایننس که باعث کاهش تمرکززدایی شبکه‌ی آن می‌شود.

آوالانچ (AVAX)؛ ساختار چند زنجیره‌ای خلاقانه برای حل مشکل مقیاس‌پذیری

بسیاری از شبکه‌ها تمام کارهای خود را روی یک مسیر انجام می‌دهند و همین باعث ترافیک می‌شود. اما پروژه‌ی آوالانچ مانند یک اتوبان چند بانده است. این شبکه به جای یک بلاکچین واحد، از سه زنجیره‌ی مجزا استفاده می‌کند که هر کدام وظیفه‌ی خاصی (مثلا یکی برای تراکنش‌های ساده و دیگری برای قراردادهای هوشمند) دارند. این تقسیم کار باعث می‌شود آوالانچ بسیار سریع و روان کار کند.

• نقطه قوت: معماری خلاقانه برای جلوگیری از ترافیک و سرعت بالای نهایی شدن تراکنش‌ها.
• نقطه ضعف: رقابت بسیار سخت با شبکه‌هایی مثل سولانا و اتریوم بر سر جذب برنامه‌نویسان.

کاردانو (ADA)؛ توسعه پایدار و آکادمیک مبتنی بر تحقیقات علمی دقیق

تیم سازنده‌ی کاردانو معتقد است که برای ساختن یک سیستم مالی جهانی، نباید عجله کرد. این پروژه مانند یک دانشگاه تحقیقاتی عمل می‌کند؛ یعنی هر تغییری در شبکه، ابتدا توسط دانشمندان و ریاضیدانان بررسی و تایید می‌شود و سپس به اجرا در می‌آید. به همین دلیل، کاردانو روند رشد کندتری دارد، اما از نظر ساختاری بسیار پایدار و ایمن است.

• نقطه قوت: امنیت بالا، پشتوانه‌ی علمی قوی و جامعه‌ی طرفداران بسیار وفادار.
• نقطه ضعف: سرعت کند در ارائه‌ی به‌روزرسانی‌ها و امکانات جدید نسبت به رقبا.

تون کوین (TON)؛ شبکه یکپارچه با تلگرام و دارای پتانسیل پذیرش انبوه

تون کوین پروژه‌ای است که در ابتدا توسط پیام‌رسان محبوب تلگرام خلق شد. هدف اصلی این شبکه، آوردن ارزهای دیجیتال به زندگی روزمره‌ی افراد عادی است. با توجه به اتصال عمیق تون کوین به تلگرام که صدها میلیون کاربر فعال دارد، این شبکه‌ی لایه‌ی اول پتانسیل بی‌نظیری برای استفاده‌ی انبوه توسط مردمی دارد که حتی با پیچیدگی‌های بازار کریپتو آشنا نیستند.

• نقطه قوت: دسترسی مستقیم به پایگاه کاربران میلیونی تلگرام و سرعت پردازش عالی.
• نقطه ضعف: خطرات مربوط به مسائل قانونی و قوانین دولت‌ها برای پیام‌رسان تلگرام.

سویی (SUI)؛ نسل جدید شبکه‌های لایه اول با رویکرد نوین در پردازش تراکنش‌ها

سویی نماینده‌ی نسل جدیدی از شبکه‌های لایه‌ی اول است که توسط مدیران و مهندسان سابق شرکت فیس‌بوک ساخته شده است. این شبکه از روشی به نام پردازش موازی (Parallel Processing: قابلیتی که اجازه می‌دهد به جای انجام کارها در یک صف طولانی، چندین کار به صورت همزمان انجام شوند) استفاده می‌کند. این ویژگی باعث می‌شود سویی بتواند مانند یک سوپرمارکت با چندین صندوق پرداخت فعال، ترافیک کاربران را بدون معطلی مدیریت کند.

• نقطه قوت: تکنولوژی پیشرفته و توانایی بالا برای میزبانی از بازی‌های دیجیتال و نرم‌افزارهای پیچیده.
• نقطه ضعف: جدید بودن شبکه و نیاز به زمان برای اثبات پایداری در طولانی‌مدت.

شبکه‌های ارتباطی؛ نگاهی به ساختار اتصال‌پذیر پولکادات (DOT) و کازماس (ATOM)

در دنیای کریپتو، هر شبکه‌ی بلاکچینی معمولا مانند یک جزیره‌ی دورافتاده است که نمی‌تواند با جزایر دیگر ارتباط برقرار کند. پروژه‌هایی مانند پولکادات و کازماس به عنوان مترجم و پل ارتباطی ساخته شده‌اند. هدف آن‌ها ایجاد قابلیت همکاری (Interoperability: توانایی شبکه‌های مختلف برای صحبت کردن، تبادل اطلاعات و جابجایی دارایی با یکدیگر به صورت ایمن) است تا این جزایر پراکنده به یک شبکه‌ی جهانی و متصل به هم تبدیل شوند.

• نقطه قوت: ایده‌ی بسیار مهم برای آینده‌ی اینترنت غیرمتمرکز.
• نقطه ضعف: پیچیدگی بالای سیستم برای کاربران عادی و توسعه‌دهندگان مبتدی.

پروژه‌های خاص و نوآورانه؛ بررسی رویکرد متفاوت کاسپا (KAS) و اینترنت کامپیوتر (ICP)

در کنار نام‌های بزرگ، پروژه‌هایی وجود دارند که مسیر کاملا متفاوتی را انتخاب کرده‌اند:

• کاسپا (KAS): این پروژه تلاش می‌کند تا امنیت اثبات کار (شبیه بیت کوین) را با سرعتی بی‌نظیر ترکیب کند. کاسپا برای این کار از ساختاری به نام بلاک‌دگ (BlockDAG: مدلی پیشرفته‌تر از بلاکچین سنتی که اجازه می‌دهد چند بلاک اطلاعاتی به صورت همزمان تولید و تایید شوند) استفاده می‌کند.
• اینترنت کامپیوتر (ICP): هدف این پروژه جایگزینی سرویس‌های ابری سنتی (رایانش ابری: استفاده از سرورهای اینترنتی متعلق به شرکت‌هایی مثل گوگل یا آمازون برای میزبانی سایت‌ها) است. شبکه‌ی ICP می‌خواهد تمام فضای اینترنت را روی یک بلاکچین غیرمتمرکز پیاده‌سازی کند تا هیچ شرکتی نتواند سایتی را فیلتر یا مسدود کند.

مقایسه تحلیلی پروژه‌های لایه اول برای کمک به تصمیم‌گیری آگاهانه

تا به اینجای مقاله با ویژگی‌ها و کاربردهای شبکه‌های مختلف آشنا شدیم. اما برای ساختن یک سبد سرمایه‌گذاری اصولی، شناخت تک‌تک این پروژه‌ها به تنهایی کافی نیست؛ بلکه باید آن‌ها را در کنار یکدیگر قرار دهیم و با هم مقایسه کنیم. انتخاب یک ارز لایه‌ی اول دقیقا مانند انتخاب وسیله‌ی نقلیه برای یک سفر است. اگر قصد دارید بار سنگینی را با امنیت بالا جابجا کنید، یک کامیون محکم مانند بیت کوین انتخاب بهتری است، اما اگر سرعت رسیدن به مقصد برای شما در اولویت قرار دارد، به یک قطار سریع‌السیر مانند سولانا نیاز دارید. در این بخش، با استفاده از داده‌های مقایسه‌ای، به شما کمک می‌کنیم تا بر اساس استراتژی و هدف شخصی خود، بهترین تصمیم را بگیرید.

جدول مقایسه شبکه‌های برتر لایه اول

برای مقایسه‌ی دقیق‌تر، سه فاکتور بسیار مهم را در قالب یک جدول بررسی می‌کنیم. اما پیش از مشاهده‌ی جدول، بهتر است با دو اصطلاح مهم به صورت ساده آشنا شویم:

• تراکنش در ثانیه یا TPS (تعداد انتقال‌هایی که یک شبکه‌ی بلاکچینی می‌تواند در یک ثانیه با موفقیت پردازش و تایید کند)
• مکانیزم اجماع (روشی که کامپیوترهای پراکنده در شبکه، برای تایید اطلاعات جدید و جلوگیری از تقلب با هم به توافق می‌رسند)

نام شبکه‌ی لایه اول	مکانیزم اجماع	میانگین سرعت پردازش (TPS)	وضعیت کارمزد تراکنش
بیت کوین (BTC)	اثبات کار (Proof of Work)	حدود ۵ تا ۷ تراکنش	بالا (مخصوصا در زمان شلوغی شبکه)
اتریوم (ETH)	اثبات سهام (Proof of Stake)	حدود ۱۵ تا ۳۰ تراکنش	متوسط تا بسیار بالا
سولانا (SOL)	اثبات تاریخچه و سهام	بیش از ۲ هزار تراکنش	بسیار ناچیز (کسری از یک سنت)
بایننس اسمارت چین (BNB)	اثبات اعتبار سهام	حدود ۱۰۰ تا ۳۰۰ تراکنش	پایین
آوالانچ (AVAX)	اثبات سهام (ساختار چند زنجیره‌ای)	حدود ۴۵۰۰ تراکنش	پایین تا متوسط
سویی (SUI)	اثبات سهام (پردازش موازی)	بیش از ۱۰ هزار تراکنش	بسیار ناچیز
تون کوین (TON)	اثبات سهام	بیش از ۱۰ هزار تراکنش	پایین

توجه داشته باشید که سرعت و کارمزدها در دنیای رمزارز به صورت لحظه‌ای و بر اساس ترافیک شبکه تغییر می‌کنند و اعداد این جدول، میانگین عملکرد این شبکه‌ها را در شرایط عادی نشان می‌دهند.

وضعیت سهم بازار و میزان پذیرش کاربران در پروژه‌های مختلف

علاوه بر سرعت و کارمزد، برای ارزیابی پتانسیل رشد یک پروژه‌ی لایه اول، باید به جایگاه آن در بازار و میزان استقبال کاربران نیز توجه کنیم. در دنیای واقعی، بازاری که مشتریان بیشتری در آن رفت‌وآمد دارند، ارزش و اعتبار بالاتری پیدا می‌کند. در بازار رمزارزها نیز وضعیت سهم بازار (درصد پولی که از کل سرمایه‌ی بازار به یک ارز خاص اختصاص یافته است) و میزان پذیرش کاربران، نشان‌دهنده‌ی قدرت شبکه است.

برای داشتن تصویر روشنی از این رقابت، وضعیت این پروژه‌ها را بر اساس جایگاه و سهم آن‌ها در بازار به سه دسته‌ی اصلی تقسیم‌بندی می‌کنیم:

• پروژه‌های رهبر و مسلط بر بازار: بیت کوین و اتریوم به تنهایی بخش عظیمی از کل سرمایه‌ی بازار ارزهای دیجیتال را در اختیار دارند. بیت کوین به دلیل پذیرش توسط شرکت‌های بزرگ مالی و اتریوم به دلیل میزبانی از هزاران برنامه‌ی کاربردی، بیشترین میزان اعتماد را در میان سرمایه‌گذاران نهادی و خرد به خود جلب کرده‌اند.
• پروژه‌های رقیب با پذیرش بالا: شبکه‌هایی مانند سولانا و بایننس اسمارت چین در رتبه‌های بعدی قرار دارند. این پروژه‌ها با ارائه‌ی کارمزد پایین‌تر توانسته‌اند میلیون‌ها کاربر فعال روزانه را جذب کنند و سهم بازار قابل‌توجهی را در بخش قراردادهای هوشمند به دست آورند.
• پروژه‌های نوظهور با پتانسیل رشد: شبکه‌های نسل جدید مانند سویی و تون کوین، اگرچه سهم بازار کمتری نسبت به غول‌های قدیمی دارند، اما سرعت رشد کاربران آن‌ها بسیار پرشتاب است. به عنوان مثال، تون کوین به واسطه‌ی اتصال به پیام‌رسان تلگرام، در حال تجربه‌ی یکی از سریع‌ترین رشدهای پذیرش کاربر برای ورود افراد عادی به دنیای رمزارز است.

با بررسی این دسته‌بندی‌ها متوجه می‌شویم که سرمایه‌گذاری در پروژه‌های رهبر، ریسک کمتر و پایداری بیشتری دارد، در حالی که تخصیص بخشی از سرمایه به پروژه‌های نوظهور می‌تواند پتانسیل سود بیشتری به همراه داشته باشد، اما طبیعتا ریسک بالاتری را نیز می‌طلبد.

چگونه با استفاده از ارزهای لایه اول یک سبد سرمایه‌گذاری اصولی بسازیم؟

برای ساختن یک سبد سرمایه‌گذاری (پورتفو: مجموعه‌ای از دارایی‌های مالی مختلف که برای کاهش ریسک در کنار هم نگهداری می‌شوند) اصولی و امن با استفاده از ارزهای لایه‌ی اول، باید دیدگاهی شبیه به ساختن یک ساختمان مستحکم داشته باشید؛ به این شکل که بخش عمده و اصلی سرمایه‌ی خود را به پروژه‌های ریشه‌دار و اثبات‌شده‌ای مانند بیت کوین و اتریوم اختصاص دهید تا فونداسیون خانه‌ی شما در برابر نوسانات شدید بازار ایمن بماند و سپس بخش کوچکتری از بودجه را برای شبکه‌های سریع و نوآورانه مانند سولانا، سویی یا تون کوین در نظر بگیرید تا بتوانید از پتانسیل رشد بالای این پروژه‌های تازه‌نفس نیز بهره‌مند شوید؛ با این استراتژی ساده و پرهیز از تصمیمات هیجانی، شما نه تنها خطرات و ریسک‌های بازار را مدیریت می‌کنید، بلکه پایه‌ای قوی برای آینده‌ی مالی خود در دنیای رمزارزها بنا خواهید کرد.